Zrzucenie przeciwnika z miotły było jedną ze standardowych praktyk w Quidditchu. Zadaniem Philipa podczas meczu było jedynie złapanie złotego znicza zanim dokona tego szukający z przeciwnej drużyny. Oczywiście, liczyła się też ilość punktów zdobyta przez Ścigających. Bo złapanie znicza kończyło mecz, jednak nie gwarantowało zwycięstwa. Nie zaskoczyło go to, że zamaskowany czarodziej spróbował się w ten sposób wyswobodzić z jego uchwytu z zamiarem deportowania się podczas upadku. Uniknął w ten sposób próby zatrzymywania obywatelskiego i przekazania go w ręce Aurorów.
Po względnie zgrabnym wylądowaniu na pokrytej śniegiem ziemi Philip zeskoczył z miotły, która miała nadpalone witki. Sięgnął ku twarzy, podciągając do góry swoje gogle. Nasunął je na czoło. Latanie przez tak długi czas w powietrzu, wysiłek fizyczny i odczuwane emocje wymalowały na jego policzkach intensywne rumieńce. Usłyszał dobrze nawoływanie Laurenta, który ostatecznie wybiegł mu na spotkanie. Spodziewał się właśnie stosownej reprymendy za to wszystko, choć pytania zadawane przez młodszego mężczyznę były milsze w odbiorze.
— Poza tym że trochę zmarzłem to nic mi się nie stało. Muszę Ci podziękować za wyczarowanie tej tarczy, świetnie sobie poradziłeś. — Zapewnił go z delikatnym uśmiechem. Noszona przez niego zimowa szata do latania na miotle chroniła go przed zimnem, jednak nie przewidział latania w magicznie stworzonej chmurze, w której zimno zdawało się być bardziej odczuwalne niż poza nią, nawet w tym padającym z nieba śniegu. Po powrocie do domu zdejmie te wszystkie ubrania, wejdzie do wanny gorącej wody i wypije kubek gorącej herbaty z domieszką ognistej whisky. Szczerze podziękował za to temu blondynowi, który również zasłużył na pochwałę za to, że zareagował tak jak należy zamiast dać się sparaliżować odczuwanemu przez siebie strachowi.
— Jak zwierzęta? — Zapytał po chwili. Czarownice przeszukujące las jeszcze do nich nie wróciły.