Tylko nie panikuj – pomyślała sobie, widząc przerażenie na twarzy Laurenta. Na szczęście nie stawiał oporu, gdy poprosiła go, by się trochę schylił, a ona miała okazję przyjrzeć się z bliska. No kaktus. Najnormalniejszy na świecie kaktus, tyle że zamiast rosnąć w ziemi, to rósł na głowie Laurenta, a na domiar wszystkiego od razu wyrósł dorodny – nie był jakimś kulawymi nimi-kaktusikiem. Kobieta delikatnie wyciągnęła do niego dłoń, chcąc dotknąć kaktusa i przekonać się, czy to nie jest tylko jakieś… widmo, czy ma fakturę i teksturę rośliny. Leciuteńko przejechała po nim palcem.
Kaktus nadal był kaktusem. Nic innego się nie wydarzyło. I w rezultacie Victoria zmarszczyła brwi.
– Nie, nie, nie ucinaj, zostaw – powiedziała… starała się brzmieć spokojnie, ale na brodę Merlina… w życiu się z niczym takim nie spotkała. Nie słyszała też o żadnej klątwie kaktusa. – Poczekaj z tym listem. Usiądź sobie i pomyślimy, dobrze? – Laurent panikował, widziała to. Od zera do paniki rozpędził się w ciągu kilkunastu sekund, ale jak wiadomo – to nie służyło niczemu i nikomu. Victoria stanęła jeszcze na paluszkach i nachyliła się nad głowę Laurenta – chciała zobaczyć czy kaktus pachnie jak kaktus, a nie jak… na ten przykład… kopcąca lokomotywa… ale wciąż ciągle był to jedynie kaktus. Albo raczej… aż. Jedyne co Victoria wyczuła, to zapach szamponu do mycia włosów, ale to chyba nic dziwnego, skoro Laurent był się wykąpać. – Czy robiłeś dzisiaj coś innego niż zwykle? – zapytała po chwili zastanowienia. – Albo… Czy kupiłeś coś nowego niedawno? – szukała jakichkolwiek opcji, bo nim zabierze się za próbę rozproszenia, chciała poznać potencjalne źródło. Bo to może ją nakieruje na to, w jaki sposób się tego pozbyć. – Albo może od kogoś coś dostałeś? Spokojnie, Laurent, spróbuj sobie przypomnieć, a ja pomyślę co z tym zrobić – rozproszenie było jedynym sensownym co jej przychodziło do głowy, ale zanim to zrobi, to chciała uzyskać nieco więcej danych, by przypadkiem nie pogorszyć sprawy.
rzeczywiście, w obliczu tego, jakoś temat jej beznadziejnego narzeczonego spadł na drugi plan. I w sumie dobrze, bo wcale nie chciała, by zajmował jej myśli. W ogóle nie chciała, by był w jej życiu, ot co.