15.11.2022, 19:55 ✶
Nie czytał "Czarownicy", nie oglądał quidditcha tylko siedział w pracy albo z nosem w książkach. Nie udzielał się towarzysko ku niezadowoleniu rodziny. Wiele rzeczy mu umykało bo zdawał się żyć we własnym świecie. Dużo obserwował, to fakt; jednak odnosiło się to głównie do szczegółów twarzy, mimiki, westchnień, modulacji głosu. Analizował, dodawał dwa do dwóch i wnioskował. Przy Heather tego nie robił i nie wiedział dlaczego. Być może w pewnym stopniu nieświadomie go peszyła. Była taka barwna, rzucała się w oczy wizualnie i miała przy tym donośny głos. W tych sporadycznych rozmowach z nim nie wybuchała nagle gniewem i nie zsyłała na świat powodzi. Czasami był wyjątkowo ślepy i durny.
- Chyba rozumiem. Kiedy coś denerwuje do tak silnego stopnia... nie wyobrażam sobie nawet jak musi to być dla ciebie trudne. - wymsknęła mu się szczera doza empatii względem dziewczyny. Miał ochotę na potwierdzenie tych słów ścisnąć delikatnie jej ramię ale przecież nie wypada naruszać sfery fizycznej dziewcząt i kobiet. Ograniczył się zatem do krótkiego acz intensywnego spojrzenia co w jego odczuciu miało okazać nieme zrozumienie.
- To wyjątkowo uparta klątwa. Ciężko jest wymazać to z genów choć istnieją źródła wspominające, że im dalej pokolenie nasączone klątwą tym ta słabnie... ale o tym nie chcesz słyszeć. Staram się znaleźć dla ciebie niezbędne konkrety. - rozmasował dłonią kark i zerknął przez chwilę przez okno.
- Nie ma stuprocentowej gwarancji, że to się powiedzie. Czysto hipotetycznie zakładając, że zniszczenie posągu przerwie działanie klątwy... to prawdopodobnie dla przyszłych pokoleń. To, co już jest we krwi i w organizmie może tam zostać i dopiero z czasem osłabnąć. - nie były to wesołe wieści. Nie czuł się dobrze kiedy je przedstawiał. Dlaczego nie miał żadnej wesołej nowiny, dobrych wiadomości po których następuje odetchnięcie pełne ulgi? Posłał jej przepraszające spojrzenie ale wolał (i musiał) przedstawiać jej gorzką prawdę. Niepotrzebne są tu słodkie kłamstewka.
- W środku lata twoja obecność może być pożądana. - próbował, nieudolnie ale próbował wskazać choćby najmniejszą zaletę tej klątwy. Kiedy tylko usłyszał co powiedział to miał ochotę pacnąć się w sam środek czoła.
- Przepraszam, Heather. Po prostu nie mam dla ciebie żadnych pozytywnych wieści a wierz mi, chciałbym takie mieć. - może to ten moment aby jednak zapaść się pod ziemię i nie wychodzić z tego zacisza ciemności i samotności skoro nie wychodzi mu najprostsza (w dodatku służbowa) rozmowa.
- Mogę pomóc ci zlokalizować ten posąg. - może to?
- Chyba rozumiem. Kiedy coś denerwuje do tak silnego stopnia... nie wyobrażam sobie nawet jak musi to być dla ciebie trudne. - wymsknęła mu się szczera doza empatii względem dziewczyny. Miał ochotę na potwierdzenie tych słów ścisnąć delikatnie jej ramię ale przecież nie wypada naruszać sfery fizycznej dziewcząt i kobiet. Ograniczył się zatem do krótkiego acz intensywnego spojrzenia co w jego odczuciu miało okazać nieme zrozumienie.
- To wyjątkowo uparta klątwa. Ciężko jest wymazać to z genów choć istnieją źródła wspominające, że im dalej pokolenie nasączone klątwą tym ta słabnie... ale o tym nie chcesz słyszeć. Staram się znaleźć dla ciebie niezbędne konkrety. - rozmasował dłonią kark i zerknął przez chwilę przez okno.
- Nie ma stuprocentowej gwarancji, że to się powiedzie. Czysto hipotetycznie zakładając, że zniszczenie posągu przerwie działanie klątwy... to prawdopodobnie dla przyszłych pokoleń. To, co już jest we krwi i w organizmie może tam zostać i dopiero z czasem osłabnąć. - nie były to wesołe wieści. Nie czuł się dobrze kiedy je przedstawiał. Dlaczego nie miał żadnej wesołej nowiny, dobrych wiadomości po których następuje odetchnięcie pełne ulgi? Posłał jej przepraszające spojrzenie ale wolał (i musiał) przedstawiać jej gorzką prawdę. Niepotrzebne są tu słodkie kłamstewka.
- W środku lata twoja obecność może być pożądana. - próbował, nieudolnie ale próbował wskazać choćby najmniejszą zaletę tej klątwy. Kiedy tylko usłyszał co powiedział to miał ochotę pacnąć się w sam środek czoła.
- Przepraszam, Heather. Po prostu nie mam dla ciebie żadnych pozytywnych wieści a wierz mi, chciałbym takie mieć. - może to ten moment aby jednak zapaść się pod ziemię i nie wychodzić z tego zacisza ciemności i samotności skoro nie wychodzi mu najprostsza (w dodatku służbowa) rozmowa.
- Mogę pomóc ci zlokalizować ten posąg. - może to?