Może jej się tylko wydawało, ale czuła się tutaj trochę jak takie piąte koło u wozu. Może źle na to patrzyła, może to nieodpowiednia perspektywa ostatnich tygodni, w których właściwie ciągle doznawała odrzucenia i tego, że jest gdzieś niechciana. Trudno zmienić perspektywę, a tutaj trochę tak się czuła. Gdzieś tam z boku, bo co miała tutaj do powiedzenia – nic. Chciała pomóc, chciała dla Laurenta dobrze, i to wcale nie tak, że wiedziała najlepiej, ale uważała, że popełniał ogromny błąd przez to, że nie chciał dać sobie kilku dni, żeby w spokoju przeanalizować sytuację i wymyślić plan działania. Czasami działanie pod wpływem emocji było naprawdę złe, bo te emocje potrafiły być tak złym doradcą… Więc nie, nie podobało jej się, że Laurent zgadzał się na „chwilę poczucia bezpieczeństwa”, by od następnego dnia działać, gdzie to następne dni będą dużo trudniejsze niż dzisiejszy, bo ludzie się otrząsną… i ten, kto ma potencjalne złe zamiary dla Laurenta zdąży przemyśleć sprawę, by uderzyć… O ile ktokolwiek w ogóle uderzy. Dzisiaj, jak podejrzewała Victoria, będzie najspokojniej. Ale tym bardziej dlatego trzeba było spróbować załatwić aurorów… Żeby ktoś miał oko, skoro Laurent nie zamierzał być ostrożny.
Zachowywał się według niej bardzo głupio.
– Jak chcesz. Dlatego tym bardziej uważam, że trzeba to zgłosić – powiedziała, bo nie zamierzała się z nim wykłócać, nie miała na to siły ani ochoty, niezależnie od jej poziomu zmartwienia. I zdenerwowania – bo kiedy Laurent powiedział, że jeszcze słowo od Atreusa, to znajdzie się daleko od nich wszystkich, to to było… Cóż. Było niemiłe, kiedy oni chcieli pomóc. A przynajmniej Victoria była daleka od dyktowania Laurentowi co ma krok po kroczku robić. Był niemądry, ale nie powiedziała mu tego na głos.
– Nie wiem skąd taki pomysł – zwróciła się do Brenny, i mówiła całkiem szczerze: bo nie wiedziała skąd Longbottom to się brało, że nie chciałaby pomóc przyjacielowi. I chronić czegoś, na co tyle pracował, i co sprawiało mu tyle szczęścia. Więc tak, chciała zostać, oczywiście o ile Laurent nie miał nic przeciwko.
– Weź też Nieve, o ile gdzieś tu jest – powiedziała do Laurenta, kiedy oznajmił, że musi iść po kurczaka – i nie dziwiła się, ten feniks był zbyt cenny. Zanim zdołała otworzyć buzię, to Brenna i Atreus już się zaoferowali, że z nim pójdą, i wyglądało na to, że padnie na Atreusa. – Tak, napiszę. Laurent? Mogę skorzystać z papieru i pióra? – zapytała jeszcze, chociaż doskonale wiedziała gdzie je w tym domu trzyma. Znała to mieszkanie bardzo dobrze i nie musiała kluczyć po omacku, jeśli Laurent jej na to pozwolił. Chciała napisać list, ale uważała, że wysyłanie go sową to totalna strata czasu. Najbezpieczniej byłoby wrócić się do Ministerstwa i zostawić go na biurku Moody, albo wręcz wcisną jej go w ręce. Wtedy miałaby chociaż pewność, że szefowa biura aurorów go przynajmniej dostała.
Tak czy siak przyniosła papier i pióro do salonu, żeby przy Brennie i Pandorze napisać list do Moody. Zaczynał się on tak: „Szanowna Pani Moody…”.