Stella całkiem zgrabnie powstrzymała Stanleya przed bardzo szybkim wjazdem do jej mieszkania. Nie wiedziała, co zamierzał tam zastać, bo wyglądał, jakby miał jakieś oczekiwania. Tyle, że tutaj nic się nie działo, a on się z nią nawet nie przywitał, tylko wlazł do środka w poszukiwaniu nie wiadomo czego. Dlatego też postanowiła go zatrzymać. Udało jej się to bez mniejszego problemu. Stała więc w tym przedpokoju, trzymając go za rękę z zastanowieniem namalowanym na twarzy. Nie miała pojęcia, co się dzieje, chciała usłyszeć jakieś odpowiedzi, cokolwiek.
Stanley jednak się nie odzywał. Zachowywał się coraz dziwniej. Przysunął rękę do jej policzka, a później zaczął oglądać jej szyję. Zamurowało ją. Nie odzywała się również, chociaż wiele myśli siedziało jej w głowie. Później przeszedł do oględzin nadgarstków, czego tam właściwie szukał? Był też dziwnie spięty. Nie miała pojęcia, o co mu właściwie chodzi. Avery wpatrywała się w niego nadal, czekała, co wymyśli tym razem, z której strony będzie chciał ją jeszcze obejrzeć?
Nie połączyła oczywiście faktów z wydarzeniami, które miały miejsce kilka lat temu. Już dawno wyparła tamtą sytuację ze swoich myśli. Dlatego też zupełnie nie miała pojęcia, co się tutaj właściwie działo.
Nie odrywała od niego swojego wzroku. Zadał tyle pytań, że nie miała pojęcia od czego zacząć. Jaką znowu strzelbą? Dlaczego nadal stali w przedpokoju i nie weszli do środka. Niepewnie się czuła gdy była tak przesłuchiwana. Na całe szczęście, sam Stanley wpadł na to, żeby usiąść. Ulżyło jej trochę. - Jasne, chodźmy na kanapę. - Ruszyła powoli do salonu za Borginem.
Widziała, że coś nie gra. Był jakiś taki roztrzęsiony. Usiadła tuż obok niego na tej kanapie, nie do końca wiedziała, czy i jak może mu pomóc. Miała nadzieję, że zaraz jej wyjaśni, co właściwie się dzieje. Wtedy Stanley uniósł głowę i spojrzał na nią. No wyduś to z siebie.
Dlaczego wracał teraz do tych snów? To było przecież kilka lat temu. Faktycznie nie udało im się wyjaśnić, jak właściwie doszło do tego, że na jej ciele pojawiły się ślady spowodowane próbą zabójstwa we śnie, ale na tym się skończyło. Nic się nie wydarzyło od tego czasu, a Avery wyparła z pamięci tamte wydarzenia, może nie powinna?
Nie musiał namawiać jej dwa razy, nalała sobie wina do kieliszka - Też chcesz? - Głupio tak było pić w samotności, kiedy siedział tuż obok. Upiła trochę alkoholu, po czym się odezwała. - Pamiętam, tylko dlaczego teraz do tego wracasz? - Dla niej temat był zamknięty i zdecydowanie wolałaby, żeby tak zostało. Nie chciała wracać do tych traumatycznych przeżyć. Sama świadomość, że nie umieli wyjaśnić tego zjawiska ją niepokoiła. Jak właściwie było to możliwe, że ktoś poprzez atakowanie jej we śnie pozostawiał ślady na jej ciele. Dlaczego chciał ją zabić, skoro nigdy, nikomu nie zrobiła krzywdy i najgorsze, po co po tylu latach wracali do tego tematu. - Stanley, co się właściwie dzieje? - Nie opuszczała swoich orzechowych oczu od jego twarzy, czekała, aż wreszcie jej wszystko wyjaśni.