16.10.2023, 17:50 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.10.2023, 17:54 przez Vakel Dolohov.)
Nie dla Dolohova były długie kolejki ustawiające się do jego gabinetu po tanie wróżby, bo nie były to początki jego kariery - to ci mniej popularni wieszcze oferowali swoje usługi za nic, lub ustawiali swoje stragany na lokalnych sabatach. Vasilij te czasy miał już za sobą - on tę karierę rozwinął na tyle, aby ci wróżący tam za grosze korzystali przy tym z jego podręczników. I nie zamierzał cofać się wstecz.
Czuł się kimś ponad nimi.
I mogli mówić, co chcieli, mogli szeptać z zazdrością cokolwiek im ślina na język przyniosła, ale nie mogli zmienić prawdy, jaką było to, że Dolohov miał rację - znajdował się na szczycie i chociaż w takim wieku kariery zbliżały się już do swojego schyłku, to miał przed sobą jeszcze wiele lat tutaj, gdzie mógł spoglądać na innych z góry, a oni mogli podziwiać jego dokonania. I był z tego wszystkiego bardzo dumny. Na tyle dumny, aby dla dobra swojej reputacji jako kogoś trwałego w uczuciach i o stabilnym życiorysie, jeżeli chodziło o sprawy uczuciowe, nie rozstał się z tą przeklętą Annaleigh, chociaż miał ją za skończone kurwiszcze. Nie zmył też siebie maski uśmiechu, jaką przywdziewał kiedy ktokolwiek o nią pytał. Pewnie zdziwiłby się gdyby ktoś mu powiedział, że ktoś pokroju Longbottom nie nabierał się na jego wieloletnią grę, ale nie mógł też nic na to poradzić.
Przekraczając próg jego gabinetu, Brenna mogła stwierdzić, że z pewnością lubił eleganckie wnętrza, ale był też człowiekiem ekscentrycznym i znajdowało to swoje odbicie w trzech rzeczach - w kotarach zasłaniających Aleję Horyzontalną, obszytych złotą nicią we wszystkie znane gwiazdozbiory, w niezliczonej liczbie prawdopodobnie losowo ustawionych zegarów, które tykały cicho, grając w ten sposób przypominającą szum deszczu melodię, a także w nim samym - o wiele wyższym niż wydawało się po zdjęciach z gazet, siedzącym na swoim fotelu z miną, za którą wiele jego fanek dałoby się pociąć.
- Witam w Prawach Czasu, panno Longbottom - powiedział z uśmiechem, wstając, aby wyciągnąć rękę w jej kierunku. - Niech panna zajmie miejsce, które najbardziej do niej przemawia. - Tu, przy biurku, albo przy stoliku ze szklaną kulą, gdzie mogła wybrać pomiędzy fotelem i małą sofką. - Proponuję herbatę czarną, jaśminową, lub napar owocowy, ale akurat dzisiaj tylko jeżeli lubi panna kwitnące jabłonki...
Znał ją, nie musiała się przedstawiać, nawet gdyby nie wpisano jej do kalendarza z imienia i nazwiska. Nie miało to jednak absolutnie nic wspólnego z tym, że uważał ją za osobę choćby odrobinę ciekawą. Ciekawy był jej brat, bo Dolohova bardzo bawiła i ciekawiła jego relacja z Kanclerzem, a jak się wiedziało o Eriku Longbottomie, to wiedziało się mimowolnie o jego młodszej siostrze. Nie znaczyło to oczywiście, że był do niej negatywnie nastawiony - to nie była niechęć, lecz zupełna neutralność. Tego samego spodziewał się z drugiej strony. Zaskarbiając sobie sympatię tłumów, działał w taki sposób, żeby się od niego odczepiły oba obozy polityczne. Pewnie by go niektórzy mieszkańcy Little Hangleton mogli posądzić o bliższe relacje ze Śmierciożercami, bo nazwisko robiło swoje, ale on uparcie zatrudniał w swoim gabinecie badaczy nie do końca czystej krwi i zamiast w wyzywanie mugolaków na wiecach politycznych, bawił się w jakieś nudziarskie prace naukowe, konferencje, horoskopy w Czarownicy, felietony w Horyzontach Zaklęć i kochanie swojej czystokrwistej żony.
