17.11.2023, 22:36 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.11.2023, 22:36 przez The Overseer.)
Życie bywało przewrotne, zaś cyrk zawsze. Zbieranina przeróżnych osobowości, zranionych duszyczek, mniej i bardziej konfliktowych, jakieś zdarzenia losowe, jak wypadki, wygrane, przegrane, romanse albo śmierci, ale jakoś dawaliśmy radę, bo to wszystko wokół, my wszyscy byliśmy zlepieni razem czymś, co mogło przypominać gumę balonową z brokatem. Jeden z jej skrawków pociągnął się daleko za Flynnem by umożliwić mu powrót, kiedy jego przygoda w wielkim świecie się skończy. I wrócił. Do rodziny. Może tego wtedy nie czuł, ale ja byłem pewien, że to właśnie było jego miejsce i jego rodzina.
Ująłem jego dłonie i podniosłem na poziom naszych piersi. Oddychających - miałem nadzieję - lekko i bez żadnych obciążeń. Czułem, że teraz faktycznie będzie lepiej. Nie powinienem mieć obaw. Nie powinienem wątpić. Byłem epicentrum, byłem tą gumą balonową, która łączyła nas wszystkich i to wszystko wokół razem. To już nie był Tully, tylko ja i musiałem mieć w sobie tę siłę, nawet jeśli jej nie czułem. Tak, jak dla Flynna cyrk okazywał się być dziecinadą, a w praktyce przecież nią nie był.
- Cieszę się, że się przede mną otwierasz, Flynn. Możesz mi mówić o wszystkim - odparłem do niego, pewniejszy siebie, silniejszy, jak gdyby Flynn właśnie podtrzymywał całą mocą swoich mięśni wielkie skrzydła za moimi plecami. Tak się czułem i chciałem by on również tak się czuł - wsparty, mogący odlecieć, ale pozostający częścią czegoś większego, czegoś, czego może nie czuł, ale to było, my tu byliśmy i witaliśmy brata, który powrócił do nas po latach rozłąki.
- Tully mówił, bo dla Tully’ego to był dom od samego początku - przyznałem i puściłem ręce Flynna, ale tylko dlatego by go zaraz przytulić do siebie na misia. - Ale się nie stresuj tym, bo w swoim czasie też to poczujesz... Poczujesz się w cyrku jak w domu, a kiedy to nastąpi, to przybiegnij do mnie czym prędzej i wywrzeszcz na cały głos! A jak nie wywrzeszczysz, to chociaż wymamrocz. Byleby to było w twoim stylu - poradziłem, słychać było, że głoś mi się śmiał w tym przepełniającym mnie optymizmie. Może oszalałem, ale nie wyobrażałem sobie świata, w którym cyrk nie byłby dla Flynna domem, w którym ja nie byłbym dla niego bratem, kochankiem czy ojcem. Niezależnie od roli, uczucia będące między nami mogły przyspieszyć to wszystko. Tę chemię, tę magię, tę wyjątkowość.
- Cóż - zacząłem, głaszcząc go jeszcze pokrzepiająco po plecach. - Idziemy coś zjeść, a potem do roboty - stwierdziłem, kończąc te nasze przytulanki. Może potem ponownie znajdziemy na nie czas, o ile Flynn będzie oczywiście chciał... Ale z mojej strony drzwi stały otworem, tylko że dopiero po pracy. Tak, dużo dziś było do zrobienia.
@The Edge
Ująłem jego dłonie i podniosłem na poziom naszych piersi. Oddychających - miałem nadzieję - lekko i bez żadnych obciążeń. Czułem, że teraz faktycznie będzie lepiej. Nie powinienem mieć obaw. Nie powinienem wątpić. Byłem epicentrum, byłem tą gumą balonową, która łączyła nas wszystkich i to wszystko wokół razem. To już nie był Tully, tylko ja i musiałem mieć w sobie tę siłę, nawet jeśli jej nie czułem. Tak, jak dla Flynna cyrk okazywał się być dziecinadą, a w praktyce przecież nią nie był.
- Cieszę się, że się przede mną otwierasz, Flynn. Możesz mi mówić o wszystkim - odparłem do niego, pewniejszy siebie, silniejszy, jak gdyby Flynn właśnie podtrzymywał całą mocą swoich mięśni wielkie skrzydła za moimi plecami. Tak się czułem i chciałem by on również tak się czuł - wsparty, mogący odlecieć, ale pozostający częścią czegoś większego, czegoś, czego może nie czuł, ale to było, my tu byliśmy i witaliśmy brata, który powrócił do nas po latach rozłąki.
- Tully mówił, bo dla Tully’ego to był dom od samego początku - przyznałem i puściłem ręce Flynna, ale tylko dlatego by go zaraz przytulić do siebie na misia. - Ale się nie stresuj tym, bo w swoim czasie też to poczujesz... Poczujesz się w cyrku jak w domu, a kiedy to nastąpi, to przybiegnij do mnie czym prędzej i wywrzeszcz na cały głos! A jak nie wywrzeszczysz, to chociaż wymamrocz. Byleby to było w twoim stylu - poradziłem, słychać było, że głoś mi się śmiał w tym przepełniającym mnie optymizmie. Może oszalałem, ale nie wyobrażałem sobie świata, w którym cyrk nie byłby dla Flynna domem, w którym ja nie byłbym dla niego bratem, kochankiem czy ojcem. Niezależnie od roli, uczucia będące między nami mogły przyspieszyć to wszystko. Tę chemię, tę magię, tę wyjątkowość.
- Cóż - zacząłem, głaszcząc go jeszcze pokrzepiająco po plecach. - Idziemy coś zjeść, a potem do roboty - stwierdziłem, kończąc te nasze przytulanki. Może potem ponownie znajdziemy na nie czas, o ile Flynn będzie oczywiście chciał... Ale z mojej strony drzwi stały otworem, tylko że dopiero po pracy. Tak, dużo dziś było do zrobienia.
@The Edge
Koniec sesji