07.10.2023, 18:40 ✶
Ach, ten chłopak olśniewał niezależnie od okazji i stanu. Nawet wtedy taki przerażony i zapłakany, jak i teraz taki swobodny, ale wciąż elegancki. Miał w swoim wyglądzie wiele z matki, czym mi ją przypominał na każdym kroku, ale to nie było nic złego. Cieszyłem się, że nie dane będzie mi jej zapomnieć. To z kolei mogłoby mnie przerażać, że upływ czasu mógłby... Ale Lorek był owocem naszej miłości, więc miała pozostać ze mną do końca mojego świata. O ile Lorek zmieni nastawienie do ojca i nie będzie mnie unikał, chowając się za bramą New Forest.
- Witaj, witaj - przywitałem się z nim, zaraz od stołu wstając. Miałem już szczerze dość tego siedzenia i czekania na syna. Ba!, czułem nawet takie zdrowe podniecenie na myśl o rozmowie z nim, oglądaniu go, pocieszaniu czy cokolwiek nam się wywiąże z tego spotkania.
- Próbuję złapać każdą wolną chwilę, nim ponownie uciekniesz, sami bogowie wiedzą gdzie - przyznałem mu się z uśmiechem, po czym machnąłem ręką by nie siadał tam. - Chodź, usiądź tu. Ja potrzebuję rozprostować kości... - odparłem, robiąc krok w bok i klepiąc oparcie fotela, na którym właśnie przesiadywałem większość swoich dni. Oto przed Laurentem stał tron rodu Prewettów, najbardziej decyzyjne stanowisko w tym zamku. Nawet w wychodku tyle myśli i pomysłów się nie zrodziło, co tu.
- Skoro polecasz, synu, to chętnie spróbuję. Na drugie śniadanie pomysł jak znalazł... Rozumiem, że to niszowa cukiernia? - dopytałem, biorąc poprawkę na to, że jej wystrój miał mi nie przypaść do gustu. Tak też obstawiałem, że faktycznie mogło mieć to rację bytu, skoro sama nazwa prawiła, że to była NORA. NORA NORY. Poniekąd zabawne, poniekąd żenujące. Nie dałbym swojej potencjalnej cukierni podobnej nazwy. Prędzej może... Słodka Próżności? Zdawało mi się, czy może już podobny przybytek miał gdzieś miejsce?
Kiedy Lorek sobie zasiadł wygodnie na fotelu, poklepałem go po ramieniu, po czym ruszyłem w trasę po gabinecie, a do przejścia, cóż, miałem całkiem spory kawałek. Nie spieszyłem się i nie zamierzałem się spieszyć, niby to zainteresowany tomami na regałach albo jednym z obrazów.
- Powiedz, słońce ty moje, są jakieś wieści z Ministerstwa na temat mordercy...? - zapytałem, obstawiając, że to Laurent najszybciej otrzyma jakąś wiadomość. - Nie wystosowałem jeszcze listu do Ministerstwa, czekając na wieści od pewnej ważnej persony, która niejednokrotnie dobrze mi radziła. Aczkolwiek... Powiedz mi, co sądzisz o tym pomyśle? Pisałbyś na moim miejscu czy nie pisał do tej Ministry leniwej?
Lorek był na kapitańskim stanowisku, więc ewidentnie przyszedł czas na podejmowanie pierwszych, strategicznych decyzji. Nawet odwróciłem się w jego kierunku oczekująco. Zestaw do pisania był. Nic nie stało na przeszkodzie. Nawet te listy zewsząd. Pozostawiłem je na biurku, więc Lorek mógł sobie swobodnie rzucać na nie okiem. Niestety, nie było tam nic ciekawego, oprócz lizodupstwa i błagania o przysługi.
- Witaj, witaj - przywitałem się z nim, zaraz od stołu wstając. Miałem już szczerze dość tego siedzenia i czekania na syna. Ba!, czułem nawet takie zdrowe podniecenie na myśl o rozmowie z nim, oglądaniu go, pocieszaniu czy cokolwiek nam się wywiąże z tego spotkania.
- Próbuję złapać każdą wolną chwilę, nim ponownie uciekniesz, sami bogowie wiedzą gdzie - przyznałem mu się z uśmiechem, po czym machnąłem ręką by nie siadał tam. - Chodź, usiądź tu. Ja potrzebuję rozprostować kości... - odparłem, robiąc krok w bok i klepiąc oparcie fotela, na którym właśnie przesiadywałem większość swoich dni. Oto przed Laurentem stał tron rodu Prewettów, najbardziej decyzyjne stanowisko w tym zamku. Nawet w wychodku tyle myśli i pomysłów się nie zrodziło, co tu.
- Skoro polecasz, synu, to chętnie spróbuję. Na drugie śniadanie pomysł jak znalazł... Rozumiem, że to niszowa cukiernia? - dopytałem, biorąc poprawkę na to, że jej wystrój miał mi nie przypaść do gustu. Tak też obstawiałem, że faktycznie mogło mieć to rację bytu, skoro sama nazwa prawiła, że to była NORA. NORA NORY. Poniekąd zabawne, poniekąd żenujące. Nie dałbym swojej potencjalnej cukierni podobnej nazwy. Prędzej może... Słodka Próżności? Zdawało mi się, czy może już podobny przybytek miał gdzieś miejsce?
Kiedy Lorek sobie zasiadł wygodnie na fotelu, poklepałem go po ramieniu, po czym ruszyłem w trasę po gabinecie, a do przejścia, cóż, miałem całkiem spory kawałek. Nie spieszyłem się i nie zamierzałem się spieszyć, niby to zainteresowany tomami na regałach albo jednym z obrazów.
- Powiedz, słońce ty moje, są jakieś wieści z Ministerstwa na temat mordercy...? - zapytałem, obstawiając, że to Laurent najszybciej otrzyma jakąś wiadomość. - Nie wystosowałem jeszcze listu do Ministerstwa, czekając na wieści od pewnej ważnej persony, która niejednokrotnie dobrze mi radziła. Aczkolwiek... Powiedz mi, co sądzisz o tym pomyśle? Pisałbyś na moim miejscu czy nie pisał do tej Ministry leniwej?
Lorek był na kapitańskim stanowisku, więc ewidentnie przyszedł czas na podejmowanie pierwszych, strategicznych decyzji. Nawet odwróciłem się w jego kierunku oczekująco. Zestaw do pisania był. Nic nie stało na przeszkodzie. Nawet te listy zewsząd. Pozostawiłem je na biurku, więc Lorek mógł sobie swobodnie rzucać na nie okiem. Niestety, nie było tam nic ciekawego, oprócz lizodupstwa i błagania o przysługi.