Prezentował się, jak zawsze zresztą, przyjaźnie jak na takiego wielkoluda. Widać po nim było, że bardzo dba o swoją aparycję i może nawet zakrawało to trochę o przesadę, bo snob był z niego straszny, ale to nie był człowiek emanujący negatywną energią. No, chyba że ktoś posiadał umiejętności pozwalające na prześwidrowanie wnętrz jego umysłu, bo pod tym wesołkiem bawiącym się kartami tarota kryło się zepsucie.
Czuł się kimś ponad nimi.
I mogli mówić, co chcieli, mogli szeptać z zazdrością cokolwiek im ślina na język przyniosła, ale nie mogli zmienić prawdy, jaką było to, że Dolohov miał rację - znajdował się na szczycie i chociaż w takim wieku kariery zbliżały się już do swojego schyłku, to miał przed sobą jeszcze wiele lat tutaj, gdzie mógł spoglądać na innych z góry, a oni mogli podziwiać jego dokonania. I był z tego wszystkiego bardzo dumny. Na tyle dumny, aby dla dobra swojej reputacji jako kogoś trwałego w uczuciach i o stabilnym życiorysie, jeżeli chodziło o sprawy uczuciowe, nie rozstał się z tą przeklętą Annaleigh, chociaż miał ją za skończone kurwiszcze. Nie zmył też siebie maski uśmiechu, jaką przywdziewał kiedy ktokolwiek o nią pytał. Pewnie zdziwiłby się gdyby ktoś mu powiedział, że ktoś pokroju Longbottom nie nabierał się na jego wieloletnią grę, ale nie mógł też nic na to poradzić.
Przekraczając próg jego gabinetu, Brenna mogła stwierdzić, że z pewnością lubił eleganckie wnętrza, ale był też człowiekiem ekscentrycznym i znajdowało to swoje odbicie w trzech rzeczach - w kotarach zasłaniających Aleję Horyzontalną, obszytych złotą nicią we wszystkie znane gwiazdozbiory, w niezliczonej liczbie prawdopodobnie losowo ustawionych zegarów, które tykały cicho, grając w ten sposób przypominającą szum deszczu melodię, a także w nim samym - o wiele wyższym niż wydawało się po zdjęciach z gazet, siedzącym na swoim fotelu z miną, za którą wiele jego fanek dałoby się pociąć.
- Witam w Prawach Czasu, panno Longbottom - powiedział z uśmiechem, wstając, aby wyciągnąć rękę w jej kierunku. - Niech panna zajmie miejsce, które najbardziej do niej przemawia. - Tu, przy biurku, albo przy stoliku ze szklaną kulą, gdzie mogła wybrać pomiędzy fotelem i małą sofką. - Proponuję herbatę czarną, jaśminową, lub napar owocowy, ale akurat dzisiaj tylko jeżeli lubi panna kwitnące jabłonki...
Znał ją, nie musiała się przedstawiać, nawet gdyby nie wpisano jej do kalendarza z imienia i nazwiska. Nie miało to jednak absolutnie nic wspólnego z tym, że uważał ją za osobę choćby odrobinę ciekawą. Ciekawy był jej brat, bo Dolohova bardzo bawiła i ciekawiła jego relacja z Kanclerzem, a jak się wiedziało o Eriku Longbottomie, to wiedziało się mimowolnie o jego młodszej siostrze. Nie znaczyło to oczywiście, że był do niej negatywnie nastawiony - to nie była niechęć, lecz zupełna neutralność. Tego samego spodziewał się z drugiej strony. Zaskarbiając sobie sympatię tłumów, działał w taki sposób, żeby się od niego odczepiły oba obozy polityczne. Pewnie by go niektórzy mieszkańcy Little Hangleton mogli posądzić o bliższe relacje ze Śmierciożercami, bo nazwisko robiło swoje, ale on uparcie zatrudniał w swoim gabinecie badaczy nie do końca czystej krwi i zamiast w wyzywanie mugolaków na wiecach politycznych, bawił się w jakieś nudziarskie prace naukowe, konferencje, horoskopy w Czarownicy, felietony w Horyzontach Zaklęć i kochanie swojej czystokrwistej żony.
Prezentował się, jak zawsze zresztą, przyjaźnie jak na takiego wielkoluda. Widać po nim było, że bardzo dba o swoją aparycję i może nawet zakrawało to trochę o przesadę, bo snob był z niego straszny, ale to nie był człowiek emanujący negatywną energią. No, chyba że ktoś posiadał umiejętności pozwalające na prześwidrowanie wnętrz jego umysłu, bo pod tym wesołkiem bawiącym się kartami tarota kryło się zepsucie.
with all due respect, which is none