Vincent zwykle nie zapuszczał się do Chinatown, chyba, że jego brat miał dla niego odebranie jakiegoś długu od idioty, który myślał, że skryje się tu przed jego rodziną. Prewett rozglądał się dookoła z zaciekawieniem. Czasami to miejsce wyglądało tak jakby trafiło się wręcz do innego świata. Na ustach wysokiego mężczyzny igrał złośliwy uśmieszek, gdy Longbottom wpajała mu rodzinne wartości tak cholernie różne od tych, których nauczył się w swoim domu. Zerkał na nią z ukosa unosząc przy tym jedną brew w nonszalancji.
– Paskudo, nie mam pojęcia, co roi się w twojej głowie, ale przecież nie jestem narwańcem, daj spokój, skarbie – puścił do niej oczko i strzelił lekko karkiem patrząc w tym samym kierunku, co dziewczyna. Z przyjemnością by tu wszamał jakieś orientalne jedzenie, ale nie mieli na to czasu. W końcu Longbottom odważyła się go wziąć na przygodę, więc miał ZAMIAR być grzecznym Vincentem ze świata Brenny. Nie chciał wszak trafić do kicia, bo tej kobiecie coś się uroiło, że zachował się niekulturalnie.
Widok Brenny tak odmienionej go odrobinę bawił. Vincent nie miał szans na zlanie się z tłem, ale jego praca wymagała tego, aby go rozpoznawano, aby się go bano. Starał się być osobą, która wzbudzała strach i czasami to, że ktoś spojrzał na niego nagle zaczynał śpiewać arie operowe, ale nadal nie mógł złapać wszystkich kłusowników. Byli jak karaluchy, zabiłeś jednego z pod podłogi wypełzały kolejne dziesięć.
– Może tobie wytatuujemy zamiast jebać kłusowników, wcale nie jestem podejrzana? – zapytał, a gdy wypowiedział te słowa na głos poczuł, że był to głupi żart, więc po prostu się zaśmiał. Wyciągnął ręce w górę, strzelił kostkami w dłoniach i złapał Brenne za ramię ciągnąc ją za sobą do studia tatuażu. Wszedł do środka otwierając szeroko drzwi, a tatuażysta zaraz podbił do niego i złapał za ramię prowadząc do fotela, Vincent się zaparł i zerknął na swoją towarzyszkę.
– Spóźnił się pan! – ryknął mężczyzna. – Pana penis jest już gotowy do tatuowania! – wybełkotał próbując Prewetta zaciągnąć w stronę fotela, ale było to trudne, gdyż Vinc miał więcej siły i zaparł się nogami o podłogę.
– Koleś, chyba mnie z kimś pomyliłeś. Nie mam terminu na tatuaż – wyszarpnął swoją rękę z jego uścisku i poprawił skórzaną kurtkę na sobie.
– Nie ma? – charłak zamrugał kilka razy oczami jakby nie potrafił przyjąć do wiadomości, że to nie ten klient. – A bo wy wszyscy tacy wysocy. Chce pan tatuaż? Klient nie przyszedł, mam miejsce. Chce pan czy nie? – ponaglił go, a Vincent uniósł brwi ku górze spoglądając na Brenne. Nie mieli na takie głupoty czasu.