[5 lipca 1972, Głębina] Kongres Nowej Piwnicy

- Tutaj na Nokturnie zawsze jesteśmy śmiertelnie poważni - oznajmiła w odpowiedzi na głupie, o ile nie retoryczne pytanie Yaxleya, tuż po tym gdy z pełnym impetem wpadła plecami w drzwi wejściowe. Oczywiście miała sytuację pod kontrolą - zrobiła to wyłącznie dlatego, że ręce miała pełne, a aż taka gibka nie jest, żeby sobie stopą klamkę naciskać.
Maeve targała ze sobą kwiatka sporych rozmiarów w dosyć ładnej oprawie; czyżby prezent? Była to zdobiona ceramiczna doniczka, w której siedział sobie średnich rozmiarów krzaczek pokryty okrągłymi owocami w kolorze zieleni, żółci oraz czerwieni. Niewiele większe były od pomidorków koktajlowych, ale zdecydowanie to nie pomidory im targała. Wiedziała, że ta ekipa zdecydowanie preferowała ogórki.
Przecięła salę z niezłą szybkością, biorąc pod uwagę, że jej bagaż wydawał się raczej niezbyt lekki, bo nie trzymała go swobodnie na wysokości piersi ani pod pachą, a na wysokości swoich opuszczonych w dół dłoni. Ciężko było ocenić, czy winna wadze była doniczka, czy roślina, ale na pewno nie brak siły w ramionach Mewy.
Zatrzymała się przy stoliku, który okupował Stanley. Stęknęła cicho podciągając doniczkę do góry, po czym postawiła ją z impetem na stole, nie przejmując się, że poprzewracała stojące nań szklanki, wsuwając to na środek blatu. Złapała jedną, która była o włos od śmierci samobójczej za pomocą upadku z wysokości, odstawiła grzecznie na miejsce, po czym spojrzała na każdego z obecnych z osobna. Wyglądała na śmiertelnie poważną.
- Dobra, panowie - rozpoczęła wręcz uroczyście, unosząc nieco otwarte dłonie dla zwrócenia na siebie uwagi. - Proszę mnie teraz słuchać uważnie, bo ja się powtarzać dwa razy nie będę, a od tej wiadomości może zależeć wasze życie. - Nie ma co, zaczęła z grubej rury, ale z prawdą wcale, ale to wcale się nie mijała. - To jest Solanum pseudocapsicum, bliżej znana jako psianka koralowa. Bardzo ładna roślinka z bardzo ładnymi owocami. Największe bydlę, jakie udało mi się wyhodować, lepszego nie będzie. Zaufajcie mi, przeprowadzałam eksperymenty wszelakie, większa nie urośnie bez strat w ludziach. W każdym razie - urwała na moment, żeby przełknąć ślinę i wrócić do meritum, bo ono było najistotniejsze, a zaczęła ze zwykłej ludzkiej pychy zbaczać z tematu. - Owoce są silnie trujące. Powtarzam, mimo że miałam nie - SILNIE TRUJĄCE. Wyglądają smacznie, ale jeśli to zjecie, to będzie to wasz pierwszy i ostatni raz. Więc proszę tego, kurwa, nie jeść, a jak dotkniecie, to od razu łapy umyć. Rozumiemy się? To jest dekoracja, element wystroju, żeby tu nie było tak nudno i meliniarsko, a nie przekąska. Capisce? - Wystawiła palec wskazujący i pouczając ich tak tutaj, zaczęła wskazywać tym paluchem na każdego, żeby mieć pewność, że wszyscy słuchają, przyswajają, a także utrzymują kontakt wzrokowy. Była gotowa do ostrzegawczej lepy w ucho, jeśli któryś miał obiekcje, bo to nie była sprawa do żartów.
Można by zadać pytanie - ale Mewciu, skoro ty nie ufasz ich instynktowi samozachowawczemu, to czemu przynosisz im takie niebezpieczne rośliny? A no dlatego, że ma się jeszcze tę nadzieję, że ta ostatnia męska szara komórka nie zgasła, a poza tym jej matka zawsze powtarzała, że trujaka na stanie zawsze trzeba mieć, bo nigdy nie wiesz, kiedy twoja teściowa wpadnie z niezapowiedzianą wizytą na podwieczorek. Sami mieli go nie jeść, innych co podpadli mogli karmić do syta.
- Stachu, to jest prezent. Dla ciebie, ode mnie. Dla nas. Na parapetówę zawsze trzeba przynieść jakiś prezent, a na alkoholach to wiesz, że się przecież nie znam. Postaw tę psiankę, gdzie chcesz. Wybrałam specjalnie taką roślinę, co lubi jak jest duża wilgoć w powietrzu, a tutaj wręcz jebie stęchlizną. W sumie to wyjaśnia nazwę lokalu - oświadczyła, po czym zwaliła się na krzesło obok, wykładając nogi przed siebie. Zmachała się troszeczkę, co tu dużo mówić, ciężar był spory, a i emocji wiele.
- Rookie, ile osób zaprosiłeś, a ilu się spodziewasz? Będzie impreza, czy raczej stypa? - Zagaiła, spoglądając z przechyloną głową i szyderczym uśmiechem na Sauriela. Na dobrą sprawę była ciekawa, kogo jeszcze tu przywieje. Niby nie było umówionej godziny, ale lepiej wiedzieć, na kogo czekać ze świętowaniem.