[08/06/72] na kocią łapę | vespera & perseus

Zapowiedział jej, że tego wieczora zjawi się później ze względu na urodziny jednego ze swoich dalekich kuzynów; chętnie zabrałby Vesperę ze sobą i było mu właściwie głupio przed nią, że zostawia ją samą ledwo po tym, jak się do niego wprowadziła, ale było to spotkanie w całkowicie męskim gronie, podczas którego poruszano poważne męskie tematy - politykę, quidditcha i wędkarstwo. A jako, że żadna z tych rzeczy Perseusa nie interesowała, a obiecał się pojawić, ponieważ robił wymówki od ostatnich siedmiu lat, to siedział samotnie nad kieliszkiem Oddechu Bazyliszka, zerkając tęsknie w stronę bramy wyjściowej ogrodu i odliczał minuty do momentu, w którym podane zostaną grillowane steki, a on uda, że to za dużo dla jego żołądka.
Tak też uczynił i bez pretensji ze strony solenizanta wymknął się z przyjęcia jeszcze nim słońce całkowicie schowało swą tarczę na horyzoncie. Zapomniał jednak, że Oddech Bazyliszka nie jest zwykłym trunkiem, a bimbrem pędzonym przez zaprawionego w boju alkoholika konesera trunków i nawet niewielka jego ilość może mocno zaszumieć w głowie.
W takim też stanie zjawił się w mieszkaniu, którego próg przekroczył chwiejnym krokiem z policzkami czerwonymi jak dojrzałe truskawki i mętnym wzrokiem rozejrzał się dookoła, aż jego spojrzenie nie zatrzymało się na sylwetce Vespery. Wówczas jego twarz rozjaśnił szczery uśmiech.
— Och, och... nie śpisz? Dobrze, dobrze, w takim razie nie będę musiał czekać z nowiną do rana. Spotkałem kota i go pogłaskałem i chyba podpisałem tym jakiś cyr.... cyrkiel... cyrkograf, bo on za mną szedł i nie wiedziałem co zrobić, bo, wiec zabrałem go ze sobą, ale nie bądź proszę zła, ja go jutro zawiozę do Lecznicy, bo potrzebujemy kota, bo nasz aktualny jest już stary i nie chce mu się już polować na myszy i słyszymy wieczorami jak biegają po poddaszu — zaczął się tłumaczyć — Vespero... Poznaj Mruczka — oświadczył dumnie, wyciągając zza marynarki pokaźnych rozmiarów świnkę morską. Była czarna niczym węgiel, z drobną białą plamką pod bródką. Zastrzegła uszami i zamachała łapkami w ramach protestu, więc postawił gryzonia na ziemi, który natychmiast powędrował do Vespery i otarł się o jej nogi.
Niczym kot.
Ale to przecież była świnka morska.
A Perseus wciąż się uśmiechał.