14.11.2023, 16:44 ✶
- Oczywiście, moja droga - zaśmiał się cicho, tym razem wyciągając rękę zanim wyszli z zaułka, by na starcie móc rozgarniać tłumy przed nimi. Co za ludzie, co za czasy. Zero kultury, tylko wieczne krzyki i przepychanki. Nie lubił Horyzontalnej gdy rozstawiały się stragany, niemiłosiernie drażnił go ten hałas, chociaż starał się jak zwykle nie dawać tego po sobie poznać. - To niezwykle uprzejmy człowiek, bardzo skuteczny i doskonale radzi sobie z szukaniem. Jest też mężczyzną interesu, nie odmówi.
Rodolphus uśmiechnął się kącikiem ust. Oczywiście, że Peter nie odmówi. Nie odmówi dlatego, że wie, że mu się to opłaci. Czymże był jeden drobny złodziejaszek w zamian za przysługę od jednego z Lestrange’ów? I nawet jeśli nie była to główna linia rodu, to zapewne ten człowieczek nie zdawał sobie sprawy z zawiłości więzów krwi.
Nokturn istotnie śmierdział. Dosłownie i w przenośni - i chociaż miał pewien swój urok, tak Rolph nie chciałby tu mieszkać. Trzeba było uważnie stawiać stopy, a przy okazji rozglądać się czujnie, bo tu nie było miejsca na pomyłki. Jeden przyjdzie po silną truciznę na ślimaki, a drugi przyjdzie z zamiarem skasowania ci twarzy, bo… bo taki ma kaprys. I nawet nie raczy dowiedzieć się, kogo ma przed sobą, bo i po co?
Nocturn był też mieszkaniem wyrzutków wszelkiej maści. I tych złych, i tych do porzygu dobrych, którzy podpadli nie temu, komu trzeba, i nie mogą wrócić do normalnego życia. Tutaj ludzie znikali, dosłownie i w przenośni. Przyjmowali inną tożsamość, w której uzyskaniu czasem pomagał, stawali się lepszymi (lub gorszymi) wersjami siebie.
- Będę musiał wziąć długą kąpiel po tej wizycie - mruknął Trix na ucho z rozbawieniem. Lubił ładne rzeczy, a Nocturn nie wpasowywał się w jego gust, chociaż miewał swoje momenty. Tak jak teraz, gdy naciskał klamkę stalowej bramy, gdy przepuszczał Bellatrix przodem na podwórko i gdy otwierał jej drzwi, do których prowadziły schodki w dół.
Sklepik pachniał kadzidłem. Ciężkim, szarym dymem, który gryzł w oczy i wpychał się natrętnie do nosa. Gdy wchodzili do środka, drzwi musnęły sznury koralików i drewnianych klekotek, które zapowiedziały ich przybycie.
- Pan Lestrange! Jakże mi miło, proszę, proszę. Znowu problemy natury tajnej? A może zechce pan kupić pobudzającą świecę dla siebie i towarzyszki? Coś na odprężenie? Pobudzenie umysłu? A może odurzającego? - mężczyzna przypominał trochę wysokiego gnoma. Był zgarbiony, na wpół łysy i miał pomarszczoną, bladoszarą skórę, jakby nigdy nie wychodził na słońce.
- Nasze umysły nie potrzebują dodatkowych bodźców, Peter, ale dziękuję za wspaniałomyślną ofertę. Przyszliśmy w innej sprawie. To Bellatrix, moja narzeczona. Napotkały nas… ją po drodze pewne trudności - Roph nie wydawał się urażony wzmianką o pobudzeniu dla nich. Raczej bawił go ten mężczyzna i parcie na to, by sprzedać swoje specyfiki.
- Och, przykro mi to słyszeć. Co się stało? Jak mogę panience pomóc? - wyciągnął pomarszczone ręce z długimi paznokciami w stronę Bellatrix, jakby chciał porwać jej dłonie i je ucałować.
Rodolphus uśmiechnął się kącikiem ust. Oczywiście, że Peter nie odmówi. Nie odmówi dlatego, że wie, że mu się to opłaci. Czymże był jeden drobny złodziejaszek w zamian za przysługę od jednego z Lestrange’ów? I nawet jeśli nie była to główna linia rodu, to zapewne ten człowieczek nie zdawał sobie sprawy z zawiłości więzów krwi.
Nokturn istotnie śmierdział. Dosłownie i w przenośni - i chociaż miał pewien swój urok, tak Rolph nie chciałby tu mieszkać. Trzeba było uważnie stawiać stopy, a przy okazji rozglądać się czujnie, bo tu nie było miejsca na pomyłki. Jeden przyjdzie po silną truciznę na ślimaki, a drugi przyjdzie z zamiarem skasowania ci twarzy, bo… bo taki ma kaprys. I nawet nie raczy dowiedzieć się, kogo ma przed sobą, bo i po co?
Nocturn był też mieszkaniem wyrzutków wszelkiej maści. I tych złych, i tych do porzygu dobrych, którzy podpadli nie temu, komu trzeba, i nie mogą wrócić do normalnego życia. Tutaj ludzie znikali, dosłownie i w przenośni. Przyjmowali inną tożsamość, w której uzyskaniu czasem pomagał, stawali się lepszymi (lub gorszymi) wersjami siebie.
- Będę musiał wziąć długą kąpiel po tej wizycie - mruknął Trix na ucho z rozbawieniem. Lubił ładne rzeczy, a Nocturn nie wpasowywał się w jego gust, chociaż miewał swoje momenty. Tak jak teraz, gdy naciskał klamkę stalowej bramy, gdy przepuszczał Bellatrix przodem na podwórko i gdy otwierał jej drzwi, do których prowadziły schodki w dół.
Sklepik pachniał kadzidłem. Ciężkim, szarym dymem, który gryzł w oczy i wpychał się natrętnie do nosa. Gdy wchodzili do środka, drzwi musnęły sznury koralików i drewnianych klekotek, które zapowiedziały ich przybycie.
- Pan Lestrange! Jakże mi miło, proszę, proszę. Znowu problemy natury tajnej? A może zechce pan kupić pobudzającą świecę dla siebie i towarzyszki? Coś na odprężenie? Pobudzenie umysłu? A może odurzającego? - mężczyzna przypominał trochę wysokiego gnoma. Był zgarbiony, na wpół łysy i miał pomarszczoną, bladoszarą skórę, jakby nigdy nie wychodził na słońce.
- Nasze umysły nie potrzebują dodatkowych bodźców, Peter, ale dziękuję za wspaniałomyślną ofertę. Przyszliśmy w innej sprawie. To Bellatrix, moja narzeczona. Napotkały nas… ją po drodze pewne trudności - Roph nie wydawał się urażony wzmianką o pobudzeniu dla nich. Raczej bawił go ten mężczyzna i parcie na to, by sprzedać swoje specyfiki.
- Och, przykro mi to słyszeć. Co się stało? Jak mogę panience pomóc? - wyciągnął pomarszczone ręce z długimi paznokciami w stronę Bellatrix, jakby chciał porwać jej dłonie i je ucałować.