Mina mu nieco zrzedła, gdy dotarły do niego słowa Bulstrode'a. A to, że Laurent przyklasnął słowom swojego towarzysza. jeszcze bardziej go zmartwiło. Przez moment przeszło mu przez myśl, że został wmanipulowany w to zlecenie. W gruncie rzeczy, kto tam wie, jak wyglądała rozmowa Prewetta z Rowlem? Nie podobało mu się to, że miałby od razu oddać Widmo w obce ręce. I to nie dlatego, że sam miał wobec niego jakieś wielkie plany. Od początku planował postąpić zgodnie z procedurami. Pochwycić, skatalogować (w miarę możliwości), zgłosić do odpowiedniego wydziału, a następnie na podstawie informacji zwrotnej (tudzież naciskom ze strony wyżej postawionych pracowników) zdecydować o dogodnym terminie wyprawienia stworzenia z powrotem do Limbo.
Teraz miał jednak wrażenie, że jego egzorcyzmy miały być dla reszty drużyny jedynie środkiem do celu. Nie miał zająć się problemem zgodnie ze swoimi zasadami. Miał dostarczyć to obce stworzenie w ich ręce i pozwolić, aby departamenty Ministerstwa Magii zaczęły się o nie zabijać, przerzucając się argumentami, groźbami, pieniędzmi, przysługami, a nawet czekami na tysiące galeonów. Atmosfera panująca w placówce po wydarzeniach na Beltane pewnie też wpłynie na temperament co poniektórych ludzi. Sebastian schował ręce do kieszeni, wypuszczając powoli powietrze z ust.
— Jeśli mam komuś przekazać to Widmo, to będzie to Szef Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami — przyznał bez większych emocji. Nie chciał angażować się w wojenkę poszczególnych wydziałów Ministerstwa Magii, jednak miał świadomość, że jeśli jakiekolwiek biuro miało prawo do zbadania tej istoty, to nie było to Biuro Aurorów czy Departament Tajemnic. — Jeśli życzycie sobie przeprowadzenia wspólnych badań tego stworzenia, to zgłoście prośbę o utworzenie zespołu badawczego. Nie obraźcie się — tutaj skierował wzrok ku Atreusowi, który jako jedyny był przedstawicielem sił policyjnych czarodziejów — ale nie wiemy z czym mamy do czynienia. To może być równie dobrze nowy gatunek, dementor z innego wymiaru, jak i spaczona ludzka dusza. A chyba wszyscy możemy się zgodzić, że jeśli jest, chociaż minimum szansy, że Widma mają cokolwiek wspólnego z tym ostatnim, to nie tylko Brygada Uderzeniowa powinna decydować o tym, jak podejść do sprawy.
To tak jakby komendant Brygady miała nagle prowadzić nabożeństwo sabatowe, pomyślał przelotnie. Widział na własne oczy, jak działały osoby pokroju Longbottom czy Stewarda. Na swój sposób podziwiał ich pewność siebie, jednak czy mógł liczyć, że ich współpracownicy mieli równie mocne morały? Że w Widmie nie dostrzegą udręczonego stworzenia, którego nie powinno tutaj w ogóle być, a zamiast tego okazję do tego, aby zapewnić swojemu departamentowi dodatkową przewagę?
— Poza tym, jeśli Widmo wyląduje pod wyłączną kuratelą Departamentu Tajemnic, to żadne z nas już go więcej nie zobaczy. I zegarka też.
Stworzenie, na które polowali. stałoby się obiektem tajnych badań, do których nikt z zewnątrz nie miałby wstępu. I to by było na tyle, w kwestii neutralizacji zagrożenia w Dolinie Godryka czy planów Prewetta odnoszących się do zniesienia zakazów dotyczącej białej magii. Niewymowni przejęliby sprawę i zajęliby się tym wszystkim na własną rękę. A do tej pory, jakoś nikomu nie spieszyło się do tego, aby posłać ich do serca lokalnych chaszczy. To jest aż do teraz, pomyślał Sebastian, pozwalając, aby Atreus dalej rozmawiał z ochroniarzami Polany Ognisk.
— Wiem, którędy iść — wymsknęło się nagle Sebastianowi.
Jego policzki momentalnie pokryły się czerwienią, gdy wypowiedział te słowa. To było raczej przeczucie lub instynkt, niż stu procentowa pewność. Ten zarys pustkowi, który dostrzegł w magicznej ścianie, dał mu jednak do myślenia. W rzeczywistości mieli przed sobą wprawdzie gęstwinę drzew, jednak Sebastian dostrzegł również coś, co przypominało mu rzeczkę. Może to był jakiś znak? Może to za tym powinni podążyć? Może to Pani Księżyca starała się im pomóc w chwili słabości?
— Wątpię, aby było tu coś więcej. Chyba że panna Yaxley dostrzega jakieś ślady — zerknął na Geraldine. Wprawdzie zawiodła nieco jego oczekiwania, ale to w sumie była jego wina, prawda? Mógł się nie nastawiać, że miał do czynienia z ekspertką od polowań na zbłąkane dusze. Sebastian nie miał jednak pojęcia na temat pracy w terenie, więc może ich łowczyni dostrzeże jakieś znaki, które potwierdzą jego teorię?
Jeśli grupa postanowiła koniec końców się go posłuchać, Sebastian wyprowadził ich z Polany, głębiej w Knieję. Z tego, co kojarzył, na to już odznaka Atreusa zezwalała, więc Niewymowni nie powinni ich stamtąd przegonić. Jeśli jednak drużyna postanowiła wdać się w dodatkową dyskusję, Macmillan pozostał na miejscu.