Jego twarz przeciął uśmiech na słowa, jakie wypowiedziała, na zaczepkę, na łapane słówka - ten wesoły, sympatyczny, bo przecież jasnym było, że chcą ten czas ze sobą spędzić mniej czy bardziej produktywnie. Jeśli go zaś mieli to mogli równie dobrze się nieco pouczyć. Laurent nie widział wiele czarnej magii w praktyce i nie sądził, że chciał widzieć. Victoria natomiast, z racji swojej pracy, miała o wiele szersze pole widzenia. Niestety. To pole widzenia, takie szerokie, krzywdziło i prowadziło do bolesnych ran rysujących się na duchu i sercu. Im więcej widzisz, tym więcej wiesz. Im więcej wiesz - tym gorzej śpisz. W końcu Victoria doskonale wiedziała, czym są problemy ze snem. Wiedziała o tym aż za dobrze.
Cierpienie zwierząt nie było czymś, z czego Laurent by się cieszył i był nawet wdzięczny, że Victoria nie dokończyła tego jednego zdania i pozostawiła je w zawieszeniu. Nie potrzebował znać aż takich szczegółów, co dokładnie się wydarzyło, kiedy jeden z tych stworów został rozsadzony, bo potrafił sobie to i tak bez precyzyjnego słowa wyobrazić i nie było to coś, co chciałby mieć przed oczami. Mimo, że kochał zwierzęta, bezpieczeństwo ludzi było jednak ponad wszystkim. Tutaj mówili o mugolach, mówili też o bezpieczeństwu samej Brenny i Victorii.
- Dobrze, że nic się nie stało ani wam, ani tym mugolom. - Pogładził ją po plecach pokrzepiająco po wysłuchaniu tej historii. Czy naprawdę Knieja była teraz bardziej niebezpieczna niż Zakazany Las? Miejsce wiązane z Godrykiem Gryffindorem miało się zamienić w Zakazaną Knieję? Już była zakazana. Laurent musiał wejść w kolejne rozmowy z Ministerstwem, żeby zdobyć pozwolenie na swobodne działanie tam, chociaż wejście mimo oznaczeń i ostrzeżeń było możliwe. W końcu można tam wejść w zasadzie jak do siebie, żadnej bariery, żadnych ludzi pilnujących. Kto miałby pilnować, skoro wszędzie był taki bajzel i Ministerstwo się nie wyrabiało z niczym? Łatwo było krytykować działania MM, ale kiedy dobrze się przyjrzało temu, co się dzieje, to było zrozumiałe, że wszyscy byli tylko ludźmi i w zasadzie to się starali. Nie zawsze wszystko musiało wyjść, nie zawsze na odpowiednich stanowiskach siedzieli odpowiedni ludzie. Nie było rządów idealnych. - Znam swoje możliwości i swoje ograniczenia. Jeśli zrobię coś samemu i stanie mi się krzywda wszyscy będą jeszcze bardziej zmartwieni niż gdybym o pomoc poprosił. - Tak, a potem też wszyscy byli źli i... ach, nie lubił tego. Oczekiwali, że będzie się tłumaczyć, mówili o głupim zachowaniu, braku rozsądku, o tym, że był kiepski w tym i w tamtym, więc czemu wcześniej o pomoc nie poprosił. Nie, Laurent nie był typem Zosi-samosi, choć były wciąż elementy jego życia, których nie chciał z nikim współdzielić. Myśli, których nie chciał wylewać. Sprawy, którymi chciał zajmować się sam i nikogo nie chciał angażować... albo raczej - nie chciał angażować zbyt wielu osób. - To już za wami, nie martw się tym... dowiemy się w końcu wszystkiego o Kniei, widmach, Zimnych... potrzeba tylko czasu. - Uspakajał ją, bo widział, że ta historia z tymi stworzeniami jednak nie była taka całkowicie prosta. Albo po prostu z całą Knieją.
- Nie przypuszczałem, że jako auror pominęły cię wiadomości o czymś tak istotnym. - To była w zasadzie sztuka, nawet jeśli nie zajmowała się sprawą i nie była w nią bezpośrednio zaangażowana. Z drugiej strony rzeczywiście miała tyle na głowie, że nic dziwnego, jeśli coś się prześlizgnęło obok niej, kiedy siedziała w biurze i nawet nie usłyszała, albo nie zanotowała. Tym nie mniej nawet nie wpadł na pomysł, że mogli wiedzieć mniej od niego. To jest - że Victoria wiedziała mniej, bo najwyraźniej Patrick był tak samo zaangażowany jak Brenna. - Hm... posiwiało mi kilka włosków, nie uznałbym tego za wielką stratę. - Zażartował delikatnie.
Posiedzieli jeszcze chwilę na ławce w towarzystwie Fuego, aż w końcu feniks odleciał i sami się zebrali, żeby wrócić do domu Laurenta. Wieczór był jeszcze długi i mieli dla siebie sporo czasu do przegadania różnych rzeczy. W tym tematu nekromancji.