30.11.2023, 10:55 ✶
Olivia również miała granice, jednak w zupełnie innym tego słowa rozumieniu, co Laurent. Ona nie musiała przejmować się tym, co pomyślą o niej inni. Była nikim ważnym dla tłumu, przypadkową osobą, która przejdzie i zaraz się o niej zapomni. Rozumiała, że Laurent nie chce się afiszować ich znajomością, i szanowała to: przy czym wynikało to wyłącznie z troski o jego komfort, który źle zrozumiała. Nie docierało do niej jednak, że w takim układzie po prostu nie da się żyć i że się dusi. Jeszcze nie teraz. To był moment kulminacyjny, gdy oddychała pełną piersią, uwieszała się Laurentowi na ręce i ciągnęła go do kolejnych wystaw, by pokazać kolejną rzecz, która wpadła jej w oko. Cieszyła się, że się rozluźnił i zachowywał swobodniej - brała to za dobry omen. Absolutnie nie zamierzała przedstawiać go rodzicom, którzy na pewno nie przyklasnęliby takim układom. Nawet raz wspomniała o tym, by zachowywał się normalnie, jeżeli jej ojciec odwiedzi rezerwat, bo... pan Quirke potrafił być czasem zbyt opiekuńczy. A nawet nadopiekuńczy. Dla świata to była przyjaźń i tak miało pozostać.
Wbrew pozorom Laurent znaczył dla niej więcej, niż sama chciałaby się przyznać. Był jak światło, które wyciągnęło ją z mroku wspomnień i bólu, wyszarpało z cieni i pokazało, że da się żyć inaczej, szczęśliwiej. I nie chodziło tu wcale o fizyczność, bo ze związkami fizycznymi Olivia nie miała nigdy problemu. Laurent po prostu był jak ten anioł, wyciągał z ludzi najlepsze cechy i sprawiał, że się utrwalały. Nie powiedziała mu tego oczywiście, ale dojrzewała do tego momentu powoli.
- Tak, wszyscy i wszystko - ona zakochała się w azjatyckiej urodzie. Gdyby nie miała tyle taktu, to z chęcią podeszłaby do którejś z pięknie ubranych kobiet z prośbą o dotknięcie włosów i tej miękkiej, bladej skóry, która była blada w zupełnie inny sposób, niż jej. - Chociaż wydają się strasznie zabiegani i... smutni?
Zastanowiła się, wydymając usta z zastanowieniem. Wyglądali, jakby wiecznie się gdzieś spieszyli. Patrzyli na nich z mieszaniną fascynacji i strachu, odchodzili na drugą stronę gdy przechodzili chodnikiem. Chiny były zupełnie inne pod tym względem niż Wielka Brytania.
- To prawda. Chciałabym zobaczyć którąś z tych świątyń, które widać w oddali. Nigdy nie widziałam czegoś podobnego, i sądząc po tym, jak się zachwycasz - ty też nie - uśmiechnęła się i przysunęła do Laurenta, by nie tak do końca dyskretnie ścisnąć jego dłoń. Powoli dochodzili do miejsca, w którym tak bardzo teraz Olivia chciała się znaleźć. Nie była to świątynia czy prywatne domostwo, lecz kawiarnia, której rytuały były przeznaczone właśnie dla oczu turystów. Olivia nie miała pojęcia, że w takich miejscach rytuał parzenia herbaty był odrobinę inny, bardziej efekciarski, niż normalnie. Ale to dobrze.
Kawiarnia była przytulna, dominowało w niej drewno i niskie stoliki oraz maty. W głębi znajdowały się przesuwane, papierowe drzwi z przepięknymi malunkami, za które zaprowadził ich przewodnik.
- Za chwilę zobaczą państwo rytuał Gongfu - powiedział, przykazując im by zdjęli buty. On sam zrobił to samo. Do tej części herbaciarni nie wpuszczano w obuwiu. Usiedli na jednej z mat, Olivia bardzo pilnowała tego, by siąść w dokładnie taki sam sposób, jak ich przewodnik.
Przed nimi znajdował się niski stolik, na którym ustawiono przyrządy. Gliniany czajnik z wodą, mniejszy czajniczek z przepięknie zdobionej porcelany, sześć czarek, podobnych do tych które miała Olivia, z tym że różniły się kunsztem i oczywiście materiałem, bo były do kompletu z porcelanowym dzbanuszkiem, a także piecyk. Z drugiej strony stołu znajdował się chapan, chashao i chazan. Nie znali tych nazw, ale Olivia - póki nikogo prócz nich tu nie było - po raz kolejny zaatakowała pytaniami przewodnika. Chapan był tacą, małą szufelką do suszu herbaty było chashao, a pałeczka to chazan. Znajdowały się też tu małe szczypczyki, jakiś dziwny długi kolec i lejek. Całość przewodnik nazwał chadao. Wszystko było pięknie rozłożone, na ściereczce położono sitko i podstawkę. Nawet ściereczka wyglądała na jedwabną, ręcznie robioną. Olivia wyciągnęła głowę w jej kierunku.
