15.10.2023, 15:13 ✶
Wielokrotnie wyobrażałem sobie naszą pierwszą rozmowę po jego powrocie, ale ilekroć prób by nie podjął, nie mogłem sobie wymyślić takiego obrotu spraw. Chciałem go przeklinać, wyzywać, wypędzać, może bić ponownie po twarzy, zamiast tego czułem się totalnie rozbrojony, kiedy leżał tam taki przerażony. To błąd, to mój jebany błąd, że miałem słabość do takich robaków jak on, ale niezależnie od tego, ile razy sobie to powtórzę we własnej głowie, to nic nie zmieni. Wiedziałem, że te wyzwiska nic nie zmienią, mimo to cisnęły mi się na język, a ta opcja z poduszką i przyduszaniem była całkiem kusząca.
Ale nie zrobiłbym mu tego, bo go kochałem. I jakaś nadzieja na faktycznie lepsze jutro obudziła się we mnie, kiedy Flynn drgnął i usiadł, i myślałem sobie, że to super sprawa, że teraz znowu będziemy teamem doskonałym, ale... się zawahał. Bał się? Może serio się bał? Był jak taka styrana przez życie, wymemłana wiewiórka z ogonem oblepionym gównem i pokaleczonymi pazurami. Widziałem kiedyś taką. Śmierdziała gównem słonia, bo właśnie do jego klatki wpadła.
- Bo jesteś moim bratem - odparłem na jego pytania, bo co mogłem rzec? Wydać gadkę motywacyjną, na którą nie miałem teraz siły? Powiedzieć, że w sumie przez te kilka dni zastanawiałem się, czy mnie nie zabije, ale ok, nie zrobił tego, więc jesteśmy po tych przeżyciach niczym stare małżeństwo? Albo przyznać się, że po prostu jestem kretynem, który przygarnie nawet takiego robaka jak on?
Przygarnąłem wtedy tamtą wiewiórkę, próbowałem się nią zająć, ale ona uciekła i potem zobaczyłem jej truchło w rynsztoku. Nie chciałem tam zobaczyć ciała Flynna. Za każdym razem, kiedy przemykałem szemranymi uliczkami, kiedy bywałem w spelunach i takich tam... Miałem ten obraz wiewiórki przed oczami i szukałem spojrzeniem, czy on tam gdzieś nie leży, ale nie leżał. Może właśnie dlatego otwierałem w jego kierunku ramiona, on je jakby przyjął zapewne też dlatego, ale oczywiście dalej się zastanawiał, czy je przyjąć. I tak dalej, i tak dalej, to samo koło niczym koło fortuny. Byłem pewien, że jak Flynn by nim zakręcił, to wypadłaby mu najgorsza opcja z najgorszych możliwych.
- Flynn... Przyjmujesz zaproszenie albo nie. Drugi raz nie zapytam - odparłem mu już tym razem niecierpliwie, bo świecił ten paskudny księżyc, bo był środek nocy, bo nie chciałem go pytać o to, czemu się wahał z moimi zaproszeniami, a od jakieś szmaty przyjął bez zawahania, zostawiając za plecami całą swoją rodzinę. Kochałem ludzi, kochałem przebywać wśród nich, ale tej kobiety, tej baby, co mi zabrała brata, nigdy nie pokocham. Nawet nie polubię. Nie będę tolerował. Zarzekałem się z tym na bogów.
Ale nie zrobiłbym mu tego, bo go kochałem. I jakaś nadzieja na faktycznie lepsze jutro obudziła się we mnie, kiedy Flynn drgnął i usiadł, i myślałem sobie, że to super sprawa, że teraz znowu będziemy teamem doskonałym, ale... się zawahał. Bał się? Może serio się bał? Był jak taka styrana przez życie, wymemłana wiewiórka z ogonem oblepionym gównem i pokaleczonymi pazurami. Widziałem kiedyś taką. Śmierdziała gównem słonia, bo właśnie do jego klatki wpadła.
- Bo jesteś moim bratem - odparłem na jego pytania, bo co mogłem rzec? Wydać gadkę motywacyjną, na którą nie miałem teraz siły? Powiedzieć, że w sumie przez te kilka dni zastanawiałem się, czy mnie nie zabije, ale ok, nie zrobił tego, więc jesteśmy po tych przeżyciach niczym stare małżeństwo? Albo przyznać się, że po prostu jestem kretynem, który przygarnie nawet takiego robaka jak on?
Przygarnąłem wtedy tamtą wiewiórkę, próbowałem się nią zająć, ale ona uciekła i potem zobaczyłem jej truchło w rynsztoku. Nie chciałem tam zobaczyć ciała Flynna. Za każdym razem, kiedy przemykałem szemranymi uliczkami, kiedy bywałem w spelunach i takich tam... Miałem ten obraz wiewiórki przed oczami i szukałem spojrzeniem, czy on tam gdzieś nie leży, ale nie leżał. Może właśnie dlatego otwierałem w jego kierunku ramiona, on je jakby przyjął zapewne też dlatego, ale oczywiście dalej się zastanawiał, czy je przyjąć. I tak dalej, i tak dalej, to samo koło niczym koło fortuny. Byłem pewien, że jak Flynn by nim zakręcił, to wypadłaby mu najgorsza opcja z najgorszych możliwych.
- Flynn... Przyjmujesz zaproszenie albo nie. Drugi raz nie zapytam - odparłem mu już tym razem niecierpliwie, bo świecił ten paskudny księżyc, bo był środek nocy, bo nie chciałem go pytać o to, czemu się wahał z moimi zaproszeniami, a od jakieś szmaty przyjął bez zawahania, zostawiając za plecami całą swoją rodzinę. Kochałem ludzi, kochałem przebywać wśród nich, ale tej kobiety, tej baby, co mi zabrała brata, nigdy nie pokocham. Nawet nie polubię. Nie będę tolerował. Zarzekałem się z tym na bogów.