[5 maja 1972] księżyc nad wrzosowiskiem | vespera & perseus

Perseus nie mógł wciąż ogarnąć rozumem tego, jak to się stało, że przy Vesperze czuł się tak dobrze, jak nigdy wcześniej przy żadnej innej kobiecie (nie licząc Lycoris, ale Lycoris była przecież jego siostrą). Wzruszenie ściskało mu gardło za każdym razem, gdy kochanka okazała mu zrozumienie, jakiego się nie spodziewał, czułość, jakiej nigdy nie zaznał od byłej żony i cierpliwość, pod wpływem której otwierał się przed nią coraz bardziej, zapraszając ją do swego świata.
A poza tym, była najpiękniejszą istotą jaką znał.
— Tak się składa, że trafiłaś na fanatyka herbat. Mam tu Earl Gray, zieloną, owocowe - malinowa, truskawkowa, pomarańczowa, z ziołami... chyba gdzieś jeszcze był oolong... — wyliczał, próbując przypomnieć sobie zawartość swojej sekretnej szuflady (sekretnej, ponieważ boleśnie się przekonał o tym, że niektórzy z jego kolegów mają sobie za nic własność młodszych uzdrowicieli i traktują wszystko w pokoju socjalnym jak własność, pomimo wyraźnego podpisywania puszek z herbatą!). Zaraz jednak spoważniał i ponownie przysunął się do Vespery, delikatnie muskając ustami jej czoło. Czyż odpowiedź na jej pytanie nie była oczywista?
Ponieważ już dawno przegrałem nasz mały zakład, pomyślał, ujmując jej drobną dłoń, po czym ucałował każdy z jej knykci z osobna. Powoli, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół tego momentu i zapisać go sobie w pamięci. Na jego ustach pojawił się zbłąkany uśmiech, jakby samo obcowanie z tą kobietą sprawiało mu ogromną radość. 
— Ponieważ myśl o tym, że mogłaby stać ci się krzywda z mojej winy jest dla mnie nieznośna — odpowiedział zamiast tego, wodząc opuszkami palców po jej dłoni. — Zostaniesz tu na noc? Mam z tyłu mały pokoik, a w nim rozkładane łóżko. Nie są to może luksusy, ale... — umilkł, patrząc na nią błagalnie. Nie mógł jej pozwolić na to, by przemierzała nocą Dolinę, w której grasował bezgłowy upiór. Nie mógł również pozwolić sobie na opuszczenie Lecznicy w połowie dyżuru; nie teraz, gdy pacjentów przybywało.