[lato 1972] Perła Morza. Ci, którzy nie chcą usłyszeć ciszy

Ech, mogła tak głośno nie wypowiadać mojego nazwiska. Wolałem pozostać incognito, obcy dla kogo tylko się da. Moja rozpoznawalność zapewne nie zamierzała mi w tym pomagać ani też sama Avelina. Nie myślała o tym. Nigdy nie musiała się pilnować, a ja? Zresztą, najważniejsze by wyjść z tego całym. Wizje ewentualnych plotek wydawały mi się bardzo odległymi. Aż zanadto. Istotne, że jeszcze byliśmy cali. Reszta, cały ten świat poza statkiem był drobnostką w obliczu niebezpieczeństwa ze strony statku.
I miałem nieodparte wrażenie, że koniec jest bliski, kiedy wpatrywałem się w moją rękę ugryzioną przez Paxton. Już raz to zrobiła, wtedy u siebie w domu. Ale to nie był ten koniec naszych światów, o którym myślałem, tylko ten usilny ból, który przeszywał moją głowę. Nogi się pode mną ugięły i leciałem, leciałem w dół... i w wyobraźni dopowiedziałem sobie, co się stało. Nie odczułem uderzenia. Zamieniłem się w plamę wody, w ulotną pianę. Chlupnąłem, rozlałem się, zniknąłem.
Leżałem oniemiały, że jak na Śmierć to taka raczej słaba ta obsługa była... Ile to się miało czekać aż ruszy swoje dupsko po moją duszę? Już prędzej zaczną mnie kroić gnijącego na stole, aniżeli odejdę sobie do zaświatów. Nie chciałem się temu przyglądać, więc zapewne skrzywiłem się niepocieszony, wciąż z zamkniętymi oczami. Śmierć śmierdziała. Śmierć smarowała się rozkładającymi się glonami, a nie Chanel. Nieee... To jednak nie to - stwierdziłem w końcu i otworzyłem oczy, znajdując się z powrotem w domu. Znaczy w swojej przestrzeni czy jak zwał, tak zwał. To nie odór śmierci, tylko zapach rzeczywistości. To musiała być rzeczywistość. Modliłem się o to do bogów. Avelina...
Przez chwilę zastanawiałem się, czy to ugryzienie Paxton mnie ocknęło, ale nie mogło tak być, inaczej sama dalej by śniła. Była obok. Przebudzona.
- Ugryzłaś mnie. Znowu - stwierdziłem na głos. Byłem ewidentnie w szoku, ale niestety nie było czasu na sentymenty, a też nie przepadałem za syfem, więc czym prędzej zebrałem swój tyłek z pokładu. Wstałem powoli na równe nogi, bo wciąż głowa bolała, choć już przechodziło.
Na słowa Aveliny podszedłem do Danielle i reszty. Nie musiałem jakoś szczególnie się przyglądać by widzieć, że było z nimi gorzej niż Avelina mogłaby się spodziewać. Nie byłem aby pewny, czy powinniśmy sobie teraz nimi zawracać głowę. Trzeba było się ratować, a dopiero potem ratować resztę poprzez wezwanie odpowiednich służb. Zrobić tak, jak jej to radziłem już od samego początku.
- Spróbuj, ale jeśli się nie ocknie, będzie dla nas tylko obciążeniem. Trzeba opuścić statek i dopłynąć do brzegu, a ona jest definitywnie nieprzytomna - zauważyłem, zastanawiając się, co też za dźwięki dobywały się od strony atrium. Spodziewałem się, że Avelina nie zostawi tak Danielle samej, więc może warto było kogoś poprosić o pomoc. Wszystko, byleby dała ruszyć swój tyłek z tego niebezpiecznego miejsca. Nawet nie miałem głowy do badania struktur statku, jego aury, magii... zdecydowanie tej czarnej. Istna gratka dla okultysty, ale... Paxton tu była, więc to był priorytet by wysłać ją z powrotem na brzeg. Na bezpieczną przystań.
- Może inni nam pomogą. Było tu chyba więcej osób... Znałaś kogoś z nich? - zapytałem Aveliny, bo sam osobiście nie miałem okazji im się przyjrzeć. Wszystko wcześniej, kiedy przybyłem na statek, działo się tak szybko, że zająłem głowę tylko ciałem Aveliny i upadaniem na pokład tak by jej nie przygnieść.
Nim Paxton zdążyła mi odpowiedzieć, postanowiłem jednak nieco rozejrzeć się wokół z powagą, determinacją, ale też z nutą ciekawości. Szukałem znaków, przymiotów, które mogłyby mieć powiązanie z czymś, o czym już wiedziałem, o czym może czytałem przed laty, a może wczoraj do kolacji? Kto wie? Może udałoby mi się rozwiązać zagadkę statku. Jeśli nasz sen był wspomnieniem, to ewidentnie miała tu miejsce zemsta i to dokonana w sposób magiczny.

Rzucam na percepcję w ramach rozglądania się po statku

Rzut N 1d100 - 36
Akcja nieudana

Rzut N 1d100 - 56
Sukces!