23.10.2023, 12:59 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.10.2023, 13:00 przez Sarah Macmillan.)
Macmillan upiła jeszcze jeden łyk, a później czknęła. Szybko odłożyła kieliszek na blat i otarła usta. Najwyraźniej wszystko to było spowodowane szokiem.
- Na shrebrne włosy Pani Księżyca, czy ty się plawie zaśmiałeś?! Czyli jednak to pothrafisz!! Udźwignęłabym wiele wad człowieka, z któ'ym miałabym dzielić życie, ale na pewno nie bycie dyętwym bucem... - A na to jego pokrętne tłumaczenie, że w jego wizycie nie było żadnego ukrytego motywu, wzruszyła jedynie ramionami. - Nie potrzebuję wcale głębszego powodu, twoja pielwsza myśl jest baldziej niż w porządku. Ktoś, kto do mnie przyjeżdża, bo napisałam list...
Miała na to narzekać? Nie oczekiwała niby, żeby jakikolwiek człowiek był na każde jej skinienie, ale myśl, że potraktował ją chociaż trochę poważnie, napełniała ją optymizmem. Weź wdech Sarah, nie możesz się poddawać, nie będzie ci jakiś pajac wchodził na głowę.
- Nie wiem kim jesteś, nie wiem jak żyjesz, pewnie nie znam twoich bliskich, poza twoim ojcem. Wiem tylko, że nasi rhodzice dogadują się aż za barhdzo. - Przez moment wpatrywała się w swoje paznokcie, ale szybko powróciła do spoglądania w jego kierunku. Nie zamierzała skracać dzielącego ich dystansu. - Tata mi powiedział, że jesteś inteligentny i placujesz w rheze'wacie. Przy okazji - czasami trzeba było zaryzykować, tak się zawsze mówiło przed zrobieniem czegoś głupiego - już widzę, że wielki z ciebie pasjonat moich losowych opowieści, więc powiem: twój ojciec kiedyś wszedł na mnie, kiedy stałam na kolytarzu, a kiedy domagałam się przeprosin, to odbulknął coś tylko o tym, żebym przestała ubiehrać się pod kolor tynku. Wiedz więc, że zeswatał cię ze ścianą. - Ewidentnie wyczekiwała tego, czy się zaśmieje, albo chociaż kącik jego warg drgnie. No na tarczę księżyca, cokolwiek.
- Będę siedzieć to tu, to tam. Będę popijać pigwówkę, pinacoladę i ten taki dhrink, którhy wygląda, jakby topiły się w nim gwiazdy, a co? - Mówiąc to, brzmiała zupełnie niepoważnie, ale była śmiertelnie poważna. - Wydaje mi się stlasznie smutne, gdyby któhekolwiek z nas musiało tak z dnia na dzień porzucić dla siebie swoje dotychczasowe życia, jeżeli o to ci chodzi... Małżeństwo to są chyba jakieś komplomisy, chociaż są rzeczy, których bym nie zniosła... Poza tym do przyszłej Lithy jeszcze tyle czasu...
Widać było od razu, że nie kłamała zapowiadając dumnie jak to nie ma co się martwić o jej milczenie. Młoda Macmillan była jak taka katarzynka, powiedziałeś coś do niej - dwa niepewne zdania wypowiedziane choćby od niechcenia, a ona grała i grała i grała... O ile czuła, że miała dla kogo grać. Jej rodzina niezbyt lubiła słuchać głupot, które plotła z czystej nudy, przy nich więc najczęściej milczała. Znajomi natomiast szybko przypominali sobie, dlaczego ze wszystkich zawodów spirytystycznych, Macmillan została akurat wywoływaczką.
- Skoho mogę zadawać pytania, to zadam pierwsze: z czego się ostatnio śmiałeś? A nie, przed chwilą plychnąłeś na myśl o koncepcji uwodzenia na odległość, no to tak przedostatnio?
- Na shrebrne włosy Pani Księżyca, czy ty się plawie zaśmiałeś?! Czyli jednak to pothrafisz!! Udźwignęłabym wiele wad człowieka, z któ'ym miałabym dzielić życie, ale na pewno nie bycie dyętwym bucem... - A na to jego pokrętne tłumaczenie, że w jego wizycie nie było żadnego ukrytego motywu, wzruszyła jedynie ramionami. - Nie potrzebuję wcale głębszego powodu, twoja pielwsza myśl jest baldziej niż w porządku. Ktoś, kto do mnie przyjeżdża, bo napisałam list...
Miała na to narzekać? Nie oczekiwała niby, żeby jakikolwiek człowiek był na każde jej skinienie, ale myśl, że potraktował ją chociaż trochę poważnie, napełniała ją optymizmem. Weź wdech Sarah, nie możesz się poddawać, nie będzie ci jakiś pajac wchodził na głowę.
- Nie wiem kim jesteś, nie wiem jak żyjesz, pewnie nie znam twoich bliskich, poza twoim ojcem. Wiem tylko, że nasi rhodzice dogadują się aż za barhdzo. - Przez moment wpatrywała się w swoje paznokcie, ale szybko powróciła do spoglądania w jego kierunku. Nie zamierzała skracać dzielącego ich dystansu. - Tata mi powiedział, że jesteś inteligentny i placujesz w rheze'wacie. Przy okazji - czasami trzeba było zaryzykować, tak się zawsze mówiło przed zrobieniem czegoś głupiego - już widzę, że wielki z ciebie pasjonat moich losowych opowieści, więc powiem: twój ojciec kiedyś wszedł na mnie, kiedy stałam na kolytarzu, a kiedy domagałam się przeprosin, to odbulknął coś tylko o tym, żebym przestała ubiehrać się pod kolor tynku. Wiedz więc, że zeswatał cię ze ścianą. - Ewidentnie wyczekiwała tego, czy się zaśmieje, albo chociaż kącik jego warg drgnie. No na tarczę księżyca, cokolwiek.
- Będę siedzieć to tu, to tam. Będę popijać pigwówkę, pinacoladę i ten taki dhrink, którhy wygląda, jakby topiły się w nim gwiazdy, a co? - Mówiąc to, brzmiała zupełnie niepoważnie, ale była śmiertelnie poważna. - Wydaje mi się stlasznie smutne, gdyby któhekolwiek z nas musiało tak z dnia na dzień porzucić dla siebie swoje dotychczasowe życia, jeżeli o to ci chodzi... Małżeństwo to są chyba jakieś komplomisy, chociaż są rzeczy, których bym nie zniosła... Poza tym do przyszłej Lithy jeszcze tyle czasu...
Widać było od razu, że nie kłamała zapowiadając dumnie jak to nie ma co się martwić o jej milczenie. Młoda Macmillan była jak taka katarzynka, powiedziałeś coś do niej - dwa niepewne zdania wypowiedziane choćby od niechcenia, a ona grała i grała i grała... O ile czuła, że miała dla kogo grać. Jej rodzina niezbyt lubiła słuchać głupot, które plotła z czystej nudy, przy nich więc najczęściej milczała. Znajomi natomiast szybko przypominali sobie, dlaczego ze wszystkich zawodów spirytystycznych, Macmillan została akurat wywoływaczką.
- Skoho mogę zadawać pytania, to zadam pierwsze: z czego się ostatnio śmiałeś? A nie, przed chwilą plychnąłeś na myśl o koncepcji uwodzenia na odległość, no to tak przedostatnio?
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.