28.10.2023, 00:00 ✶
Obudziłem się wczesnym rankiem, zbyt wczesnym by racjonalnie myśleć. Było mi zimno, więc okryłem się szczelnie kołdrą. Właściwie zakryłem nią całą głowę, chcąc kompletnie pod nią zniknąć, i właśnie wtedy poczułem ten zapach, taki inny, ożywczy w mojej pościeli. Zaciągnąłem się nim głęboko i, cóż, przebudziłem się na momencie, rozumiejąc, czemu spałem bez koszulki. Zły pomysł. Dobry pomysł. Cóż, można było rozważniej.
Dobre, bo wspominałem to uczucie, które mnie przeszyło intensywnie, prawdziwie, energicznie, kiedy Flynn pchnął mnie na łóżko. Momentalnie znaleźliśmy się wzajemnie w naszych objęciach... I wciąż w nich pozostawałem, kiedy zasypiałem. Pamiętałem jak mnie obejmował, wtulony w moje plecy, a mi się wtedy tak lekko oddychało. Emocje opadały, zanurzenie coraz sprawniej wkradało się pod powieki i spałem. Do teraz. Jak zabity.
I może lepiej byłoby, gdybym pozostał zabitym, bo moją pierwszą myślą po przebudzeniu, po tym jak w pobliżu nie ujrzałem Flynna, kiedy nie było żadnej z jego rzeczy, nawet durnego koca na podłodze... Byłem pewien, że znowu to zrobił. Że uciekł i zostawił mnie samego. Ewidentnie wcale w niego nie wierzyłem, ale jakbym mógł, skoro sam mówił te rzeczy... i sam w siebie nie wierzył, nie sądził, że jest godny czegokolwiek, a jeszcze te jego słowa o o tym, że robił złe rzeczy.
Chciałem by wiedział, że jest, że jak najbardziej jest godny, więc ubrałem się czym prędzej i wybiegłem, mając nadzieję, że go jednak gdzieś znajdę w okolicy albo dogonię. Sam nie wiedziałem, co robiłem. Liczyłem na fart od losu, więc mi ulżyło, kiedy ktoś mi wskazał palcem drogę i kiedy faktycznie na jej końcu zobaczyłem, że tam siedział. Właściwie, to mi odrobinę ulżyło, ale tylko odrobinę. Przynajmniej nigdzie nie uciekł. Jeszcze nie uciekł.
Chwyciłem za ostatniego papierosa z paczki, ale jeszcze go nie zapalałem. Usiadłem obok Flynna i się zastanawiałem. Wahałem się, czy mogłem... Czy śmiałem może bardziej? Bardzo tego pragnąłem, ale ta walka moich myśli nie pozwalała mi rzucić słowem przed siebie, bo też miałem swój kodeks, taki właściwie jak całego cyrku, ale... Nie mogłem pozwolić sobą pomiatać i mącić sobie w głowie, ani czuć się gorszym, bo coś. Ani się bać. W sumie na niewiele słabości mogłem sobie aktualnie pozwalać.
Podniosłem spojrzenie na Flynna z tego papierosa chłodnego i nierozpalonego. Może zrobiłoby mi się lepiej, gdybym go w końcu zapalił, ale... Tak, Flynn doskonale mógł wywnioskować, że się wahałem, że walczyłem ze sobą, ale w końcu zamierzałem to z siebie wyrzucić. Niech mi walnie milczeniem w twarz albo czymś innym, ale przynajmniej będę wiedział, nie będę żył w niepewności.
- Potrzebuję, żebyś mi obiecał, Flynn... Przyrzeknij mi to, że nigdy więcej mnie nie zostawisz - poprosiłem, patrząc tak na niego i czekając z przeogromną nadzieją oraz z jeszcze większym strachem. Drżałem. Nie zdawałem sobie z tego sprawy, że było mi aż tak cholernie zimno ze stresu. A też poranek nie należał do najprzyjemniejszych.
@The Edge
Dobre, bo wspominałem to uczucie, które mnie przeszyło intensywnie, prawdziwie, energicznie, kiedy Flynn pchnął mnie na łóżko. Momentalnie znaleźliśmy się wzajemnie w naszych objęciach... I wciąż w nich pozostawałem, kiedy zasypiałem. Pamiętałem jak mnie obejmował, wtulony w moje plecy, a mi się wtedy tak lekko oddychało. Emocje opadały, zanurzenie coraz sprawniej wkradało się pod powieki i spałem. Do teraz. Jak zabity.
I może lepiej byłoby, gdybym pozostał zabitym, bo moją pierwszą myślą po przebudzeniu, po tym jak w pobliżu nie ujrzałem Flynna, kiedy nie było żadnej z jego rzeczy, nawet durnego koca na podłodze... Byłem pewien, że znowu to zrobił. Że uciekł i zostawił mnie samego. Ewidentnie wcale w niego nie wierzyłem, ale jakbym mógł, skoro sam mówił te rzeczy... i sam w siebie nie wierzył, nie sądził, że jest godny czegokolwiek, a jeszcze te jego słowa o o tym, że robił złe rzeczy.
Chciałem by wiedział, że jest, że jak najbardziej jest godny, więc ubrałem się czym prędzej i wybiegłem, mając nadzieję, że go jednak gdzieś znajdę w okolicy albo dogonię. Sam nie wiedziałem, co robiłem. Liczyłem na fart od losu, więc mi ulżyło, kiedy ktoś mi wskazał palcem drogę i kiedy faktycznie na jej końcu zobaczyłem, że tam siedział. Właściwie, to mi odrobinę ulżyło, ale tylko odrobinę. Przynajmniej nigdzie nie uciekł. Jeszcze nie uciekł.
Chwyciłem za ostatniego papierosa z paczki, ale jeszcze go nie zapalałem. Usiadłem obok Flynna i się zastanawiałem. Wahałem się, czy mogłem... Czy śmiałem może bardziej? Bardzo tego pragnąłem, ale ta walka moich myśli nie pozwalała mi rzucić słowem przed siebie, bo też miałem swój kodeks, taki właściwie jak całego cyrku, ale... Nie mogłem pozwolić sobą pomiatać i mącić sobie w głowie, ani czuć się gorszym, bo coś. Ani się bać. W sumie na niewiele słabości mogłem sobie aktualnie pozwalać.
Podniosłem spojrzenie na Flynna z tego papierosa chłodnego i nierozpalonego. Może zrobiłoby mi się lepiej, gdybym go w końcu zapalił, ale... Tak, Flynn doskonale mógł wywnioskować, że się wahałem, że walczyłem ze sobą, ale w końcu zamierzałem to z siebie wyrzucić. Niech mi walnie milczeniem w twarz albo czymś innym, ale przynajmniej będę wiedział, nie będę żył w niepewności.
- Potrzebuję, żebyś mi obiecał, Flynn... Przyrzeknij mi to, że nigdy więcej mnie nie zostawisz - poprosiłem, patrząc tak na niego i czekając z przeogromną nadzieją oraz z jeszcze większym strachem. Drżałem. Nie zdawałem sobie z tego sprawy, że było mi aż tak cholernie zimno ze stresu. A też poranek nie należał do najprzyjemniejszych.
@The Edge