I nie był. Przeszło jej przez myśl, ale nie powiedziała tego na głos, bo nie mogła się zdradzić przed Lorraine, że zna osobiście tego bananowego chłoptasia. On ją oczarował, była tego pewna, ale ukrywała to głęboko, z dala od swoich uczuć, bo polegała na tej pieprzonej logice. Augustus i Lorraine zdecydowanie byli w jej oczach zbyt emocjonalni, zachowywali się nierozważnie i ogniście, przeciwnie do tego jak ona postrzegała świat. Augustus jednak udawał służbiste, chełpił się w jej oczach tym, że może mieć władzę nad ludźmi, ale nigdy nie wyciągnął wobec niej żadnych konsekwencji, gdy wychodziła po godzinach do niego, aby z nim porozmawiać, aby mu oddać eliksiry. Lubiła jego zapach i obecność.
Na ustach Aveliny pojawił się nawet doceniający jej słowa uśmiech. Gdyby potrafiła to chętnie by mu przywaliła jakimś zaklęciem, ale nie należała do agresywnych osób, więc to raczej odpadało. Musiała pobierać nawet nauki od kolegów, aby zdawać z przedmiotów polegających na rzucaniu zaklęć. Może i udawała taką idealną, ale nie była – musiała się przykładać do pojedynków, bo każdy prawie przegrywała.
Gdyby wiedziała z jakiego powodu Lorraine chce rozkręcić swój biznes zapewne by jej pomogła, zapewne zabrałaby jej sekrety do grobu, a sama oddałaby jej swoje stare podręczniki, aby mogła kupić sobie to piwo kremowe w Hogsmeade, ale tego nie wiedziała, więc oceniła Malfoy dosyć pochopnie. Kto wie, może czas pokaże, że obie się od siebie tak nie różnią? Nie zdążyła jej odpowiedzieć, bo do środka wszedł Augustus jak mysz i odezwał się niespodziewanie powodując, że serce Paxton zatrzymało się na kilka nieprzyjemnych chwil. Wbiła w niego swoje ciemne oczy słuchając jego na ten moment irytującego głosu. Avelina stanęła lekko przed Lorraine jakby chciała ją sobą osłonić przed przeklętym Rookwoodem. Zawsze miała w sobie małą iskrę ochrony ludzi wokół siebie. Mimo przedrzeźniania się z Malfoyówną nie miała o niej złego zdania. Była zdecydowanie zbyt lekkomyślna i musiała się jeszcze sporo nauczyć w takich sytuacjach, ale nic nie mogła na to poradzić. Zacisnęła dłonie w pięści. Miała ochotę mu przywalić za to, że chciał jej dać szlaban. Wiedziała, że nie miała żadnego immunitetu, ale mógł się wycofać, gdy ją zobaczył, mógł się nie odzywać, nie reagować, wziąć poprawkę, że robiła to dla niego. Czuła wściekłość w swoim sercu, a widać to było w jej oczach, bo gdyby mogły to by płonęły.
– Odezwała się glista – mruknęła patrząc w jego oczy. – Co tam ten twój mały móżdżek wymyślił, Rookwood? – podeszła do niego nie spuszczając z niego swojego spojrzenia.