W przeciwieństwie do Stanleya, Victoria nie czekała na ten dzień, bo w ferworze wszystkiego co się w ostatnim miesiącu działo – zwyczajnie zapomniała o ogórkach. Borgin pewnie by się śmiertelnie obraził… Ale ledwie trzy dni po tym jak pomagała jemu i Saurielowi na działce, została zaatakowana we śnie, a wtedy karuzela spierdolenia nagle zaczęła się obracać na największych obrotach – i trzymało do początku czerwca, gdzie tej karuzeli już się nawet nie dało zatrzymać, bo wspomnienia babci dowalały do pieca. I kiedy Victoria już myślała, że wychodzą na prostą, bo udało się znaleźć rozwiązanie na skutek rytuału Beltane… wszystko miało się spierdolić konkretnie, i w ostateczności… gdzie była? Gdzie był Sauriel? Gdzie w tym wszystkim byli po pamiętnym wieczorze, który skończył się jej łzami i poranku, kiedy bała się, że jeszcze chwila i słońce go spopieli już tak dokumentnie? W obliczu tego wszystkiego można zapomnieć o czymś tak trywialnym jak ogórki.
Bo czy Stanley chciał czy nie, jej życie wokół ogórków ani przetworów w ogóle się nie kręciło. Ale na zaproszenie odpisała. A później pomyślała, że… nie ma już chyba nic do stracenia i że może poświęcić jeden wieczór na tę całkowitą bzdurę. I była pewna, ze kogo jak kogo, ale Sauriela Stanley też zaprosił, więc… kolejny wieczór, że będzie mogła mieć go na oku, choć pilnować go wcale nie chciała. Sama nie wiedziała czego właściwie już teraz chciała. To życie się po prostu rozpadało – od czasu nieszczęsnego Beltane nic nie szło tak jak powinno, tylko po jakiejś krzywej prosto w dół. Trzeba się było mocno trzymać wagonika żeby nie wypaść na zakręcie.
Przyszła pod umówiony adres punktualnie, zapukała do drzwi… i te otworzyły się właściwie sekundę później.
– Cześć, Stanley – rzuciła na przywitanie i weszła rozglądając się po pomieszczeniu. – Czy ty czekałeś pod drzwiami? – zapytała się podejrzliwie i poprawiła torebkę na ramieniu. Długi rękaw sukienki zasłaniał niezbyt ładną bliznę na jej przedramieniu, tak samo jak niewidoczna była ta „zdobiąca” jej plecy. Za to spódniczka sięgająca kolan odsłaniała zgrabne nóżki. Dała się poprowadzić w głąb mieszkania, zostawiła torebkę na jakimś fotelu albo krześle i rozejrzała się uważniej. Dostrzegła stół, jakąś książkę, kosze pod stołem… I przygotowane cztery szklanice. Victoria zaczęła liczyć; Stanley, to jeden, Sauriel to dwa, ona to trzy… Więc dla kogo była czwarta?
– Kto jeszcze ma przyjść? – zapytała, powoli oderwawszy spojrzenie od szkła i przeniosła je na Borgina.