25.09.2023, 20:23 ✶
— Skoro cztery miesiące to dla ciebie tak długo, to aż mi słów brak — uniósł delikatnie brwi, niby to w dezaprobacie, ale mimo też wciąż nie mógł pozbyć się tego prześmiewczego uśmiechu. — Są takie sprawy, braciszku, z którymi nie można się spieszyć. - rzucił jeszcze mądrze, a przynajmniej taką minę właśnie robiąc. A małżeństwo akurat do takich zaliczało się w jego głowie. Mogli się z Elaine nawet dogadywać, ale nie zamierzał kłamać przynajmniej przed samym sobą, że wiele im jeszcze brakowało do zgrania czy odpowiedniego poznania siebie nawzajem. Nie zamierzał jednak jakoś bardzo ciągnąć dalej tego wątku, bo mieli przed sobą rozwrzeszczaną wiedźmę, która raz po raz zmieniała się w kamień.
Bo Atreus nie poprzestał na jednym machnięciu różdżką, a zrobił to jeszcze parę razy, chcąc zwyczajnie upewnić się, że efekt jest za każdym razem taki sam. I faktycznie, kobieta ożywała, biegła parę kroków, krzyczała, nic nie rozumiała i znowu zastygała z przerażeniem w oczach. Ten przedostatni element chyba fascynował go najbardziej, bo odnosił wrażenie, że im bardziej próbował zrozumieć wypowiadane przez nią słowa, tym było tylko gorzej. Może przyjechała na wakacje i zgubiła się w tym lesie?
Przed czymkolwiek uciekała, najpewniej już dawno zniknęło. Przynajmniej o tym mógł świadczyć jej stan. Klątwa rzucona w plecy, albo jakiś potwór, który zamieniał swoje ofiary w kamień.
— Teleportujemy się. Ja do Ministerstwa, ty do Munga. Opisać to twarzą w twarz będzie o wiele wygodniej i precyzyjniej — rzucił do brata, mając wrażenie, że to był nieco lepszy pomysł niż patronusy czy używanie fal. Dzięki temu mogli o wiele lepiej opisać sytuację i w razie czego wywrzeć presję własną osobą, by zareagowano jak najszybciej na ten ewenement.
Bo Atreus nie poprzestał na jednym machnięciu różdżką, a zrobił to jeszcze parę razy, chcąc zwyczajnie upewnić się, że efekt jest za każdym razem taki sam. I faktycznie, kobieta ożywała, biegła parę kroków, krzyczała, nic nie rozumiała i znowu zastygała z przerażeniem w oczach. Ten przedostatni element chyba fascynował go najbardziej, bo odnosił wrażenie, że im bardziej próbował zrozumieć wypowiadane przez nią słowa, tym było tylko gorzej. Może przyjechała na wakacje i zgubiła się w tym lesie?
Przed czymkolwiek uciekała, najpewniej już dawno zniknęło. Przynajmniej o tym mógł świadczyć jej stan. Klątwa rzucona w plecy, albo jakiś potwór, który zamieniał swoje ofiary w kamień.
— Teleportujemy się. Ja do Ministerstwa, ty do Munga. Opisać to twarzą w twarz będzie o wiele wygodniej i precyzyjniej — rzucił do brata, mając wrażenie, że to był nieco lepszy pomysł niż patronusy czy używanie fal. Dzięki temu mogli o wiele lepiej opisać sytuację i w razie czego wywrzeć presję własną osobą, by zareagowano jak najszybciej na ten ewenement.
Koniec sesji