[Wiosna 1967] the night we met | Perseus & The Edge

Drżące języki ognia drażniły wnętrze Perseusa, a on z szaleńczą satysfakcją pozwalał, by pożoga pochłonęła całe jego ciało oraz umysł. Nie myślał już racjonalnie - przeżywał swego rodzaju żałobę po utraconej miłości, która w połączeniu z chorobą skutecznie obdzierała go ze zdolności logicznego postępowania - dlatego z coraz większą agresją napierał na przypadkowego oponenta, prowokował, przesuwał granicę.
Śmierć w bójce ulicznej wydawała się odpowiednia dla kogoś takiego jak on; wyobcowanego, wybrakowanego, najżałośniejszego z synów.
Cios w twarz nieco go otrzeźwił. Piekący ból rozlewający się od kości jarzmowej zmusił Blacka do pośpiesznego zrewidowania swoich postanowień - było jednak za późno na jakiekolwiek działanie, gdy ponownie przeszył go ból, tym razem mający źródło w jednym z piszczeli. Zachwiał się, jakby zaraz miał paść na kolana.
— Nie... tylko... siostry.. — wysapał, odsuwając się od napastnika, jednak nie był w stanie się przed nim bronić — suki... jak twoja matka... też skamlały... o ich... uwagę...
Petryfikacyjne zaniki nerwowe dały o sobie znać. Pociemniało mu w oczach. Upadł na kolana, lecz nie zamierzał się poddawać i w atawistycznym odruchu chwycił go za łydkę i z całej siły pociągnął ku sobie.