Nie wiedziała, czym jest spowodowane to dotąd nieznane jej napięcie Rolpha. Coś się stało, chciał coś przed nią ukryć, tylko dlaczego? Myślała, że mówią sobie o wszystkim. Najwyraźniej nie. Nie wiedziała w jaki sposób powinna do tego podejść. Nie chciała też wsadzać nosa w nieswoje sprawy, tyle, że los tak zadecydował.
Trafili nie wiedzieć czemu do jego wspomnień i to akurat do tych, których nie chciał jej pokazywać. Czuła się w tej sytuacji trochę, jak intruz, jednak nie miała wpływu na to, że to właśnie ona się tutaj znalazła. Dziewczynka z zapałkami płatała im umysłom figle, szkoda, że wysłała ich do miejsca, w którym zdaniem Rodolphusa nie powinna się tutaj znaleźć. Musiał się pogodzić z tym, że to wszystko zobaczyła. Zresztą i tak za bardzo nie wiedziała, na co właściwie patrzyła.
Udało jej się po raz kolejny dostrzec sylwetkę mężczyzny w oknie i jego sowę, którą tak dobrze znała. Musiało go łączyć coś z tym miejscem. Zdecydowanie nic dobrego, skoro w poprzednim wspomnieniu postanowił je zniszczyć. Wydawało jej się bowiem, że to on stał za tym pożarem.
Nie, żeby brzydziła się przemocą, nie miała nic przeciwko temu, jeśli ogień lśnił po to, aby zabrać życia kilku, obrzydliwym mugolakom.
- Dlaczego na to patrzymy? - Skoro wiedziała już, gdzie są wypadałoby się zorientować czemu znaleźli się właśnie tutaj. - Sama spłonęła? - Rzuciła jeszcze w eter, chociaż bardzo dobrze znała odpowiedź na to pytanie. Samo się zepsuło w tej sytuacji nie wystarczy jej na wytłumaczenie. Była ciekawa, do czego doszło w tej chacie, że Rolph chciał się pozbyć wszystkich dowodów.
Nim jednak zdążyła się rozgadać chata wciągnęła ich do środka. Nie była przygotowana na takie spontaniczne przeniesienie. Zachwiała się na nogach, jednak udało jej się złapać równowagę. Słyszała kobiecy głos, który błagał jej narzeczonego o litość, tyle, że on jej nie miał. Znajomy głos rzucił w jej stronę crucio, a następnie z jej gardła wyrwał się krzyk. Trixie uśmiechnęła się mimowolnie, bo uwielbiała ten dźwięk i świadomość, że inni nie mogą nic zrobić, kiedy spotykają się z tymi potężnymi zaklęciami.
Wtedy ponownie podłoga zadrżała, a oni wrócili do Alei Horyzontalnej. Dziewczynka znowu stała przed nimi, nim Bella zdążyła mrugnąć zapaliła kolejną zapałkę. Teraz jednak była przygotowana, wiedziała, co się wydarzy.
Bardzo dobrze znała miejsce, w którym się znaleźli. Był to pokój Rolpha, panował w nim idealny porządek. Zawsze ją dziwiło, jak to możliwe, że on i Rabastan tak bardzo różnili się od siebie pod tym względem. Jego brat żył w jaskini, ciemnej, w której najczęściej panował bałagan, to miejsce wyglądało jak jego zupełne przeciwieństwo. - Nic się nie dzieje, manipuluje nami, zapewne za chwilę to minie. Nie przejmuj się. - Łatwo było jej mówić, wszak to nie do jej wspomnień trafiali, inaczej zapewne zareagowałaby podobnie do narzeczonego.