Sposoby na zapominanie... Tak jak ta tona dokumentów, którą przeglądali w ostatnich dwóch tygodniach. To nie było potrzebne do zapamiętania. Robiło się człowiekowi lepiej, kiedy cały szmat tych dokumentów można było wyrzucić z pamięci, te ciągi cyfrowo-literowe. Co innego takie papiery, które mogły się im teraz przysłużyć. Bardzo wygodnym więc było udać się do Lecznicy Dusz i po prostu zapomnieć tego, czego nie potrzebowałeś. Albo łyknąć eliksir, która kasował te trzy godziny wstecz. Kiwnął głową.
- Mhm. O takie chodzi. - Gdyby wynaleźli eliksir, który mógłby kasować tylko to, co chcesz wykasować - to dopiero byłoby wygodne! Mówisz sobie: a chcę zapomnieć o dzisiejszym spacerze, pracy, ale zostawiam to, co się działo w pamięci. Następne mrugnięcie - pyk! Nie ma niepotrzebnego balastu. Problem z chętnym usuwaniem rzeczy z głowy pojawiał się inny. Taki, który sprawiał, że stawało się to wręcz bardziej kuszące od narkotyków. Chciało się więcej. Chciało się uwolnić bardziej, rozluźnić, zapomnieć tego, co złe, albo o tym, co było dobre kiedyś... na przykład o miłości, złamanym sercu i tęsknocie. Lecznica Dusz mogła to z ciebie wyciągnąć. Tylko kim potem byś się stał? Czy nadal tą samą osobą, czy może byłbyś już upośledzony do pewnego stopnia? Grzebanie w ludzkiej głowie było trudne. Ale nikt jeszcze nie wynalazł leku na wyjęcie uczuć z serca.
Do ludzi przemawiało bardziej to - emocje. Język emocji. Ich obrazowanie, nie chłodna logika. Czy jednak Victoria wykazywała się takim logicznym chłodem? Wydawała się właśnie raczej osobą emocjonalną, tylko nie potrafiła tego wyrazić. To jest - dla niej to była oklumencja, z perspektywy Caina, który z oklumentami miał do czynienia, wyglądało jak wstyd przed wyrażeniem siebie, albo strach, może niepewność czy się zostanie zaakceptowanym. W każdym razie nie miał jej za osobę kierującą się logiką. Logicznie myślącą, analizującą - tak, ale nie za taką, dla której ta logika była wyznacznikiem podążania. Z tym, że niewiele ogólnie mógł o niej powiedzieć, bo może taka była, ale wobec niego, chcąc się zakolegować, pokazywała się właśnie z tej bardziej sympatycznej strony.
- Zdziwiłabyś się, jak dobry jestem w przechowywaniu tajemnic. - Puścił jej oczko z uśmiechem, nie czując że to brak zaufania z jej strony, że w ogóle o tym wspomina. Owszem, nie musiała, odnotował to, że zrobiła to dopiero teraz, nie wcześniej, ale to dobrze, że to zrobiła. To pozwalało mieć tą czystą sytuacje. Słowa się rzekły, teraz już nie można było nawet zgrywać głupa z "ale nie mówiłaś, że mam nic nie mówić!". Nie to, że zamierzał. Bo nie zamierzał. Chociaż też na ten przykład - nie wiedział, że to jest wielka tajemnica, więc nawet jakby nie chciał to mógłby komuś powiedzieć po prostu wspominając w zwykłej rozmowie. Takie sytuacje klarowały pewne rzeczy.
Aaach, męski bokser - popularne sformułowanie dla mężczyzny, który uderzył kobietę. Albo ładne określenie na bycie chujem? Jakoś tak. Przeszło mu to przez myśl, kiedy wspomniała o ustawce za garażami, na co uśmiechnął się z rozbawieniem i uniósł brwi na drobny moment.
- Miesiąc. - Po miesiącu już jego partner się poddał, bo i też trochę ostrzej go miesiąc zweryfikował. I może Cain był trochę mniej przyjemny, bo tak po prawdzie również nie bardzo uważał, żeby "byli sobie pisani". - Nie jesteś chociaż w tym sama? Bo to było najważniejsze - jeśli masz przy sobie kogoś, kto ci pomoże, kto cię potrzyma to cała reszta się naturalnie układała.
- Pytam o ludzi, którzy są uwikłani w śledztwo i przedstawiają się jako ofiary, świadkowie albo... podejrzani. - Jak wiele można wziąć "na słowo"? Cain mógł bardzo szybko zazwyczaj powiedzieć, czy ktoś kłamie czy też nie, ale to były ostateczności, żeby to orzekać od pstryknięcia palcem. Gdyby tak wypalał od razu to jego tajna broń nie byłaby taka tajna. Bronie zaś miały to do siebie, że łatwo się zwracały przeciwko tobie. Wystarczyła nieodpowiednia dłoń zaraz obok ciebie.
- Pani przodem. - Poczekał, aż przejdzie do kominka - i zamierzał przenieść się tuż za nią.