Jonathana zamurowało. Absolutnie nie spodziewał się, żeby ktoś obcy przemówił do niego po imieniu. Pielęgniarka tylko posłała mu spojrzenie "a nie mówiłam?" zupełnie nie wiedząc, że staruszka wcale nie plotła od rzeczy. Urquart w pierwszej chwili chciał podejść i porozmawiać z nią, ale zrezygnował. Było tu za dużo osób.
— Biedna kobieta — szepnął w stronę pielęgniarki z wyrazem współczucia. Poszedł dalej myśląc o usłyszanych słowach. Kobieta miała absolutną rację. Sensem jego istnienia było chronienie Giovanniego. Nawet jeśli jego osobowość była tak skrajnie różna, był w tym jakiś cel. Miał podejmować decyzje wtedy, gdy Gio był zbyt niepewny. Działać, gdy ten sparaliżowany był przez obawy. Ale jednocześnie nie zrobić tego, czego nie zrobiłby nawet pomimo braku swoich wewnętrznych ograniczeń.
Tylko... czemu mu to powiedziała teraz? Przecież ostatnio niczego nie nabroił...
Doszedł do innego zaułka szpitala. Fergus rozmawiał tam z Lindą. Stanął obok i podsłuchiwał ich rozmowę. Chłopak chciał się dowiedzieć, skąd kobieta wie o tych dziwnych potworach. Dobre pytanie. Ale ona niechętnie odpowiadała na jakiekolwiek pytania. Odgonił więc młodego czarodzieja.
— To nie przesłuchanie. Zaraz Ci pokażę, jakie powinno się mieć podejście do kobiet — mruknął do niego, po czym podszedł do czarownicy, jak najcudowniejszy jej wnuk.
— Pani Lindo, jakże straszna to była przygoda, ale na szczęście jesteśmy bezpieczni w lecznicy... prawda? Czy już ktoś zadbał o pani dobrobyt? — Odwrócił się do Fergusa. — Mógłbyś przynieść pani Lindzie herbatkę? Nic tak nie koi nerwy, jak ciepły napój, czyż nie, pani Lindo? Może usiądziemy w innym miejscu? Tutaj za duży ruch jest i hałas...
Wziął kobietę pod rękę i zaprowadził ją w jakiś pusty kraniec korytarza, gdzie usiedli na ławce.
— Nie zdążyłem podziękować pani za pomoc... Gdyby nie pani, wiele byśmy nie zdziałali... Skąd pani wiedziała, jak sobie poradzić z tymi stworami?
Zadał tylko jedno pytanie. Chciał być miły i wrażliwy. Zupełnie jak Gio.