1972, Wiosna, 19 maja - Dom rodziny Crouch

On był trochę jak takie porośnięte bluszczem ruiny, pomyślała Sarah, wpatrując się w niego odrobinę zbyt nachalnie, jak na powszechnie obowiązujące normy rozumnych ludzi. On był jak takie antyczne ruiny, a ona była jak nawiedzony dom na wzgórzu. W ogóle byli do siebie niepodobni, nie rozumiała więc do końca dlaczego Crouch aż tak mocno ją oczarował. To wszystko mogło prysnąć jak bańka mydlana, kiedy się spotkają w innych okolicznościach, ale...

- Wiesz co... - zaczęła, nie kłopocząc się nawet jakimś „oh nie, nie musisz przepraszać”, bo by się tak tutaj przepraszali w nieskończoność, a ona musiała kiedyś wrócić do domu, żeby rodzice się nie martwili - mam nadzieję, że się nie narzucam zaplacowanemu człowiekowi... Tak miło mi się z tobą rhozmawia. Gdybyś kiedyś zechciał wybhrać się na kawę do Calkitt Malke-

Urwała, zmierzyła go spojrzeniem, a potem uśmiechnęła się ciepło.

- Gdybyś kiedyś zechciał wyblać się na spacel po lesie, gdzie nam będzie rhozmowę prze'ywać tylko szum drzew - dlaczego w ogóle przez myśl jej przeszło, że chciałby z nią wypić kawę w zatłoczonym centrum handlowym, halo, czy jej mózg próbował sabotować potencjalną przyjaźń - to tam pomiędzy dokumentami znajduje się mój adhres...

@Martin Crouch