14.10.2023, 18:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.10.2023, 18:15 przez Edward Prewett.)
- Oczywiście, poinformuj mnie, kiedy będziesz gotowy, a ja to załatwię - odparłem do Laurenta, bo skoro to nie było jego priorytetem, to moim tym bardziej. Szczególnie że nie byłem pewien, czy ta Pani Ministra od razu przyjmie nas na audiencji, czy może będzie kręciła nosem? Może będę musiał negocjować? Cóż, ostatecznie nie odmówi nam suka. Może napiszę jej bezczelnie by włożyła coś seksi. Ale musiałaby mieć minę! Hahaha.
Podobnie ja musiałem mieć minę na rewelacje o Pandorce. Och, nic mnie w ostatnim czasie tak nie zabolało jak wieści o tym, że kręcą się wokół niej jacyś zbóje. Można by rzec, że w niewielkim stopniu przebijała ją informacja na temat niedoszłej śmierci Lorka. Dopiero teraz, tak teraz, zauważałem, jaki zrobiłem kategoryczny błąd, dając im wolną rękę do odkrywania świata, do edukacji, do zdobywania doświadczeń. Takich rzeczy to ja się nie spodziewałem ani po jednym, ani po drugim. Najgorsze było to, że przez większość czasu zatajali przede mną wiedzę, istotną wiedzę na temat ich życia, którą powinienem wiedzieć. Byłem ich ojcem, do cholery, i głową tego rodu... Choć teraz, to nie był już dumny ród, tylko jebany zaścianek. Co potwierdzały słowa Lorka o tym, że ta rodzinka to właściciele jakiejś małej kuźni. Robole. Doprawdy, potrafili mnie dobić doszczętnie!
- Pragnę zauważyć, synu, że to moja córka. Kiedy będziesz miał własną córkę, to porozmawiamy na ten temat... Albo zresztą, jesteś empatycznym młodzieńcem, więc teraz wyobraź sobie, że te wszystkie panny, które obracałeś w swoich ramionach, mają ojców i pomyśl sobie, co byś czuł gdyby one były twoimi córkami, wiedząc, co robiły z jakimś pierwszym lepszym chłopakiem albo... co gorsza chłopakami - mówiłem, zapadając się w tym fotelu z każdym słowem. Jedyna opcja, to jak nic zamknięcie jej w wieży i oczekiwanie na jakiegoś odpowiedniego kawalera, bo ewidentnie wolna ręka to już nie wolna ręka, to ryzyko, które mogło pogrążyć nas wszystkich. Zły tok myślenia, zły tok myślenia. - Przyjdzie nam z tego skandal nad skandale... Kobietom tak się nie wybacza rozwiązłości jak mężczyznom, Lorek. To będzie skandal większy niż pompa medialna związana z moim ślubem. Nie było cię wtedy, to nie wiesz... Wrzało! - Tak, to już podchodziło pod panikę. Najgorsze w tym wszystkim jednak nie były relacje rodzinne, relacje rodziny ze światem, pismaki czy cokolwiek inne, tylko fakt, że moja Pandorka... Kochałem Pandorkę całym swoim ojcowskim sercem i nie zamierzałem jej oddawać żadnemu mężczyźnie. Nawet aranżowanemu. Nie zamierzałem.
Gwałtownie wyprostowałem się na fotelu, jak gdyby znów zaczęły wyć syreny zwiastujące nalot na Londyn. Wbiłem swe ciemne oczy w Laurenta.
- Jeśli zamierzasz w ten sposób się do mnie odzywać, Laurencie, to od teraz mów mi Ojcze, a nie per Edward. Śpiewaj mi tu teraz, co tylko wiesz o tym chłopaku, i radzę ci nie wystawiać mojej cierpliwości na próbę - odparłem jak najbardziej ostro i nieznosząco sprzeciwu. Za dużo luzu było w tym domu, zdecydowanie za dużo. Mieliśmy parę wież w zamku. Jedna mogła zaraz zostać zarezerwowana dla Laurenta.
Podobnie ja musiałem mieć minę na rewelacje o Pandorce. Och, nic mnie w ostatnim czasie tak nie zabolało jak wieści o tym, że kręcą się wokół niej jacyś zbóje. Można by rzec, że w niewielkim stopniu przebijała ją informacja na temat niedoszłej śmierci Lorka. Dopiero teraz, tak teraz, zauważałem, jaki zrobiłem kategoryczny błąd, dając im wolną rękę do odkrywania świata, do edukacji, do zdobywania doświadczeń. Takich rzeczy to ja się nie spodziewałem ani po jednym, ani po drugim. Najgorsze było to, że przez większość czasu zatajali przede mną wiedzę, istotną wiedzę na temat ich życia, którą powinienem wiedzieć. Byłem ich ojcem, do cholery, i głową tego rodu... Choć teraz, to nie był już dumny ród, tylko jebany zaścianek. Co potwierdzały słowa Lorka o tym, że ta rodzinka to właściciele jakiejś małej kuźni. Robole. Doprawdy, potrafili mnie dobić doszczętnie!
- Pragnę zauważyć, synu, że to moja córka. Kiedy będziesz miał własną córkę, to porozmawiamy na ten temat... Albo zresztą, jesteś empatycznym młodzieńcem, więc teraz wyobraź sobie, że te wszystkie panny, które obracałeś w swoich ramionach, mają ojców i pomyśl sobie, co byś czuł gdyby one były twoimi córkami, wiedząc, co robiły z jakimś pierwszym lepszym chłopakiem albo... co gorsza chłopakami - mówiłem, zapadając się w tym fotelu z każdym słowem. Jedyna opcja, to jak nic zamknięcie jej w wieży i oczekiwanie na jakiegoś odpowiedniego kawalera, bo ewidentnie wolna ręka to już nie wolna ręka, to ryzyko, które mogło pogrążyć nas wszystkich. Zły tok myślenia, zły tok myślenia. - Przyjdzie nam z tego skandal nad skandale... Kobietom tak się nie wybacza rozwiązłości jak mężczyznom, Lorek. To będzie skandal większy niż pompa medialna związana z moim ślubem. Nie było cię wtedy, to nie wiesz... Wrzało! - Tak, to już podchodziło pod panikę. Najgorsze w tym wszystkim jednak nie były relacje rodzinne, relacje rodziny ze światem, pismaki czy cokolwiek inne, tylko fakt, że moja Pandorka... Kochałem Pandorkę całym swoim ojcowskim sercem i nie zamierzałem jej oddawać żadnemu mężczyźnie. Nawet aranżowanemu. Nie zamierzałem.
Gwałtownie wyprostowałem się na fotelu, jak gdyby znów zaczęły wyć syreny zwiastujące nalot na Londyn. Wbiłem swe ciemne oczy w Laurenta.
- Jeśli zamierzasz w ten sposób się do mnie odzywać, Laurencie, to od teraz mów mi Ojcze, a nie per Edward. Śpiewaj mi tu teraz, co tylko wiesz o tym chłopaku, i radzę ci nie wystawiać mojej cierpliwości na próbę - odparłem jak najbardziej ostro i nieznosząco sprzeciwu. Za dużo luzu było w tym domu, zdecydowanie za dużo. Mieliśmy parę wież w zamku. Jedna mogła zaraz zostać zarezerwowana dla Laurenta.