Uśmiechnęła się gorzko na jego słowa. Była tego świadoma od zawsze, od zawsze wiedziała, że ich przyszłość nie była im pisana, ale nikt nie zabroni im gdybać. Nikt nie zabroni im marzyć, że może w jakimś wszechświecie ich dusze będą mogły się połączyć. Teraz jej zostało po prostu spróbować uleczyć złamane serce, uleczyć pociąg do niego, aby to tak nie bolało. Wiedziała, że to co teraz robili nie mogło im pomóc, ale było jej dobrze się do niego przytulać. Chciała tak spędzić najbliższą przyszłość, wieczność, która zamknie się w tym dniu i nie ruszy, ani do tyłu, ani do przodu.
– Wiem, po prostu czasami lubię pogdybać – szepnęła cicho i jeszcze bardziej się rozluźniła.
Gdy chciał się podnieść uniosła się lekko i spojrzała na niego zaciekawiona przekrzywiając lekko głowę na bok jak ciekawski kot. Nie rozumiała czego szukał, a gdy wspomniał o różdżce zaśmiała się cicho rozbawiona i odszukała ją wzrokiem zaraz mu ją podając, bo leżała niedaleko niej. Usiadła w siadzie skrzyżnym obserwując go uważnie. Chciała zapamiętać jego posturę i odrobinę ją bawiło, że musiał mieć wszystko pod kontrolą.
Położyła powoli głowę na jego udach leżąc na plecach obserwując jego twarz z dołu. Czuła krępacje leżąc blisko jego brzucha, ale starała się o tym nie myśleć. Ślepa nie była i wcześniej widziała jego podniecenie, ale chyba wszystko już minęło. Takie czary zawsze szybko mijają, prawda? Gdy zaczął opowiadać o rodzinie złapała jego dłoń i badała ją własnymi palcami. Było jej smutno, że miał żonę i dzieci, było jej smutno, że to nie ona była na miejscu tamtej kobiety, była też na siebie wściekła, że nie potrafiła o niego zawalczyć.
– Dlaczego więc chcesz to… zniszczyć spotykając się ze mną? Pragnę cię Augustusie, ale nie chce niszczyć twojego życia, czuję, że to co nas łączy to tylko to, że wtedy pożegnaliśmy się w taki sposób. Cholernie chciałam do ciebie napisać jak skończyłam szkołę, ale tu już miałeś rodzinę, więc nie chciałam… eh – westchnęła i przytuliła się do jego brzucha i zamykając mocno oczy. – Cholera… – mruknęła w niego obejmując go mocno. – Chciałabym być mniej… mniej sobą, aby o ciebie lepiej zawalczyć – wyznała. – Chce cię w swoim życiu, ale to będzie trudne… wyobrażasz sobie być moim przyjacielem, gdy znajdę sobie partnera? Nie będzie wściekły? Zawsze byłeś zaborczy, a teraz…? Zagarniasz mnie dla siebie jakbym… nie wiem – szepnęła. Chciała spróbować, chciała z nim być, ale jak?