[1969] Florence x Atreus | Po marszu

- BUMowiec to doskonały pomysł. Macie tam podobno jednego celebrytę. Jestem całkowicie przekonana, że żeby chcieć zostać łowcą czarnoksiężników, trzeba mieć coś z głową. Ewentualnie chcieć pilnować młodszego rodzeństwa. Poza tym co to za zabawa, romansowanie w Departamencie brata, jeżeli on nie może cię nakryć? Musisz być na miejscu – oświadczyła z żelaznym spokojem. Przywykła do charakteru Atreusa na tyle, że jego zaczepki raczej ją w tej chwili cieszyły niż martwiły. Skoro gadał, narzekał, wygłaszał tego typu komentarze, znaczy się: nie umierał. – Właściwie to chyba kilku z nich nawet jest na oddziale po Marszu – dodała jakby z namysłem, wcale nie porzucając prób obejrzenia jego głowy. Ba, gdy chciał dać jej po łapie, zabrała rękę i to wcale nie dlatego, że miała świetny refleks, bo wcale takim nie dysponowała. Ot dokładnie wiedziała, w którym momencie jego dłoń zostanie uniesiona do uderzenia… - Jeden oberwał w tłumie, drugi mnie tu przetransportował z rannym prosto z Marszu. Chyba poproszę go o adres sowiej poczty – oświadczyła takim tonem, że można by pomyśleć, że mówi poważnie.
Ale nie, nie mówiła. Nie dlatego, że BUMowiec nie był przystojny. Albo dlaczego, że miałaby coś przeciwko randce. Nie miała po prostu czasu na takie bzdury, jeżeli chciała poprawić swoją pozycję w Świętym Mungu. A na tym bardzo jej zależało.
– Atri, nieszczęście mojego życia, pozwól sobie przypomnieć złotą zasadę hazardu, bo chyba zapomniałeś, co powtarzała zawsze matka…
Florence pochyliła się, spoglądając mu prosto w twarz. Jej własne, jasne oczy wciąż zdawały się lekko zasnute: spojrzenie kogoś, kto spoglądał w przyszłość.
- Nigdy nie graj i nie zakładaj się z jasnowidzem – szepnęła, jakby zdradzała mu wielką tajemnicę. A potem wyprostowała się. - Żadnej litości.
Bardzo sprawnie blokowała mu próby ucieczki z kozetki. I to nawet nie dzięki jasnowidzeniu, a temu, że Atreus zdecydowanie nie był w najlepszej formie. Kiedy wreszcie usiadł na tyłku, wykonała kilka ruchów różdżką, przełamując ciążące na nim zaklęcia. Poza Atreusem na pomoc czekało całkiem sporo poszkodowanych. Gdyby znała myśli brata, pewnie – o zgrozo! – zgodziłaby się z nim nawet, bo owszem, ci uczestnicy kontrmanifestacji zmarnowali właśnie mnóstwo czasu uzdrowicieli i szpitalnych zasobów. I po co? By powiedzieć, że nie lubią charłaków? Jakby ktoś zwracał na nich uwagę.
– Dobrze. Jeśli teraz jeszcze zdołasz stąd nie uciec w popłochu, a jak grzeczny chłopiec wypijesz eliksir, będziesz mógł zaraz wracać do pracy i ścigać złych czarowników, napadających na marsze. Albo udać się do jaskini zła i rozpusty, czyli któregoś z rodzinnych kasyn.