02.11.2023, 16:45 ✶
Propozycję nałożenia na kogoś klątwy chciała szybko skwitować pokręceniem głową, ale ta czkawka... Kiedy tylko wyobraziła sobie Charles'a z takim problemem, to zachichotała delikatnie, zasłaniając usta dłonią. To było głupkowate, jak takie pomysły ze szkolnej szatni, strugane po tym, jak któraś z koleżanek płakała przez urazę majestatu (czytaj - ktoś pociągnął ją za kiteczki).
- Zaśmiałam się, ale znasz moją odpowiedź.
Ona się nigdy na takie rzeczy nie zgadzała. Wątpliwe było, aby zgodziła się na dosypanie komuś jednej więcej łyżki cukru do herbaty, bo jeszcze zepsują mu się zęby. Była przecież istotą czystą i niewinną... Przynajmniej przy Menodorze. Nie przyzna się przecież ściganej przez Borginów dziewczynie do tego, że była wciąż córką swojej matki i nie była to Pani Księżyca, tylko ta okrutna matka, która wydała ją na ten świat wraz z klątwą. Jej ciemne myśli były olbrzymim zagrożeniem dla każdego, kto znajdował się w Warowni Longbottomów, ale Macmillan wciąż samolubnie wydawało się, że może rozdzielić te dwa światy.
- Tak... - Przyznała, ale w głośnie zabrakło jej pewności. - Nie wiem, jak sobie poradzić z myślą, że się nie jest dla kogoś wystalczającym.
Prawda była nieco bardziej gorzka. Bo kiedy sobie wyobrażała Charles'a pomiędzy nogami jakiejś dziewczyny, to nie bolał jej wcale ten akt, ale bolał ją ten rumieniec, bolał ją ten uśmiech.
- Wiesz, jakiego męża zawsze chciałam mieć? Takiego, któhy niezależnie od tego co rhobi na swoich wyphawach - bo to przecież zawsze był rycerz - zawsze whaca do mnie i mnie wspieła, kiedy naphawdę powinien to zhobić. Dziewczyny w Hogwalcie zawsze się mahtwiły, że ich chłopak pocałuje inną, a mnie zawsze prze'ażała taka myśl, że on się z kimś będzie bawił o wiele lepiej niż ze mną. Że będę tą dhrugą.
Wypowiedzi nie kontynuowała, chociaż jeszcze wiele cisnęło się jej na język. Przemilczała to, bo... Coraz mocniej widziała w obrazie tego swojego wyśnionego męża zastępcę Murtagha. Ta zazdrość nie była po prostu pragnieniem posiadania oparcia?
- O Matko przenajświętsza, przecież tacy faceci nie istnieją. Oni się nami nudzą po chwili.
- Zaśmiałam się, ale znasz moją odpowiedź.
Ona się nigdy na takie rzeczy nie zgadzała. Wątpliwe było, aby zgodziła się na dosypanie komuś jednej więcej łyżki cukru do herbaty, bo jeszcze zepsują mu się zęby. Była przecież istotą czystą i niewinną... Przynajmniej przy Menodorze. Nie przyzna się przecież ściganej przez Borginów dziewczynie do tego, że była wciąż córką swojej matki i nie była to Pani Księżyca, tylko ta okrutna matka, która wydała ją na ten świat wraz z klątwą. Jej ciemne myśli były olbrzymim zagrożeniem dla każdego, kto znajdował się w Warowni Longbottomów, ale Macmillan wciąż samolubnie wydawało się, że może rozdzielić te dwa światy.
- Tak... - Przyznała, ale w głośnie zabrakło jej pewności. - Nie wiem, jak sobie poradzić z myślą, że się nie jest dla kogoś wystalczającym.
Prawda była nieco bardziej gorzka. Bo kiedy sobie wyobrażała Charles'a pomiędzy nogami jakiejś dziewczyny, to nie bolał jej wcale ten akt, ale bolał ją ten rumieniec, bolał ją ten uśmiech.
- Wiesz, jakiego męża zawsze chciałam mieć? Takiego, któhy niezależnie od tego co rhobi na swoich wyphawach - bo to przecież zawsze był rycerz - zawsze whaca do mnie i mnie wspieła, kiedy naphawdę powinien to zhobić. Dziewczyny w Hogwalcie zawsze się mahtwiły, że ich chłopak pocałuje inną, a mnie zawsze prze'ażała taka myśl, że on się z kimś będzie bawił o wiele lepiej niż ze mną. Że będę tą dhrugą.
Wypowiedzi nie kontynuowała, chociaż jeszcze wiele cisnęło się jej na język. Przemilczała to, bo... Coraz mocniej widziała w obrazie tego swojego wyśnionego męża zastępcę Murtagha. Ta zazdrość nie była po prostu pragnieniem posiadania oparcia?
- O Matko przenajświętsza, przecież tacy faceci nie istnieją. Oni się nami nudzą po chwili.
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.