Elaine nie chciała myśleć o swojej przyszłości, bo była ona przesądzona, więc wolała zając się tym, co działo się teraz. Uszczęśliwiać ludzi, poznawać ich, bawić się, żyć lekko i przyjemnie. Chciała czerpać z życia jak najwięcej i nie przejmowała się konsekwencjami. Nie dbała o to, czy będzie miała załamane serce, bo chciała przeżyć wszystko, co tylko mogła. Chciała wejść w każdą możliwą relacje z innym człowiekiem i nie obchodziło ją to, czy był to mężczyzna, czy kobieta. Po prostu chciała czuć, tu i teraz, w sercu, głęboko, boleśnie i przyjemnie… mocno.
Gdy dotknął jej dłoni poczuła przyjemny dreszcz, który się rozchodził po jej ciele od miejsca zetknięcia z jego skórą. Popatrzyła na dłoń i pozwoliła się prowadzić, dotykać tak jak tylko chciał. Ufała mu, mimo że nie znała go za dobrze. Rozłożyła palce patrząc przez nie jak przez okienko w domu. Czuła jak dreszcz przechodzi po jej ramionach, gdy słuchała jego słów, a ton głosu Laurenta wchodził gdzieś głęboko w jej umysł, chciała go zapamiętać, chciała śnić ten głos przez wiele dni. Uśmiech nie schodził z jej ust, a wręcz był jeszcze bardziej wesoły, przyjemny i skierowany właśnie do tego blondyna. Popatrzyła na niego, nie na las, bo to Laurent był teraz jej obiektem zainteresowania. Próbowała go rozwiązać, poznać, ale było to trudne. Jego niebieskie oczy przyciągały i były tak cholernie zagadkowe.
– Jesteś ciekawą osobą – zabrała swoją dłoń – Laurencie – pochyliła się do jego twarzy mrużąc swoje oczy i próbując zbadać jego duszę. Nie udało się jej, ale co swoje popatrzyła to jej. Odsunęła się szybko, ale usiadła za to zdecydowanie zbyt blisko jak na zwykłych przyjaciół.
Gdy wspomniał o tym, że nikt nie lubi nieproszonych gości przypomniał się jej sen sprzed kilku dni o obecności obcego mężczyzny w jej przyczepie. Najgorsze, że nie był to sen, a że ktoś naprawdę był w środku. Pokręciła głową na samą myśl o tym, aby wyrzucić to z głowy. Wolała się skupić na obecności Laurenta obok siebie.
Rozpromieniła się w końcu, gdy skomentował jej propozycje jedzenia. Miał w sumie racje. Muffinki dziwnie by smakowały z sałatką, ale chciała, aby Laurent zjadł wszystko, co dla niego zrobiła. Upiła łyk herbaty, a jej spojrzenie powędrowało ku niemu, wybuchła cichym śmiechem, gdy wspomniał, że mogło przypominać coś innego. Zagryzła wargę próbując powstrzymać się przed chichotaniem. To było takie głupie, ale sprawiło jej dużo radości. Powędrowała za drugim jego skojarzeniem.
– Teraz mam ochotę zatańczyć – spojrzała na niego psotnie. – Umiesz tańczyć? – zmrużyła lekko oczy.