Na słowa swojego jedynego syna Dagur pokiwał lekko głową, ciesząc się w duchu z istniejącej pomiędzy nimi zgodności w kwestiach życiowych, a także zawodowych. Jak teraz właśnie. Laurent otrzyma opracowane przez nich projekty, jego syn osobiście dostarczy wykonaną przez nich broń w odpowiedniej oprawie. Tak naprawdę Dagur powinien uczyć się od swojego pierworodnego tolerancji albo nawet akceptacji, jednak jeszcze nie trafił się goblin, który zdołałby przekonać go do siebie. Jeden memortek wiosny nie czynił. Dobrym sposobem na przełamanie jego niechęci byłoby powierzenie mu tajemnicy kucia goblińskiego srebra. Do tej pory trwał w przekonaniu, że jakikolwiek goblin prędzej sczeźnie, niźli ujawni to człowiekowi.
— Cieszy mnie to, że jesteśmy jednomyślni, synu. — Stwierdził z zadowoleniem. — Inaczej nie zaproponowałbym jej. Naostrzymy ten miecz tak, że przetnie wszystko. Moglibyśmy go zakląć również w taki sposób, aby klinga nie ulegała stępieniu od użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem. Dołożyłbym kilka czarów wzmacniających samą klingę, gdyż nawet najlepsza stal ma swoje ograniczenia. — Podzielił się z synem swoimi pomysłami. Przewidywał, że tego rodzaju wzmocnienia mogą okazać się bardzo przydatne, jeśli broń będzie często wykorzystywana podczas walki. Zwłaszcza jak miecz ma przyjmować na siebie czarnomagiczne zaklęcia i chronić przed nimi posiadacza to tego rodzaju wzmocnienie wydawało mu się zasadne.
Po wyjściu Laurenta zostali sami. Dagur inaczej sygnował wykonane przez siebie przedmioty użytkowe i miecze, wykorzystując do tego plecionkę, którą dawało się wkomponować w każdy inny wzór. Nieprawne oko nie dostrzeże tego, natomiast on w ten sposób zawsze dostrzeże wytwór swoich rąk. Jako twórca zawsze rozpozna swoje dzieło, nawet jeśli zmieni ono pierworodnego właściciela. W tym samym czasie upił kolejny łyk piwa, pozwalając mu zaraz spłynąć w dół gardła.
— Długie godziny kucia z pewnością nas czekają. Jesteśmy mistrzami w swoim fachu i nawet bez magii nie zdarza się to nam często. Najważniejsze to utrzymać wymaganą temperaturę, odpowiednio zahartować i znormalizować stal. Nic nic nie poradzimy jeśli ona okaże się marnej jakości. Jeśli Laurent będzie usatysfakcjonowany efektami naszej pracy to z pewnością zagwarantuje nam napływ równie zamożnych klientów, co on. Na to liczę, bo tak wyrobimy sobie renomę w tym kraju. — Nie zamierzał wyprowadzać swojego syna z błędu, jednak wierzył w ich umiejętności wynikające z wieloletniego doświadczenia. Błąd w sztuce nie zdarzał się im stosunkowo często, natomiast na jakość stali nie mieli wpływu. Sam nieznacznie się rozmarzył, bo to o czym mówił, było jego planami. Był zadowolony i z optymizmem patrzył w przyszłość. — Dlatego nie możemy jej zmarnować, synu! — Zawołał z nie mniejszą radością, nie powstrzymując się od zamknięcia syna w silnym, ojcowskim uścisku.
— Pokaż mi jak skończysz je kreślić. Do przerzucenia jej i tak miałem Cię zagonić, więc to bardzo dobry moment na to byś to zrobił. Przestanie Cię nosić jak się zmęczysz. — Poprosił syna, zaraz wybuchając śmiechem. Nic lepiej nie działało na takie stany jak ciężka praca.