12.10.2023, 20:59 ✶
Wydawało się to prozaiczne, ale naprawdę świetnie się bawiłem, ganiając w wodzie za Paxton. Robiła zwinne, sprawne uniki, umykając moim objęciom, a ja zanurzałem się w wodzie, oczyszczając swoje ciało i swój umysł z kolejnych trosk, wynurzając się jako nowy człowiek, lekki i beztroski. Czas się zatrzymał i w powietrzu unosiły się jedynie nasze śmiechy, a także pluskanie wody, gdyż ta nie mogła nie ulegać naszej zabawie.
W końcu nieco zziajani unosiliśmy się na wodzie i patrzyliśmy sobie w oczy. Byliśmy coraz bliżej siebie, coraz bliżej ze sobą. Niewinny dotyk, delikatne gesty, jej zniewalająca twarz rozświetlona szczęściem. Och, chciałbym, na bogów, marzyłem o tym by oglądać ją już taką zawsze i na zawsze. Żeby móc widzieć ten szeroki, szczery uśmiech, iskry łobuzerstwa i wiarę w jej oczach, zaufanie, lekkie rumieńce... I słyszeć chichot, który docierał do moich uszu i pieścił je niczym najdoskonalsza symfonia, majstersztyk, dzieło sztuki.
- Jesteś niesamowita - wyszeptałem na jej słowa, właściwie to już do jej ust, kiedy na drobną chwilę przerwałem głęboki pocałunek by nabrać powietrza, by jej to powiedzieć, by musnąć ustami jej kącik ust.
Mur? Jaki mur? Mieliśmy tu tylko dwa rozpalone ciała i setki litrów wody. Uśmiechy, chichoty i westchnięcia. Wszystko sprawiało, że drżałem i to nie z zimna, tylko z pragnienia, które trawiło moje ciało. Chciałem więcej, potrzebowałem więcej tej słodyczy, tej miłości, tego pożądania.
I zaparło mi boleśnie dech, kiedy gwałtownie, niespodziewanie odepchnęła mnie od siebie. Próbowałem naprędce zrozumieć emocje malujące się na jej twarzy, kiedy jej dłoń wylądowała na moim policzku. Mocno się zdziwiłem, kiedy to się stało, kiedy widziałem miłość na jej twarzy, kiedy czułem wciąż jej dłoń na policzku, kiedy dzieliły nas te bolesne centymetry, na które nas odsunęła od siebie. Moje oczy pytać chciały: DLACZEGO, ale rzucone przez nią słowo, jej ręce na mojej szyi i pocałunek, tak zaskakująco głodny, łapczywy, nie pozwoliły mi na nic innego, jak wyjście z szoku i odpłynięciu, mimo że unosiliśmy się wciąż na wodzie. W tym samym miejscu.
- Kocham cię, Avelino - szepnąłem roześmiany, rozchichotany. Wystraszyła mnie, totalnie mnie wystraszyła, ale ona to czuła co ja. Musiała czuć to samo co ja, inaczej nie miałoby to sensu. - Tęskniłem za tobą. Tak bardzo cię kocham - kontynuowałem swą modlitwę, by zaraz dalej wracać do tych pocałunków. Nawet powietrze nie było mi potrzebne, kiedy tak byliśmy blisko siebie. Przyciągałem ją jeszcze bardziej, jeszcze bliżej i choć przylegaliśmy do siebie, to wciąż było mi mało.
Przesunąłem dłońmi po jej udach, tych, które miałem okazję widzieć chwilę na brzegu. Ręce mi drżały, jak gdybym pierwszy raz dotykał kobiety. Miała taką miękką skórę, taką delikatną. Chwyciłem ją, chcąc pochwycić, unieść, wybić jeszcze bardziej nad taflę wody. By górowała nade mną, by oplotła nogami moje biodra. Chciałem być bliżej, mocniej, bardziej. Tylko z nią.
W końcu nieco zziajani unosiliśmy się na wodzie i patrzyliśmy sobie w oczy. Byliśmy coraz bliżej siebie, coraz bliżej ze sobą. Niewinny dotyk, delikatne gesty, jej zniewalająca twarz rozświetlona szczęściem. Och, chciałbym, na bogów, marzyłem o tym by oglądać ją już taką zawsze i na zawsze. Żeby móc widzieć ten szeroki, szczery uśmiech, iskry łobuzerstwa i wiarę w jej oczach, zaufanie, lekkie rumieńce... I słyszeć chichot, który docierał do moich uszu i pieścił je niczym najdoskonalsza symfonia, majstersztyk, dzieło sztuki.
- Jesteś niesamowita - wyszeptałem na jej słowa, właściwie to już do jej ust, kiedy na drobną chwilę przerwałem głęboki pocałunek by nabrać powietrza, by jej to powiedzieć, by musnąć ustami jej kącik ust.
Mur? Jaki mur? Mieliśmy tu tylko dwa rozpalone ciała i setki litrów wody. Uśmiechy, chichoty i westchnięcia. Wszystko sprawiało, że drżałem i to nie z zimna, tylko z pragnienia, które trawiło moje ciało. Chciałem więcej, potrzebowałem więcej tej słodyczy, tej miłości, tego pożądania.
I zaparło mi boleśnie dech, kiedy gwałtownie, niespodziewanie odepchnęła mnie od siebie. Próbowałem naprędce zrozumieć emocje malujące się na jej twarzy, kiedy jej dłoń wylądowała na moim policzku. Mocno się zdziwiłem, kiedy to się stało, kiedy widziałem miłość na jej twarzy, kiedy czułem wciąż jej dłoń na policzku, kiedy dzieliły nas te bolesne centymetry, na które nas odsunęła od siebie. Moje oczy pytać chciały: DLACZEGO, ale rzucone przez nią słowo, jej ręce na mojej szyi i pocałunek, tak zaskakująco głodny, łapczywy, nie pozwoliły mi na nic innego, jak wyjście z szoku i odpłynięciu, mimo że unosiliśmy się wciąż na wodzie. W tym samym miejscu.
- Kocham cię, Avelino - szepnąłem roześmiany, rozchichotany. Wystraszyła mnie, totalnie mnie wystraszyła, ale ona to czuła co ja. Musiała czuć to samo co ja, inaczej nie miałoby to sensu. - Tęskniłem za tobą. Tak bardzo cię kocham - kontynuowałem swą modlitwę, by zaraz dalej wracać do tych pocałunków. Nawet powietrze nie było mi potrzebne, kiedy tak byliśmy blisko siebie. Przyciągałem ją jeszcze bardziej, jeszcze bliżej i choć przylegaliśmy do siebie, to wciąż było mi mało.
Przesunąłem dłońmi po jej udach, tych, które miałem okazję widzieć chwilę na brzegu. Ręce mi drżały, jak gdybym pierwszy raz dotykał kobiety. Miała taką miękką skórę, taką delikatną. Chwyciłem ją, chcąc pochwycić, unieść, wybić jeszcze bardziej nad taflę wody. By górowała nade mną, by oplotła nogami moje biodra. Chciałem być bliżej, mocniej, bardziej. Tylko z nią.