Miała pewien pomysł, jak to zrobić. Dość ważne jednak było to, aby byli oni cicho. Nie mogli zwracać na siebie uwagi niepotrzebnie podniesionym tonem głosu.Powinni się cieszyć, że poinformowali ich o tym, że zamierzają wyczyścić im pamięć, a nie jeszcze teraz przeżywać to, że czarodzieje mają zamiar to zrobić. Co za niewdzięczne istoty z tych mugoli.
Trixie nie bała się brygady, liczyła na to, że wybierze odpowiednią ścieżkę i schowa się z tymi ludźmi w lesie. Później przeniesie ich w bezpieczne miejsce, skorzysta z pomocy zaufanej osoby. Miała kilkoro przyjaciół na których zawsze mogła liczyć i ufała, że tym razem również ją wesprą. Zresztą ona miała tak samo, gotowa była w każdej chwili pomóc w słusznej sprawie. Nigdy nie znasz dnia, ani godziny, kiedy możesz się przydać. Trzymała się tej opinii.
Panna Black spoglądała na tych ludzi nieufnie. Nie mogła przewidzieć, jak zareagują, kiedy zostaną przyłapani na knuciu przeciwko czarodziejom. Reakcje obronne bywały różne. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na różdżce, jeśli tylko przyjdzie potrzeba to skorzysta z pomocy magii, póki co jednak nie miała zamiaru sięgać po swoje umiejętności. Dzisiaj wymyśliła inny sposób działania.
Wcale nie zdziwiło jej to, że pierwsza odezwała się do niej kobieta. Na twarzy Bellatrix pojawił się ogromny uśmiech, doceniała osobniczki, które miały władzę nad swoim męskim towarzystwem, spowodowało to, że poczuła się pewniej siebie, jakby miało to w ogóle coś zmienić. W końcu nadal nie zmieniało to faktu, że miała do czynienia z plugawą, nic nie wartą częścią ludzkości.
Zbliżyła się w ich kierunku, powoli, żeby niepotrzebnie ich nie straszyć. - Akurat o mój sen bym się nie martwiła, gorzej by się to skończyło, gdyby ktoś poza mną się tutaj pojawił. - Chciała im uświadomić, że wcale nie mają takiego pecha, bo mogło być gorzej. Mogła się tutaj zjawić spora część pracowników ministerstwa magii, a wtedy nie mieliby z kim dyskutować. Nikt nie pytałby ich o zdanie, po prostu skończyliby tę zabawę i tyle.
- Mam swoje sposoby. Mogę was stąd wyprowadzić, tak, żeby nikt nie zauważył, a następnie przenieść w bezpieczne miejsce. - Przesuwała wzrok po ich twarzach, aby dostrzec reakcje na jej słowa. Miała nadzieję, że nieco zmienią do niej podejście, bo ułatwiłoby to całą sprawę.
- Dlaczego? - Powtórzyła zadane pytanie. - Bo nie jestem, jak ta cała reszta. Możecie wierzyć mi lub nie, ale nie wszyscy są jak ci tutaj. Pośród magów można znaleźć osoby, które troszczą się o niemagiczny świat, dla których każda istota jest ważna. Jakim prawem chcą wam czyścić pamięć, zabierać te wszystkie wspomnienia z minionego czasu? - Chciała wzbudzić ich zaufanie, próbowała brnąć w tę narrację. Zbliżyła się do nich jeszcze bliżej. - Jestem jedną z osób, którym zależy na waszym bezpieczeństwie, uchronię was przed tymi okropnymi szujami, które zamierzają usunąć wasze wspomnienia. - Zatrzymała się w bezpiecznej odległości i mówiła dalej. - Wiecie, że niektórzy z nich kąpią się w krwi dzieci, aby ich ciała pozostawały wiecznie młode? Sięgają po bardzo okrutne metody, musicie wiedzieć z czym macie do czynienia i ostrzegać swoich najbliższych pomogę wam. Będę informować was na bieżąco, kiedy zacznie robić się niebezpiecznie, tylko musicie chcieć skorzystać z wyciągniętej do was ręki. - Uważała, za ważne to, żeby to nie była jednorazowa sytuacja. Zależało jej na tym, aby mugole jej zaufali, a następnie utrzymywali z nią kontakt, będzie mogła im szepnąć kilka kontrowersyjnych słówek, a oni przekażą to dalej, co powinno spowodować zamieszanie. Tego im było trzeba, zajęłoby to ministerstwo magii, a ona i jej podobni mogliby dzięki temu zacząć intensywniej działać na miejscu.