- Wymienisz... mówisz o nekromancji? - Victoria miała bardzo otwarty umysł i była niezwykle mądrą kobietą - tak przynajmniej uważał. Przy tym, że była ułożona to mimo wszystko nieustannie potrafiła go zaskoczyć. Zrobić, albo powiedzieć coś, czego jakoś się nie spodziewał, chociaż po zdziwieniu właściwie stwierdzał, że no tak - to do niej pasuje. Tak samo to, co powiedziała teraz. Chodziło o to, żeby znać wroga swego, żeby wiedzieć, jak z nim walczyć, przed czym się bronić, na co uważać. Zdziwienie przeminęło po paru sekundach, gdy uświadomił sobie, że to było jak najbardziej na miejscu. Bardziej nie spodziewał się, że ktoś kiedyś skieruje do niego takie słowa. - To dobry pomysł. - Przyznał po chwili tego zawahania i pewnego ułożenia sobie w głowie faktów. Nie było entuzjazmu w jego głosie nie dlatego, że nie chciał się z nią uczyć a dlatego, że to była sztuka upiorna i obejmowała okrutne i obrzydliwe zagadnienia. Przykre. - Umówimy się na któryś dzień. - Kiedy będzie czas, okazja, kiedy Victoria będzie miała siłę. - ... albo, skoro ta noc jest taka długa... - I skoro mieli naprawdę długi wieczór dla siebie, to mogli go spożytkować w sposób praktyczny.
Kiedy poczuł dotyk jej dłoni spojrzał na jej palce, a potem na nią. Wydawała się... taka zagubiona. To było nieco pytające spojrzenie, a kiedy się odezwała... aach, no słodka, niemądra... Obrócił się w jej kierunku i wyciągnął zachęcająco rękę w jej stronę, siadając tak, żeby mogła się zbliżyć i w niego wtulić. Przytulić całą sobą, jeśli tego właśnie potrzebowała. Bo on bardzo chciał ją objąć. Nie było potrzeby bać się tego zimna. Owszem, nie było przyjemne, ale to nie było coś, czego nie można było wytrzymać. Żałował tylko, że nie było sposobu, żeby szybciej zdjąć z nich tę klątwę. Z niej i z Atreusa oraz z pozostałych zimnych.
- Wiem, Victorio. Dziękuję ci za to. - On to naprawdę doceniał. Tylko czasem chęć pomocy była cięższa od jej braku. Kiedy człowiek bardzo chciał to działo się na opak - wychodziło źle. Miał sam się o tym doskonale przekonać. - Ja się nie wybierałem rzucać bojowych zaklęć i walczyć z wilkołakami. Szedłem pooglądać drzewa i wiewiórki. - Uśmiechnął się delikatnie. - Nie jestem zły. Naprawdę. - Był zawiedziony samym sobą, a nie zły na nią. Ale rozumiał, czemu mogła to tak odebrać. To było niedomówienie, ale może... w zasadzie nie było sensu krążyć wokół tematu. - Nie potrzebuję zawsze pomocy, Victorio. Kiedy jej potrzebuję nie zwlekam o nią poprosić. Nie wybierałem się na walkę. Wybierałem się na badanie natury. To nie wymagało rzucania bojowych zaklęć. Nie wymagało potencjalnie rzucania żadnych zaklęć. Zabrałem natomiast ze sobą sowę, żeby posłać po kogoś, gdybym jednak potrzebował pomocy. - Bo Nieve z nim była, tylko ją odesłał, kiedy zobaczył nawet nie jedną, a dwie znajome twarze w tym nieznajomą - Patricka.
Fuego rozłożył skrzydła na moment i machnął nimi, jakby chciał przytaknąć słowom kobiety, a może po prostu pokazać się z jak najlepszej strony, żeby udowodnić, że żaden z niego kurczak. Cały ten czas obserwował, słuchał. Laurent wiedział, że jest tak nieufny jak i zainteresowany, bo jego oczy nie odrywały się od Victorii.
- Nie było to bardzo bezpośrednie spotkanie, pojawili się szybko aurorzy, mężczyzna się chyba aportował. Na szczęście. - Cicho odetchnął. - Wiem... wiem, przepraszam. Powinienem był ostrzec, albo... nie powinienem był wystawiać was na taki stres. Zrobiłem to, bo wiedziałem, że mi pomożecie, cokolwiek by się nie stało. To było bardzo nieodpowiedzialne i niesprawiedliwe z mojej strony. - Było mu w zasadzie za to wstyd.