Wgapiła wzrok w przestrzeń, pozwalając by kocie oczy wyłapywały ruch i detale… Niczego jednak nie zauważyła. A biegnącą dziewczynkę, nawet gdyby się gdzieś miała nagle wgramolić, przy tym zwierzęcym wzroku z pewnością by to dostrzegła. Nie dostrzegała jednak absolutnie nic. A wypatrywała jej, patrząc to lewo, to w prawo… Nie rozumiała, co się właśnie stało. Ale zrozumiała już, że dziewczynki tu chyba… nigdy nawet nie było. Kiedy jednak Cal kucnął, świecąc sobie różdżką na ziemię, badając ślady, Ginny po prostu spojrzała za najbliższy krzak, potem za jakiś budynek, zaraz wróciła na miejsce i podparłszy się pod boki rozejrzała się raz jeszcze, doskonale wiedząc, że to i tak nie było.
Fiona zniknęła i rozmyła się jakby była tylko snem. Takim wyśnionym na jawie.
Jedyne czego Ginevra była pewna to to, że przyjazd do Anglii był strzałem w dziesiątkę, bo było tutaj znacznie, znacznie ciekawiej. Pomijając okropności Beltane – to ledwie przedwczoraj była na ognisku, gdzie jednocześnie widziała na niebie słońce i księżyc. I mogła porozmawiać z mugolami (!) o magii, a nawet pokazać kilka sztuczek. A teraz to. A McGonagall lubiła zagadki.
– Nie ma jej nigdzie. Zobaczyłabym – powiedziała w końcu do blondyna i w końcu przeniosła spojrzenie o pionowych, kocich źrenicach na Cathala. – Och… Rozumiem – odpowiedziała i zupełnie nieświadoma, spojrzała dokładnie w tym kierunku, w którym znaleźliby dwór, gdyby się tam faktycznie udali. – Fiona Cape. Ciekawe czy są gdzieś o niej wzmianki. Może warto poszukać jakieś stare spisy albo inne rekordy? – to już jej zamiłowanie do historii, do starych zagrzebanych spraw… Ale rozmowa z dziewczynką była tak rzeczywista, jak obecność Cathala tuż obok. – Tak, chyba tak… – zgodziła się, chociaż dość niechętnie, bo mimo wszystko była ciekawa. Tyle, że Fiona całkowicie przysłoniła teraz jej chęć pooglądania starych grobów na cmentarzu. – Zabierzesz mnie tam kiedyś? To znaczy na cmentarz. I do dworku też – wyjaśniła i uśmiechnęła się do mężczyzny. Miała nadzieję, że rozumiał.
Dzisiaj jednak rzeczywiście cmentarz sobie odpuścili. Zresztą niedużo później Cal zaprowadził Ginny do najbliższego punktu fiuu.