Coś w tym było. W tym wrażeniu, że zawsze jesteś na pierwszym miejscu. Laurent to wrażenie posiadał, kiedy siedział razem z nią w pokoju udekorowanym tak, by cieszyć oczy elementami tutejszej kultury - tradycyjnie. Ich przewodnik, rzecz jasna czarodziej, bo Laurent nie wiedziałby nawet, jak zabrać się za organizowanie tego mugolskiego, wypełniał tło, do jakiego Prewett był przyzwyczajony w postaci różnych ludzi. Pracowników, ochroniarzy, służby - mógłby wymieniać osoby, które się kręciły wokół niego, a których imion już zupełnie nie pamiętał. Byłoby mu wstyd, naprawdę, że uleciały z jego głowy, ale gdyby miał mieć sieć imion każdej osoby, którą spotkał to musiałby mieć chyba głowę wielkości tej stajni abraksanów. Nie najmniejszą w każdym razie. Co jednak oznaczało w zasadzie bycie na pierwszym miejscu, kiedy się z tą osobą spotykasz? Co się dzieje, kiedy znikacie sobie z pola widzenia i każdy idzie we własnym kierunku? Czy wtedy nadal obowiązywało pierwszeństwo? Doskonałość i perfekcja były tym, do czego się dążyło, a czego osiąganie nie zawsze było zdrowe. Laurent by nazwał Olivię perfekcyjną - ale dlatego, że wcale nie unosiła się w tym pożądaniu perfekcji, w jakim on został wychowany. Miała swoje smutki, swoje humory, potrafiła uderzyć dłonią w stół i robić wszystko po swojemu, promieniała energią, jeśli tylko dać jej odpowiednią powierzchnię do działania. Było tak wiele elementów niedoskonałych, że tworzyły w jego oczach jej perfekcję. Ludzką istotę ze swymi wadami i pozytywami, która rozdawała temu światu tyle ciepła, ile tylko mogła.
Miał odruch podniesienia się i również ukłonienia, kiedy wkroczyła kobieta. Zjawiskowo piękna - bo jej pudrowa, biała twarz skrywała bardzo wiele defektów. Piękna zewnętrznie, przyciągająca spojrzenie czerwienią. Kolor, którego sam nigdy na siebie nie ubrał, bo był tak krzykliwy i wyzywający, że zwyczajnie nie miał odwagi. Nie odnalazłby się chyba w tej barwie. To był jeden z tych kolorów, który uważał, że był jak wizytówka dla kobiet, a mężczyznom niekoniecznie dobrze służył. Patrzył na nią teraz jednak też pod innym kątem - kątem tego, co powiedziała sama Quirke, od której spojrzenie oderwał na rzecz ich mistrzyni rytuału parzenia herbaty. Nie potrzebował znać tej kultury, żeby patrząc na nią wiedzieć, że jej ruchy były wyćwiczone do perfekcji. Być może były w tych ruchach błędy, które już na podłożu merytorycznym były dla niego nie do wychwycenia, ale tego już nie mógł ocenić. Perfekcja była najwyraźniej prześladowcą wielu.
Chiński na pewno nie miał zaliczyć się do jego ulubionego brzmienia języków, był bardzo specyficzny, daleki od języka włoskiego, który w swojej miękkości brzmiał dla niego jak pieszczota. Pochylił się do herbaty, żeby ją powąchać.
- Hmm... wiśnia i... jaśmin? - Wiśnia rzeczywiście była wyczuwalna, ale ta delikatna, słodka woń pod nią to mógł być jaśmin? Pośród takich zapachów, gdzie wszystkie łączyły się w kompozycje, łatwo było się zagubić. Laurent miał wrażliwy nos ale na intensywność zapachów, a niekoniecznie już na szeroki odbiór wszystkich pojedynczych elementów nań się składających. I ten wrażliwy nos był raczej przekleństwem bardzo wiele mu utrudniającym.