16 marca, Castiel i Brenna

Skinął głową i zapamiętał dokładnie jak to pudełko wygląda. Jakby nie patrzeć ta klitka była zawalona po brzegi i Sophie nie dałaby mu żyć za taką sodomę i gomorę. Uzdrawiania znał tylko trochę i to w głównej mierze dzięki siostrze. Magię życia i śmierci poznał z teorii i choć parę inkantacji znał to nigdy nie stosował na głos. Nikt na świecie nie miał pojęcia, że byłby gotów użyć nekromancji gdyby musiał - nie praktykował jej dotąd ale miał dostęp do wielu źródeł. Na całe szczęście nie zdarzyło się jeszcze, aby miał się tego dopuścić - zszokowałby nie tylko siebie ale i wszystkich wokół wszak uchodzi za jednego z najbardziej ułożonych i spokojnych osób. Tak więc ograniczył się do lekko zamrożonej butelki wody i okładów, które faktycznie przyniosły ulgę. Był pewien, że do wieczora zostanie ledwie widoczny ślad.
- Może być i "dobra". - wzniósł oczy ku niebu i uśmiechał się lekko bo jednak udało się zapobiec czemuś złemu i to niewątpliwie sukces. Nie spodziewał się, że z tak poważnej sytuacji przejdą do klątwy antykulinarnej, która aż prosiła się o wyśmianie. W dawnych czasach też zrzucał winę na "klątwę" a prawdą okazał się zwyczajny brak talentu. Powstrzymanie śmiechu było nie lada wyczynem. Zszedł z fotela i usiadł na podłodze, naprzeciwko Brenny, opierając plecy o szafkę z szerokimi szufladami.
- Czy ty mówisz o Eriku? TYM Eriku, który w szkole był najlepszy prawie z wszystkiego? - nie miał pojęcia kiedy ostatnio go widział, rok temu, dwa? Nie mieli do siebie po drodze a i Castiel nie kwapił się do podtrzymania tej relacji. Nie zmienia to faktu, że miałby do niego bardzo poważną sprawę tylko brakuje mu ku temu odwagi bo sprawa ta nie dotyczy wyjścia do piwa, kupienia zegarka czy podtrzymywania alibi. Słuchał tej historii i niedowierzał. Zaczerpnął głęboko powietrza i próbował objąć rozumem przypadek antykulinarny w połączeniu z Perfekcyjnym Erikiem, jak się go kiedyś nazywało cichaczem w szkole.
- Jeśli przyjrzeć się temu bardzo poważnie... - myśl, mózgu, myśl! - Musiałbym to wszystko zobaczyć, Bren. Równie dobrze może być coś nie tak w waszej kuchni, a Erik ma przy sobie albo na sobie jakiś czynnik, który prowokuje pecha... nie potrafię ocenić z samego opisu. A chochliki nie pałętają się wam w domu? Nie mają gdzieś w pobliżu gniazda? Może się na niego uwzięły? Możemy tylko gdybać. - uniósł obie ręce na znak bezradności. Nie znał żadnej takiej klątwy ale nie byli dzieciakami, znajdą rozwiązanie. Dwoje detektywów i zaciekły Łamacz Klątw kontra Wściekłe Sztućce. Świetny materiał na nową powieść!
- Jeśli zależy ci na tym to mogę się temu przyjrzeć. Potrzebna mi jest wasza kuchnia, Erik i ty próbująca przy nim gotować. - rozwikłają tę niesamowitą zagadkę a za rok będą się z tego śmiać przy korzennym piwie.