13.11.2022, 14:46 ✶
- Płacze, bo nosi okulary?– spytał Darcy zbity z tropu. Bardzo cicho. – Duch może mieć popsuty wzrok?
Zdawał się skołowany. Lockhart lubił pozować na takiego, który wie wszystko i och, oczywiście, że miałam wiele kontaktów z duchami, czy opowiadałem wam, jak zaprzyjaźniłem się z duchem, który mieszkał w pobliżu naszego domu? W rzeczywistości jednak duchy pierwszy raz spotkał tutaj, w Hogwarcie. I do tej pory rozmawiał tylko z sympatycznym Grubym Mnichem, rezydentem Hufflepuffu, który pomógł mu pewnego dnia trafić do właściwej klasy. Krwawy Baron przyprawiał go o dreszcze, a łańcuchy i krew znaczące jego odzienie sprawiały, że Darcy jakoś nie miał ochoty na zacieśnianie znajomości.
Gdy Daisy zaczęła witać się z Martą, dość szybko się ogarnął. O młodym Lockharcie można było powiedzieć wiele rzeczy – wbrew temu, w co wierzył niekoniecznie pozytywnych – ale na pewno nie to, że nie umiał dostosować się do sytuacji. Był wręcz królem dostosowywania się. Umiał zachowywać się na tyle uroczo, że lubili go nawet Ślizgoni czystej krwi oraz mieszkańcy innych Domów, tradycyjnie nie przepadający za osobami z Domu Slytherina.
Na jego twarzy pojawił się promienny uśmiech. A Darcy był chłopcem dość ładnym. Przystojnym dość typową urodą, raczej nie mającą potencjału do nawiedzania cudzych snów czy odgrywania tragicznych bohaterów, ale sprawiającą, że miło było na niego popatrzeć. Ba. Kiedy spoglądał na Martę, zdawał się… szczerze zachwycony.
Chociaż tak naprawdę chodziło o to, że Daisy wspomniała, że jest wspaniałym pisarzem. Przecież własna siostra by go nie okłamała. Wypiął aż pierś bardziej do przodu, zachwycony komplementem.
- Ty musisz być Marta, prawda? – spytał, dość szybko odczytując zachowania Daisy i Marty, i przygotowując własną strategię. – Daisy mi o tobie opowiadała i po prostu musiałem przyjść z wizytą. Mam nadzieję, że mi wybaczysz, wiem, że to łazienka dla dziewczyn, ale nie mogłem się powstrzymać!
Przypatrywał się Marcie. Zapamiętywał drobne szczegóły. I cóż, po wcześniejszych słowach siostry, nie mógł się po prostu powstrzymać: próbował zobaczyć, czy na widmowej skórze widać jakieś krosty.
– Szykuję się właśnie do napisania opowiadania, o młodej czarodziejce, która miała przed sobą wielką przyszłość. Była bardzo utalentowana, chociaż nikt tego talentu nie doceniał, ze względu na jej pochodzenie. Zginęła tragicznie w Hogwarcie i jeden z uczniów prowadzi śledztwo po jej śmierci. Pomyślałem, że rozmowa z tobą może być bardzo inspirująca… – zapewniał, chociaż oczywiście już temu chłopcu, który prowadzi śledztwo, dobierał w myślach jakąś partnerkę. Która z dziewcząt w szkole była najładniejsza i mogłaby być tu inspiracją? Bo Marta będzie przecież tylko tą niechcianą, głupiutką dziewczyną, powodem całego zamieszania… – Bardzo, bardzo chcielibyśmy się dowiedzieć… jak umarłaś – powiedział, ściszając nieco głos przy ostatnich słowach. Jakby o śmierci nie wypadało mówić zbyt głośno…
– Och… – wymruczała Marta, może z powodu zarzucenia jej komplementami, może z powodu zainteresowania jej śmiercią. – Parę osób pytało już o tę historię… jest bardzo ciekawa…
Zdawał się skołowany. Lockhart lubił pozować na takiego, który wie wszystko i och, oczywiście, że miałam wiele kontaktów z duchami, czy opowiadałem wam, jak zaprzyjaźniłem się z duchem, który mieszkał w pobliżu naszego domu? W rzeczywistości jednak duchy pierwszy raz spotkał tutaj, w Hogwarcie. I do tej pory rozmawiał tylko z sympatycznym Grubym Mnichem, rezydentem Hufflepuffu, który pomógł mu pewnego dnia trafić do właściwej klasy. Krwawy Baron przyprawiał go o dreszcze, a łańcuchy i krew znaczące jego odzienie sprawiały, że Darcy jakoś nie miał ochoty na zacieśnianie znajomości.
Gdy Daisy zaczęła witać się z Martą, dość szybko się ogarnął. O młodym Lockharcie można było powiedzieć wiele rzeczy – wbrew temu, w co wierzył niekoniecznie pozytywnych – ale na pewno nie to, że nie umiał dostosować się do sytuacji. Był wręcz królem dostosowywania się. Umiał zachowywać się na tyle uroczo, że lubili go nawet Ślizgoni czystej krwi oraz mieszkańcy innych Domów, tradycyjnie nie przepadający za osobami z Domu Slytherina.
Na jego twarzy pojawił się promienny uśmiech. A Darcy był chłopcem dość ładnym. Przystojnym dość typową urodą, raczej nie mającą potencjału do nawiedzania cudzych snów czy odgrywania tragicznych bohaterów, ale sprawiającą, że miło było na niego popatrzeć. Ba. Kiedy spoglądał na Martę, zdawał się… szczerze zachwycony.
Chociaż tak naprawdę chodziło o to, że Daisy wspomniała, że jest wspaniałym pisarzem. Przecież własna siostra by go nie okłamała. Wypiął aż pierś bardziej do przodu, zachwycony komplementem.
- Ty musisz być Marta, prawda? – spytał, dość szybko odczytując zachowania Daisy i Marty, i przygotowując własną strategię. – Daisy mi o tobie opowiadała i po prostu musiałem przyjść z wizytą. Mam nadzieję, że mi wybaczysz, wiem, że to łazienka dla dziewczyn, ale nie mogłem się powstrzymać!
Przypatrywał się Marcie. Zapamiętywał drobne szczegóły. I cóż, po wcześniejszych słowach siostry, nie mógł się po prostu powstrzymać: próbował zobaczyć, czy na widmowej skórze widać jakieś krosty.
– Szykuję się właśnie do napisania opowiadania, o młodej czarodziejce, która miała przed sobą wielką przyszłość. Była bardzo utalentowana, chociaż nikt tego talentu nie doceniał, ze względu na jej pochodzenie. Zginęła tragicznie w Hogwarcie i jeden z uczniów prowadzi śledztwo po jej śmierci. Pomyślałem, że rozmowa z tobą może być bardzo inspirująca… – zapewniał, chociaż oczywiście już temu chłopcu, który prowadzi śledztwo, dobierał w myślach jakąś partnerkę. Która z dziewcząt w szkole była najładniejsza i mogłaby być tu inspiracją? Bo Marta będzie przecież tylko tą niechcianą, głupiutką dziewczyną, powodem całego zamieszania… – Bardzo, bardzo chcielibyśmy się dowiedzieć… jak umarłaś – powiedział, ściszając nieco głos przy ostatnich słowach. Jakby o śmierci nie wypadało mówić zbyt głośno…
– Och… – wymruczała Marta, może z powodu zarzucenia jej komplementami, może z powodu zainteresowania jej śmiercią. – Parę osób pytało już o tę historię… jest bardzo ciekawa…