[ Maj 1960 ] – Baby, who you fighting?

I po co ta panika? Nic się przecież złego nie działo. Może za wyjątkiem faktu, że w tajemnicy przed Persephoną nafaszerowałem ją eliksirem nasenny, co nie? Ale nic więcej... A, fakt. Jeszcze ją uprowadziłem z domu i transportowałem statkiem w bliżej jej nieznane miejsce, ACZKOLWIEK oprócz tego to już nic złego się nie działo, prawda? Poza tym mnie znała, powiedzmy, że całkiem dobrze, choć nie mieliśmy okazji spędzać ze sobą za wiele czasu i ten czas spędzaliśmy tylko i wyłącznie w towarzystwie Otto. Dobra, może jednak to brzmiało trochę bardzo paskudnie, ale też mogła skończyć gorzej, prawda? Dlatego wedle mojej dedukcji, powinna być mi wdzięczna, że to ja łaskawie ją porwałem, a nie ten mój podejrzany kumplo-typ od bimbru.
- Porwałem cię... Może inaczej, zabieram cię na wakacje, drobny urlop od Otto. Odpoczniesz sobie, odetchniesz... przynajmniej kiedy znajdziemy się na lądzie, w Anglii - przyznałem, przysiadając sobie obok niej, na skraju łóżka. Tym razem już nie wymachiwałem jak pojebany kończynami ani nie wykonywałem żadnych gwałtownych ruchów. Sam miałem siostrę, też dziwki za koleżanki, więc co nieco wiedziałem o delikatności kobiet. Poza tym eunuchem to też nie byłem. - Otto został w Szwecji. Niech sobie robi sam te tajemnicze sprawy. Zostawiłem mu list, więc o wszystkim wie - odparłem, odpowiadając właściwie na jej pytania. Na wszystkie jej pytania...? Prawdopodobnie tak.
- Napij się wody... Jeśli mi nie ufasz, mogę napić się pierwszy. Już piłem z tej manierki - przyznałem, wyciągając nieznacznie rękę w jej kierunku, jeśli faktycznie chciała skorzystać z mojej oferty i sprawdzić, czy znowu jej nie zamierzam czymś otruć. - Słuchaj, nie zamierzam ci robić żadnych okrutnych rzeczy, mam w tym pewien interes, więc... Jeśli moje przedsięwzięcie okaże się być dla ciebie miłym doświadczeniem, to będę rad, ale będzie tak tylko i wyłącznie wtedy, kiedy zechcesz ze mną... współpracować - zaproponowałem tak na wstępie. Trochę się martwiłem, bo trochę wpadała w panikę...? Na pewno była znacznie bardziej emocjonalna niż wcześniej, na własnym terenie. I właściwie obudziła się po porwaniu, więc... to było normalne? Takie zakołowanie, niepewność, dezorientacja - coś o tym może wiedziałem, może nie.
A właśnie! Choć kto wie...? Może Persephona potrzebowała kotwicy? Może zamiast być słodkim i mięciutkim, to powinienem na nią wrzasnąć? Próbowałem przywołać w swojej głowie to, w jaki sposób odnosił się do niej Otto. Może powinienem wykorzystać jego techniki tresury siostry? Ambrosia pewnie by mnie zabiła, gdybym postanowił jej w którymś momencie jej życia spróbował ją zdominować, a przy okazji zryć psychę... Choć nie, ona już i tak miała zrytą psychę.