16.10.2023, 17:46 ✶
Problem polegał na tym, że Cathala niezbyt interesowało, czy dziewczynę zdenerwuje, czy nie ani co takiego ta sobie o nim pomyśli. Zasadniczo, o dobre maniery dbał wtedy, kiedy absolutnie musiał, albo kiedy chciał, a teraz nie zaistniała żadna z tych dwóch opcji.
Zwyczajnie nie chciał podawać swojego imienia i nazwiska przypadkowej osobie, napotkanej w siedzibie Gauntów. Nie miał ochoty, aby ktokolwiek wiedział, że wciąż tu bywał – ani by jakimś cudem to i owo dotarło do uszu nielicznych znajomych. Cal bardzo starał się już od lat, aby nie być kojarzonym przesadnie ani z rodziną matki, ani ojczyma: by stać się wyłącznie Shafiqiem. Nawet jeśli to po Gauntównie odziedziczył jasne włosy, chłód niebieskich oczu, chorobę przeżerającą umysł i głosy rozbrzmiewające w głowie. A także – do czego niechętnie przyznawał się wyłącznie sam przed sobą – sporo charakteru.
Nie bał się też jej, chociaż dostrzegał, że rękę trzyma blisko różdżki. Był to zapewne wyraz nadmiernej pewności siebie z jego strony – w końcu żyli w świecie, w którym drobne kobiety bywały groźniejsze od zwalistych mężczyzn, Leta Crouch ze swoimi zamiłowaniami do nekromancji i Nell plotąca z rozmarzoną miną o truciznach to udowadniały – ale Shafiq zawsze był nieco zbyt pewny swego.
Chociaż w jego oczach na pewno nie była niegroźna.
Cathal nie sądził, że mogłoby istnieć coś takiego jak niegroźny Gaunt.
– Prawdopodobnie dlatego, że ich nie podałem – przyznał. – Naprawdę? Zawsze sądziłem, że węże interesują się tylko tymi krwawymi opowieściami nie bajkami na dobranoc.
Milczał, znów nieco nadmiernie długo, kiedy wymieniła wspomnienie Orchidea. Jego umysł uciekał do wspomnień sprzed wielu lat, ale wciąż tak wyraźnych, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj. Nie był blisko z kapłanką – nie był blisko z nikim z tej rodziny, bo z premedytacją trzymał się z dala od nich od dnia, gdy zmarła jego matka, a ta odeszła z tego świata, kiedy kończył siódmy rok w Hogwarcie. Isabella za życia jednak była więcej niż chętna do pielęgnowania takich znajomości, dumna ze swego dziedzictwa do samego końca.
Sarah mógł widzieć, kiedy ta miała jakieś sześć, siedem lat, ale Orchideę już kiedyś spotkał i jak każdy – zapisała się w jego pamięci. Jej obraz nijak miał się do tego, jaki miał teraz przed sobą.
– Zupełnie nie – powiedział szczerze. Był ciekawy, czy ją też pchnęły tu jakieś podszepty – ale wtedy po pierwsze, przyznałby, że sam je słyszy, po drugie, na jej miejscu nigdy nie odpowiedziałby na to pytanie zgodnie z prawdą. – A komu miałby tu przeszkadzać, panno Macmillan? Wężom? Nie sądzę, by miały coś przeciwko. Duchom? Nawet one nie mają ochoty przebywać w tym przeklętym miejscu.
Przez chwilę prawie pożałował, że wygasił tego papierosa.
Może należało go rzucić prosto w te wybujałe ponad miarę chaszcze.
@Sarah Macmillan
Zwyczajnie nie chciał podawać swojego imienia i nazwiska przypadkowej osobie, napotkanej w siedzibie Gauntów. Nie miał ochoty, aby ktokolwiek wiedział, że wciąż tu bywał – ani by jakimś cudem to i owo dotarło do uszu nielicznych znajomych. Cal bardzo starał się już od lat, aby nie być kojarzonym przesadnie ani z rodziną matki, ani ojczyma: by stać się wyłącznie Shafiqiem. Nawet jeśli to po Gauntównie odziedziczył jasne włosy, chłód niebieskich oczu, chorobę przeżerającą umysł i głosy rozbrzmiewające w głowie. A także – do czego niechętnie przyznawał się wyłącznie sam przed sobą – sporo charakteru.
Nie bał się też jej, chociaż dostrzegał, że rękę trzyma blisko różdżki. Był to zapewne wyraz nadmiernej pewności siebie z jego strony – w końcu żyli w świecie, w którym drobne kobiety bywały groźniejsze od zwalistych mężczyzn, Leta Crouch ze swoimi zamiłowaniami do nekromancji i Nell plotąca z rozmarzoną miną o truciznach to udowadniały – ale Shafiq zawsze był nieco zbyt pewny swego.
Chociaż w jego oczach na pewno nie była niegroźna.
Cathal nie sądził, że mogłoby istnieć coś takiego jak niegroźny Gaunt.
– Prawdopodobnie dlatego, że ich nie podałem – przyznał. – Naprawdę? Zawsze sądziłem, że węże interesują się tylko tymi krwawymi opowieściami nie bajkami na dobranoc.
Milczał, znów nieco nadmiernie długo, kiedy wymieniła wspomnienie Orchidea. Jego umysł uciekał do wspomnień sprzed wielu lat, ale wciąż tak wyraźnych, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj. Nie był blisko z kapłanką – nie był blisko z nikim z tej rodziny, bo z premedytacją trzymał się z dala od nich od dnia, gdy zmarła jego matka, a ta odeszła z tego świata, kiedy kończył siódmy rok w Hogwarcie. Isabella za życia jednak była więcej niż chętna do pielęgnowania takich znajomości, dumna ze swego dziedzictwa do samego końca.
Sarah mógł widzieć, kiedy ta miała jakieś sześć, siedem lat, ale Orchideę już kiedyś spotkał i jak każdy – zapisała się w jego pamięci. Jej obraz nijak miał się do tego, jaki miał teraz przed sobą.
– Zupełnie nie – powiedział szczerze. Był ciekawy, czy ją też pchnęły tu jakieś podszepty – ale wtedy po pierwsze, przyznałby, że sam je słyszy, po drugie, na jej miejscu nigdy nie odpowiedziałby na to pytanie zgodnie z prawdą. – A komu miałby tu przeszkadzać, panno Macmillan? Wężom? Nie sądzę, by miały coś przeciwko. Duchom? Nawet one nie mają ochoty przebywać w tym przeklętym miejscu.
Przez chwilę prawie pożałował, że wygasił tego papierosa.
Może należało go rzucić prosto w te wybujałe ponad miarę chaszcze.
@Sarah Macmillan