[lato 1972] Perła Morza. To, co skryte na dnie

Wszystko działo się szybko i chaotycznie, Tony nie był pewien, czy pilnować Laurenta, Stanleya, czy może przeklętego chłopca. Jego oczy były rozbiegane, ubranie mu coraz bardziej ciążyło i chociaż zatamowanie wody poprawiło trochę morale, potrzebował większego cudu. Nie miał pomysłu, co zrobić z perłami, skoro fakt, że były w wodzie nie ratował sytuacji i wiedział też, że zatamowanie dziury nie będzie skuteczne długo. Morze było bezwzględne, woda zimna i paskudnie słona. I nadal nie był pewien tego Krakena.
Wydawało mu się przez ułamek sekundy, że może pozwolić sobie na głębszy oddech lub przetarcie oczu, ale fala bólu, która go zaatakowała, skutecznie zgasiła jego entuzjazm. Zacisnął powieki, przeklinając pod nosem bardzo brzydko i zacisnął palce w pięści, licząc, że wbicie sobie paznokci w skórę mu cokolwiek da. Miał wysoki próg bólu, był przyzwyczajony do różnych stopni jego zasilenia, zarówno dzięki ojcowskim batom, jak i wyładowywaniu się uderzeniami. Poczucie zimna, uścisk na sercu, który zdawał się jednocześnie palić, jak i przeraźliwie chłodzić.. Umierał? Kurwa, może umrzeć, nie ma problemu, ale wolałby ze świadomością, że z jego bratem jest dobrze. I z Brenną i Atreusem. Nawet foka przyprawiała go o zawroty głowy, bo była z całej tej ekipy najbardziej nieporadna. Przygryzł wargę, walcząc z tym, co próbowało go pokonać i z paskudną wodą, która usiłowała wlewać mu się do ust. To było nierówne starcie, żywioł atakował z taką samą zaciekłością i intensywnością, jak wyobrażone sobie przez niego kościste palce, które próbowały chyba zmiażdżyć mu serce. I to gorzej niż Longbottom.
I nagle mrugnął, krztusząc się falą, gdy wszystko ustało, tak nagle, jak się pojawiło. Łapał oddech chciwie, przesuwając palcami po mokrej od potu i morskiej wody twarzy, z błyszczącymi od wkurwienia, zmęczenia i głodu nikotynowego oczami. Wody było więcej i więcej..
- Co? - odparł elokwentnie, zawieszając spojrzenie na chłopcu. Miał go tak zostawić? I znów miał umrzeć? Przesunął wzrokiem po dziurach w drewnie i kolejnych strumykach wody, która wlewała się do środka. Byli w chujowej, naprawdę chujowej sytuacji. - Poradzisz sobie?
Zapytał go, chcąc się zwyczajnie upewnić. - Nie daj się Prewett. A Ty? Idziesz?
Spojrzał na chłopaka, kiwając jeszcze bratu w odpowiedzi. Przyglądał się mu chwilę, jakby wahał się, co powinien zrobić. Fale były wyższe, twarz mu czasem znikała pod wodą, ale odnalezienie poręczy od schodów na wyższy pokład było pomocne, podobnie jak oparcie butów o stopnie, nawet skryte w morskiej wodzie. - To tonie zbyt szybko Stanley, nie zdążymy. .
Znajdując się za bratem, zerknął kolejny raz, zaciskając pokrwawione nieco palce na różdżkę. Obskurusa też było głupio mu zostawić, po całej tej wylewności, jego oczy natrętnie wracały w kierunku chłopca. - Musimy wziąć Atreusa, Brenne i znaleźć Geraldine. - zakomunikował, po kolejnym wynurzeniu się z wody Stanleyowi, ślizgając się nieco na schodach. Ciuchy ich spowalniały, utrudniały poruszanie się i wychładzały, a to też nie było dobre. Powinni też ograniczyć dostęp wody, odparować ją i spróbować zasklepić dziury, ale jak najmniej dostało się jej na wyższy pokład. Żywioł był szybszy od nich. On był jednak gotów dalej walczyć, bo miał o co i o kogo, stary go nie skatował, widmo statek flądry też tego nie zrobi. A znał jedno, przydatne zaklęcie.

rzucam na aktywność fizyczną

Rzut N 1d100 - 98
Sukces!

rzucam na kształtowanie "bąblogłowy", gdyby była taka konieczność przez pierwszy rzut

Rzut Z 1d100 - 10
Akcja nieudana