27.10.2023, 21:12 ✶
Zrobiłem to, co trzeba było zrobić, a słowa ducha Marianne mnie w tym utwierdziły. Tak było trzeba i tyle, a teraz mogliśmy iść po jej matkę. Ja mogłem iść... Nie chciałem umierać, nie chciałem, ale to był jeden jedyny sposób by uwolnić się ze statku-pułapki. Obawiałem się niestety, że pakiet mojego szczęścia został już wyczerpany, że teraz to już tylko miałem iść na dno. Wraz z ciałem Marianne...
Nie wytrzymywałem i spojrzałem na nie. Bałem się, że to niedopowiedzenie będzie mnie dręczyło do końca życia, ale też była w tym nutka ciekawości, którą próbowałem w sobie zabić. Też zakłamać, bo udawałem przed sobą, że taktycznie sprawdzałem, czy Avelina mogłaby z tej perspektywy widzieć... ją, moje dzieło?, martwą Marianne. Zrobiłem czym prędzej krok do przodu, tracąc ją z oczu, a za to odwracając wzrok do Aveliny.
Przemknąłem wzrokiem po niej całej, oceniając jej stan fizyczny. Wszystko wskazywało, że raczej nie nabawiła się pod moją obecność żadnych uszczerbków. Ulżyło mi. Na każdym kroku działy się tu dziwne rzeczy, ale nie dziwiłem się, skoro w ruch poszła czarna magia, połączona z perłami, nekromancją... Niczym misterna klątwa owijała cały ten statek. Zamierzałem to przerwać. Musiałem. I próbowałem się na tym skupić, chcąc uciec przed jakimikolwiek oskarżeniami ze strony Aveliny. Nie byłem pewien, czy teraz nie będę jej odstraszał albo co, więc chwilę tak stałem i pewnie skinąłbym jej głową, a potem zszedł bez słowa na dół, ale ta była jednakże szybsza.
Przytuliłem się do niej mocno. Coś we mnie pękało na to uczucie, ciepłe bardzo uczucie, ale nie pozwalałem sobie na to, nie mogłem w tej chwili. Od razu mocno przycisnąłem swoje wargi do jej, chcąc wyrwać jej z ust inne myśli dla siebie, zabrać na wieczność tę chwilę, w razie gdybym już nigdy nie miał okazji... Albo co. Nawet zignorowałem to, że mnie obrażała. Mogła sobie obrażać w opór.
- Idziemy - stwierdziłem, kiedy odsunęliśmy się od siebie. Nie zamierzałem czekać, szczególnie jeśli ktoś odwracał uwagę Pani Fawley. Można było ją zaatakować od tyłu, zaskoczyć. I chyba potrzebowałem odreagować, wpaść w tarapaty. Nic sobie nie wymyślałem, kiedy widziałem, że Avelina unikała patrzenia na mnie. Bała się...? Ale chwilę temu się przytulała. Może wcale nie było tak źle jak myślałem? Może po prostu się stresowała tym wszystkim.
- Trzymaj się tuż za mną - poprosiłem ją, tak myślę, że w miarę neutralnym tonem. Przełożyłem różdżkę w prawą dłoń i wtedy ukazało nam się towarzystwo. Nie można ich było przeoczyć, bo głośno rzęziły. Trzy żywe trupy szły w naszym kierunku.
Zareagowałem od razu, wyciągając dłoń w kierunku umarlaków. Zamierzałem wyczarować ostrze, które zetnie całej trójce łby.
Rzucam na kształtowanie w celu zabicia wyczarowanym ostrzem trójki żywych trupów
Nie wytrzymywałem i spojrzałem na nie. Bałem się, że to niedopowiedzenie będzie mnie dręczyło do końca życia, ale też była w tym nutka ciekawości, którą próbowałem w sobie zabić. Też zakłamać, bo udawałem przed sobą, że taktycznie sprawdzałem, czy Avelina mogłaby z tej perspektywy widzieć... ją, moje dzieło?, martwą Marianne. Zrobiłem czym prędzej krok do przodu, tracąc ją z oczu, a za to odwracając wzrok do Aveliny.
Przemknąłem wzrokiem po niej całej, oceniając jej stan fizyczny. Wszystko wskazywało, że raczej nie nabawiła się pod moją obecność żadnych uszczerbków. Ulżyło mi. Na każdym kroku działy się tu dziwne rzeczy, ale nie dziwiłem się, skoro w ruch poszła czarna magia, połączona z perłami, nekromancją... Niczym misterna klątwa owijała cały ten statek. Zamierzałem to przerwać. Musiałem. I próbowałem się na tym skupić, chcąc uciec przed jakimikolwiek oskarżeniami ze strony Aveliny. Nie byłem pewien, czy teraz nie będę jej odstraszał albo co, więc chwilę tak stałem i pewnie skinąłbym jej głową, a potem zszedł bez słowa na dół, ale ta była jednakże szybsza.
Przytuliłem się do niej mocno. Coś we mnie pękało na to uczucie, ciepłe bardzo uczucie, ale nie pozwalałem sobie na to, nie mogłem w tej chwili. Od razu mocno przycisnąłem swoje wargi do jej, chcąc wyrwać jej z ust inne myśli dla siebie, zabrać na wieczność tę chwilę, w razie gdybym już nigdy nie miał okazji... Albo co. Nawet zignorowałem to, że mnie obrażała. Mogła sobie obrażać w opór.
- Idziemy - stwierdziłem, kiedy odsunęliśmy się od siebie. Nie zamierzałem czekać, szczególnie jeśli ktoś odwracał uwagę Pani Fawley. Można było ją zaatakować od tyłu, zaskoczyć. I chyba potrzebowałem odreagować, wpaść w tarapaty. Nic sobie nie wymyślałem, kiedy widziałem, że Avelina unikała patrzenia na mnie. Bała się...? Ale chwilę temu się przytulała. Może wcale nie było tak źle jak myślałem? Może po prostu się stresowała tym wszystkim.
- Trzymaj się tuż za mną - poprosiłem ją, tak myślę, że w miarę neutralnym tonem. Przełożyłem różdżkę w prawą dłoń i wtedy ukazało nam się towarzystwo. Nie można ich było przeoczyć, bo głośno rzęziły. Trzy żywe trupy szły w naszym kierunku.
Zareagowałem od razu, wyciągając dłoń w kierunku umarlaków. Zamierzałem wyczarować ostrze, które zetnie całej trójce łby.
Rzucam na kształtowanie w celu zabicia wyczarowanym ostrzem trójki żywych trupów
Rzut Z 1d100 - 74
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 80
Sukces!
Sukces!