[13 czerwca 1972] wróg mego wroga | erik & perseus

adnotacja moderatora

Rozliczono - Erik Longbottom - osiągnięcie Badacz Tajemnic II
Rozliczono - Perseus Black - osiągnięcie Piszę, więc jestem

Marazm po cichu zakradł do życia Perseusa, czyniąc go człowiekiem gnuśnym - przynajmniej w kwestii swej nieszczęsnej pacjentki. I choć miał na swoje usprawiedliwienie liczne wymówki, począwszy od niefortunnego pobicia w połowie kwietnia i związaną z nim rekonwalescencję, przez wydarzenia Beltane i wreszcie chaos, jaki zapanował w maju, tak sam nie był w stanie ich zaakceptować. Nie, kiedy zaledwie kilka dni wcześniej podczas porannego obchodu w Lecznicy Dusz natrafił na bezbronną Eurydice Watts, na jej puste, pozbawione nadziei spojrzenie. Zajęty nowymi pacjentami zaniedbał jej przypadek, jednocześnie przeciągając jej pobyt w Dolinie Godryka do granic możliwości - nie mógł przecież wypuścić jej, nie upewniwszy się uprzednio, że jest bezpieczna. Że jej biologiczny ojciec nie stanowi dla niej zagrożenia.
Nadeszła pora, by pociągnąć sprawę do końca.
Umówił się więc ponownie z Erikem Longbottomem, w którego ręce w tym samym miejscu przed dwoma miesiącami złożył los Eurydice. Nie spodziewał się żadnych rewelacji; domyślał się, jak mężczyzna musiał być bardzo zabiegany w związku z tym, co miało miejsce na Polanie Ognisk. Podobno znalazł się w samym centrum walki - Perseus nie chciał nawet myśleć o tym, co musiał czuć, stając oko w oko ze zwolennikami tego, który nazywał siebie Lordem Voldemortem. Nie chciał myśleć o tym, co musiał czuć Elliott, odcięty od informacji na temat swojego... no właśnie, kogo? Kolor ich nici powiązania - niewidoczny dla większości czarodziejów - jaki udało mu się dostrzec na balu u Longbottomów, świadczył, że coś jest na rzeczy. Ale było to dawno; w innym życiu wręcz. Wtedy Perseus był żonaty z siostrą Elliotta; w ciagu dwóch zaledwie miesięcy zdążył się rozwieść, spłodzić dziecko i planować ślub z inną kobietą.
Na spotkanie przyszedł nieco wcześniej niż planował (sytuacja w Lecznicy zdążyła się uspokoić, przez co nadgodziny nie były więcej potrzebne), w związku z czym siedział teraz samotnie w pustej loży. Pozwolił sobie zamówić butelkę czerwonego wina; somelier nalał mu pierwszy kieliszek, którego nóżkę trzymał teraz między kościstymi palcami i niby od niechcenia nią poruszał, patrząc jak szkarłatny trunek odbija się od ścianek naczynia. Myślami był daleko, poza ukrytą przed ciekawskim wzrokiem restauracją, poza Londynem, a nawet Wielką Brytanią.
Chciał uciec, lecz tym razem w jego planach pojawiła się sylwetka Vespery. Pragnął zabrać ją jak najdalej stąd, do miejsca, w którym nie dosięgnie jej Czarny Pan, ani jego zwolennicy, gdzie nie będzie zmuszana do czynienia zła wbrew swojej woli i przestanie drżeć o to, że ktoś odkryje tatuaż na jej przedramieniu. Myślał o Norwegii i domku nad fiordem lub chatce u podnóża jednej z gór Uralu. Mógłby zamieszkać z nią w Japonii i nauczyć się jeść pałeczkami, albo założyć sad oliwny w Grecji. Zabrałby ją na Jamajkę i codziennie kąpał się z nią w morzu, albo osiedlił pośrodku alaskańskiego lasu.
Zrobiłby wszystko, żeby ona i dziecko byli bezpieczni.
Podniósł wzrok na wysoką sylwetkę, która znalazła się tuż obok jego stolika prowadzona przez jednego z kelnerów. Wstał, podając mężczyźnie rękę na powitanie. Czuł się nieco zakłopotany w towarzystwie Najdroższego Czarodzieja, wyglądającego jak zwykle nienagannie - a przynajmniej lepiej niż Perseus, który miał na sobie nieco pomiętą po wielu godzinach pracy koszulę i potargane włosy.
— Dobrze cię widzieć, Eriku — powiedział, ściskając jego dłoń mocno, lecz niepewnie — Cieszę się, że zgodziłeś się na spotkanie. Napijesz się wina?
Kiedy już usiedli naprzeciwko siebie, sięgnął po butelkę i napełnił pusty kieliszek. Starał się przy tym nie uronić ani kropli, co było niezwykle trudnym przedsięwzięciem, zważywszy na to, jak bardzo drżały mu ręce. Składał to jednak na karb zmęczenia.
— Jak się czujesz?