- Zadbali tu o każdy szczegół - szepnęła do Laurenta zachwycona, podziwiając misterne przyrządy z bambusa oraz cholernie drogiej na pierwszy rzut oka porcelany. Ale pal sześć cenę: tu o estetykę chodziło. Wrażenie robił też bambusowy chapan. Był jasny, ale składał się z tylu elementów, że wyglądał nie na bambusowy, a papierowy. Ogrom zdobień i wyżłobień tworzył poskręcanego smoka chińskiego na samym środku tacy, uwydatniał także szufladkę na wodę pod spodem. - Coś pięknego.
Wbrew pozorom Laurent znaczył dla niej więcej, niż sama chciałaby się przyznać. Był jak światło, które wyciągnęło ją z mroku wspomnień i bólu, wyszarpało z cieni i pokazało, że da się żyć inaczej, szczęśliwiej. I nie chodziło tu wcale o fizyczność, bo ze związkami fizycznymi Olivia nie miała nigdy problemu. Laurent po prostu był jak ten anioł, wyciągał z ludzi najlepsze cechy i sprawiał, że się utrwalały. Nie powiedziała mu tego oczywiście, ale dojrzewała do tego momentu powoli.
- Tak, wszyscy i wszystko - ona zakochała się w azjatyckiej urodzie. Gdyby nie miała tyle taktu, to z chęcią podeszłaby do którejś z pięknie ubranych kobiet z prośbą o dotknięcie włosów i tej miękkiej, bladej skóry, która była blada w zupełnie inny sposób, niż jej. - Chociaż wydają się strasznie zabiegani i... smutni?
Zastanowiła się, wydymając usta z zastanowieniem. Wyglądali, jakby wiecznie się gdzieś spieszyli. Patrzyli na nich z mieszaniną fascynacji i strachu, odchodzili na drugą stronę gdy przechodzili chodnikiem. Chiny były zupełnie inne pod tym względem niż Wielka Brytania.
- To prawda. Chciałabym zobaczyć którąś z tych świątyń, które widać w oddali. Nigdy nie widziałam czegoś podobnego, i sądząc po tym, jak się zachwycasz - ty też nie - uśmiechnęła się i przysunęła do Laurenta, by nie tak do końca dyskretnie ścisnąć jego dłoń. Powoli dochodzili do miejsca, w którym tak bardzo teraz Olivia chciała się znaleźć. Nie była to świątynia czy prywatne domostwo, lecz kawiarnia, której rytuały były przeznaczone właśnie dla oczu turystów. Olivia nie miała pojęcia, że w takich miejscach rytuał parzenia herbaty był odrobinę inny, bardziej efekciarski, niż normalnie. Ale to dobrze.
Kawiarnia była przytulna, dominowało w niej drewno i niskie stoliki oraz maty. W głębi znajdowały się przesuwane, papierowe drzwi z przepięknymi malunkami, za które zaprowadził ich przewodnik.
- Za chwilę zobaczą państwo rytuał Gongfu - powiedział, przykazując im by zdjęli buty. On sam zrobił to samo. Do tej części herbaciarni nie wpuszczano w obuwiu. Usiedli na jednej z mat, Olivia bardzo pilnowała tego, by siąść w dokładnie taki sam sposób, jak ich przewodnik.
Przed nimi znajdował się niski stolik, na którym ustawiono przyrządy. Gliniany czajnik z wodą, mniejszy czajniczek z przepięknie zdobionej porcelany, sześć czarek, podobnych do tych które miała Olivia, z tym że różniły się kunsztem i oczywiście materiałem, bo były do kompletu z porcelanowym dzbanuszkiem, a także piecyk. Z drugiej strony stołu znajdował się chapan, chashao i chazan. Nie znali tych nazw, ale Olivia - póki nikogo prócz nich tu nie było - po raz kolejny zaatakowała pytaniami przewodnika. Chapan był tacą, małą szufelką do suszu herbaty było chashao, a pałeczka to chazan. Znajdowały się też tu małe szczypczyki, jakiś dziwny długi kolec i lejek. Całość przewodnik nazwał chadao. Wszystko było pięknie rozłożone, na ściereczce położono sitko i podstawkę. Nawet ściereczka wyglądała na jedwabną, ręcznie robioną. Olivia wyciągnęła głowę w jej kierunku.
- Zadbali tu o każdy szczegół - szepnęła do Laurenta zachwycona, podziwiając misterne przyrządy z bambusa oraz cholernie drogiej na pierwszy rzut oka porcelany. Ale pal sześć cenę: tu o estetykę chodziło. Wrażenie robił też bambusowy chapan. Był jasny, ale składał się z tylu elementów, że wyglądał nie na bambusowy, a papierowy. Ogrom zdobień i wyżłobień tworzył poskręcanego smoka chińskiego na samym środku tacy, uwydatniał także szufladkę na wodę pod spodem. - Coś pięknego.