Właściwie to Sauriel zadał bardzo dobre pytanie: dlaczego ogórki? Sama nie miała zielonego (hehe) pojęcia, a sam fakt, z jakim zapałem Borgin się do tych ogórków zabierał, choć talentu nie miał za grosz (nadrabiał jednak dobrymi chęciami…) sprawiał, że to pytanie gdzieś tam się kołatało po głowie – no bo co ogórki miały w sobie takiego, że tak bardzo zawróciły Stanleyowi w głowie? To chodziło o kolor? Ponętny kształt smutnych małych korniszonków? Wypustki? A może to jednak te pojedyncze, urocze, żółte kwiatuszki? Odpowiedzi się jednak nie doczekała, bo Staszek chyba zbyt był pochłonięty całym tym procesem składania słoików, jakby to były jakieś klocki lego tylko w wersji jedzeniowej.
Ogólnie to wychodziło na to, że nikt z tutaj obecnych właściwie nie wiedział co chodziło Saurielowi po głowie, ale ewidentnie obudził się w nim jego uśpione dziecięce ja i teraz się bawił, jakby w życiu, w odpowiednim czasie, nie mógł tego robić. I Victoria byłaby skłonna w to uwierzyć znając jego rodzinę i historię jego życia, którą jakoś chętnie się nie dzielił, ale od grudnia zdążyli się trochę poznać, a Sauriel nawet się otworzył, mówiąc jej co nieco o sobie. Może nawet więcej niż co nieco… Lestrange ignorowała fakt, że doskonale wiedziała, co znajdowało się na jego przedramieniu, przykryte teraz długim rękawem koszuli. Tak czy siak – Victorii bardziej zależało na dobrym samopoczuciu wampira, a nie na tym przeklętym tatuażu (jak widać był z niej auror od siedmiu boleści, bardziej z powodu prestiżu niż powołania), dlatego obserwowała proces powstawania krzesełka, a ogórków sama by mu nie szczędziła, gdyby to Atreus nie podał mu kilka kolejnych sztuk.
– Jest cały kosz – powiedziała cicho, kiedy Sauriel się zainteresował, czy w ogóle jeszcze kilka się znajdzie. Był cały kosz, bo nie wszystkie nadawały się do słoików na ukiszenie.
Stanley nie przestawał jej zadziwiać. Z różnych powodów. Ale właśnie teraz dobił do szczytu, kiedy pochwaliwszy miednicę, spojrzał po sobie, na swoje biodra, talię… i podziękował. To spowodowało, że Victoria dostała errora, ale Atreus przyszedł z odsieczą, najpewniej zupełnie nieświadomie, ale zaczął tłumaczyć Borginowi to, co powinno być jasne od dawna. Lestrange po prostu tak patrzyła to na jednego, to na drugiego… W głowie pustka. Nic dziwnego, że gdzieś w połowie tej kłótni o BUM jej zainteresowanie w całości przeniosło się na Sauriela. Tym razem to co robił nie wyglądało na krzesełko a na… no cóż… Na ślimaka.
ŚLIMAKA.
– No, wiedziałam, że masz duszę artysty – i romantyka, wedle słów Anny Rookwood – ale takich ślicznych ślimaczków to się nie spodziewałam – powiedziała niezbyt głośno, pozwalając by Bulstrode i Borgin mogli się poprzekrzykiwać i przekomarzać pomiędzy sobą. A na koniec nawet się uśmiechnęła do Sauriela, nie jakoś bardzo promiennie, bo nie miała na to siły, ale jeśli choć na sekundę oderwał się od noża i ogórka, to mógł to zauważyć.
Zapytana przez Stanleya czy tak jest dobrze, obeszła stół dookoła i stanęła obok, patrząc na dzieło.
– Tak, tak dobrze. I tyle ogórków do każdego słoika – zaprezentowała, wkładając odpowiednią ilość przebranych już ogóreczków, by zaprezentować jak to powinno wyglądać, porywając ząbek czosnku Atreusowi – też wcisnęła go do słoika. – Poradzicie sobie. A ja idę się zająć zalewą – mruknęła i tym razem była jej kolej żeby porządzić się trochę w kuchni Stanleya. Na szczęście z różdżklą i zaklęciami przywołującymi, a także tymi przyspieszającymi gotowanie wody, trwało to dużo, dużo szybciej niż by to miało miejsce bez czarów.