01.12.2023, 18:55 ✶
Na jego gderanie o zazdrości tylko przewróciła oczami z uśmiechem. Doskonale wiedziała, że Laurent nie bywał zazdrosny. A przynajmniej była o tym święcie przekonana. Bo przecież był idealny pod praktycznie każdym względem - przynajmniej dla niej. Takie osoby nie miały powodów do zazdrości, bo były zawsze na pierwszym miejscu. Nic nie poradzi na to, że widziała go właśnie w ten sposób. Mogła jednak, zanim weszli do kawiarni, delikatnie przejechać dłonią po jego boku i posłać mu jeden z najpiękniejszych uśmiechów, które miała w całym swoim arsenale min. Ten uśmiech był wyjątkowy, bo był przeznaczony dla niewielu osób z kręgu Olivii.
- Na mój widok zawsze się rozpromieniają, ale może ma to związek z tym, że się do nich uśmiecham - a ci nie reagują - rzuciła jeszcze szeptem, bo przypomniała sobie, że przecież przewodnik rozumiał, co mówią. Takie opuszczanie gardy było niebezpieczne, ale często się zdarzało w krajach, gdzie nikt nie znał dobrze języka, w którym mówili. W Londynie nigdy by sobie nie pozwoliła na taką uwagę - chyba że wyszeptaną wprost do ucha.
Olivia była ciekawa, na ile rytuał parzenia herbaty uspokoi jej ducha. Potrafiła bowiem uspokoić samą siebie, chociaż przychodziło jej to ciężko. Często się też nie udawało. Ale teraz była skupiona, a jej serce zabiło mocniej, a policzki zaróżowiły się, gdy do środka przez przesuwane, papierowe drzwi weszła kobieta. Była piękna - wysoka, szczupła, ubrana w tradycyjne Qipao w intensywnie czerwonej barwie. Było niezwykle bogato zdobione złotą nicią, która układała się na jedwabiu w misterne wzory. Kobieta skłoniła się, a jej czarne upięte włosy zafalowały, jakby chciały wydostać się spod przepięknych klamer i złotej spinki do włosów. Kobieta miała bladą twarz, duże czarne oczy i tak samo czerwone usta, jak jej strój. Bez słowa usiadła przed stolikiem i sięgnęła po mniejszy czajnik. Niemal z namaszczeniem umieściła go na środku chapanu, a kobieta otworzyła gliniany słoiczek. Ostrożnie, przy pomocy łyżki, przesypała herbatę na spodek, a następnie uniosła go na wysokość twarzy. Wydawała się admirować, podziwiać herbatę - i tego chyba oczekiwała od nich samych, bo powiedziała coś po chińsku i pokazała im poskręcane, zielonkawo-czarne liście, wijące się w naczyniu.
- Zachęca do powąchania i zgadnięcia, w jaki sposób była suszona - przetłumaczył przewodnik, zachęcając parę gestem do zaciągnięcia się wonią. Pierwsza była Olivia: nachyliła się nad spodkiem i przymknęła oczy.
- Czuję słodycz i owocowy aromat, chyba wiśni? - zapytała niepewnie, zerkając na przewodnika. Ten jednak patrzył na Laurenta - każdy musiał spróbować swoich sił.
- Na mój widok zawsze się rozpromieniają, ale może ma to związek z tym, że się do nich uśmiecham - a ci nie reagują - rzuciła jeszcze szeptem, bo przypomniała sobie, że przecież przewodnik rozumiał, co mówią. Takie opuszczanie gardy było niebezpieczne, ale często się zdarzało w krajach, gdzie nikt nie znał dobrze języka, w którym mówili. W Londynie nigdy by sobie nie pozwoliła na taką uwagę - chyba że wyszeptaną wprost do ucha.
Olivia była ciekawa, na ile rytuał parzenia herbaty uspokoi jej ducha. Potrafiła bowiem uspokoić samą siebie, chociaż przychodziło jej to ciężko. Często się też nie udawało. Ale teraz była skupiona, a jej serce zabiło mocniej, a policzki zaróżowiły się, gdy do środka przez przesuwane, papierowe drzwi weszła kobieta. Była piękna - wysoka, szczupła, ubrana w tradycyjne Qipao w intensywnie czerwonej barwie. Było niezwykle bogato zdobione złotą nicią, która układała się na jedwabiu w misterne wzory. Kobieta skłoniła się, a jej czarne upięte włosy zafalowały, jakby chciały wydostać się spod przepięknych klamer i złotej spinki do włosów. Kobieta miała bladą twarz, duże czarne oczy i tak samo czerwone usta, jak jej strój. Bez słowa usiadła przed stolikiem i sięgnęła po mniejszy czajnik. Niemal z namaszczeniem umieściła go na środku chapanu, a kobieta otworzyła gliniany słoiczek. Ostrożnie, przy pomocy łyżki, przesypała herbatę na spodek, a następnie uniosła go na wysokość twarzy. Wydawała się admirować, podziwiać herbatę - i tego chyba oczekiwała od nich samych, bo powiedziała coś po chińsku i pokazała im poskręcane, zielonkawo-czarne liście, wijące się w naczyniu.
- Zachęca do powąchania i zgadnięcia, w jaki sposób była suszona - przetłumaczył przewodnik, zachęcając parę gestem do zaciągnięcia się wonią. Pierwsza była Olivia: nachyliła się nad spodkiem i przymknęła oczy.
- Czuję słodycz i owocowy aromat, chyba wiśni? - zapytała niepewnie, zerkając na przewodnika. Ten jednak patrzył na Laurenta - każdy musiał spróbować swoich sił.