[lato 1972] Perła Morza. To, co skryte na dnie

Nie było lepiej i nie było gorzej po jego uzewnętrznieniu się, chłopiec tkwił w czarnym dymie, skupiając na sobie zaniepokojone spojrzenie Anthonyego. Nie mógł dopuścić, żeby eksplodował czy coś, a dodatkowo musiał przecież Staśkowi i Laurentowi kupić trochę czasu, aby uporali się z krzyczącymi do Prewetta perłami. Dotarło do niego, że miał bardzo nawiedzone towarzystwo. Myślał, że taka niewinna wycieczka na nawiedzony statek będzie dobrą zabawą, odskocznią od biura, galeonów i papierów, to nie, musiała przekształcić się w żywy statek grozy z obskurusem, trupami i flądrą. Zwilżył wargi w zamyśleniu, sól sprawiała, że były suche i nieprzyjemnie szorstkie, a do tego chciało mu się pić.
- Możesz wyjść stąd z nami, nie musisz tu zostać sam. Poznasz świat, w którym żyje wielu czarodziejów. Wiesz, ilu ich jest na innych pokładach, próbując pomóc? - uśmiechnął się do niego, przystając w wodzie. Spodnie nieprzyjemnie kleiły mu się do ud, zimne i ciężkie. Nagle wydarzyło się coś dziwnego, coś, co rozlało się po jego ciele gęsią skórką, zacisnął powieki, bo nieprzyjemna, wroga i niepokojąca cisza wdarła się do jego uszu, jakby odcinając go od otaczającej rzeczywistości? To ten chłopiec? Chyba nie. Wszystko wydawało się intensywne, brutalnie prawdziwe — sól, smród, przesiąknięte i skrzypiące pod stopami drewno pokładu. Wzbudzało to niepokój, sprawiło, że zacisnął mocno palce w pięść, starając się nie dać pochłonąć czarnym myślom. Ściskał też różdżkę, mocno i pewnie, chociaż przez tę chwilę, nie mógł drgnąć. Złapał głębszy oddech, zrobiło mu się duszno.
Gdy otworzył oczy, czarne perły rozbłysły dziko, a potem coś rozerwało je w powietrzu. Uderzenie w rękę było nieprzyjemne, ale próbował złapać perłę na tyle, ile mógł, aby nie stracić równowagi. Gdyby to mu groziło, natychmiast by zaprzestał, zginając nieco kolana, aby pewniej się utrzymać, gdy fala w niego uderzyła.
- Kurwa. Nic wam nie jest? - zapytał, odwracając się w stronę Staszka i... Gdzie był kurwa Prewett? Rozejrzał się nieco spanikowany. - O Merlinie, a jak się utopi albo go coś zje? Czujesz go gdzieś, nie wiem, nogami? - zapytał cicho, zaniepokojony losem członka bandy Staśka, którego woda po prostu pochłonęła. Pokręcił głową, musiał wrócić uwagą do obskurusa. - Wszystko w porządku młody? Nic Ci się nie stało?
Zapytał go łagodnie, starając się znów skupić jego uwagę, zrobić wszystko, aby powstrzymać transmutacje w dym.. A potem dostrzegł, że coś się zmieniło w dziurze, którą wcześniej blokowała magia. - Ja pierdole. - mruknął z niedowierzaniem na całą serię niefortunnych zdarzeń, która na nich spadła. Najpierw żywe trupy, potem obskurus, eksplodujące i atakujące perły, możliwy kraken w otchłani, a teraz jeszcze statek im przeciekał, a wszyscy byli u góry, - Musimy to naprawić. Myślisz, że zaklęcie pomoże, czy powinienem szukać młotka i desek? - zapytał, starając się zachować trzeźwy umysł, zarówno Staszka, jak i dzieciaka. - Znajdź Laurenta, zanim go coś zje. - poprosił typowo już kuzyna, a różdżkę nakierował na dziurę, starając się naprawić dziurę lub przynajmniej zrobić coś, co spowolni proces wlewania się do statku wody. Oby życie za życie nie dotyczyło samego statku i tego, że to właśnie ilość życiowej oraz witalnej energii osób znajdujących się na pokładzie sprawiała, że nie tonął.

Rzucam na próbę naprawy statku/zatamowania przecieku/pozbycia się wody - kształtowanie (wybrane skreślić).

Rzut Z 1d100 - 39
Slaby sukces...

Rzut Z 1d100 - 14
Akcja nieudana