04.12.2023, 02:17 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.02.2024, 13:53 przez Sarah Macmillan.)
Macmillan z minuty na minutę rozumiała sytuację w której się znalazła coraz mniej. Bezsilnie trzymała się podłokietników zajmowanego przez siebie fotela i milczała, wpatrując się w Lorettę z nieco zaintrygowanym, lecz jednocześnie niechętnym spojrzeniem. Nie podobała jej się niepewność wisząca w powietrzu - cóż takiego mogło się tu niby wydarzyć, żeby coś ją skłoniło do zmiany zdania? Rzuci w nią butem? Obarczy ją znamieniem klątwy? Nosiła w sobie od lat klątwę krwi o mocy tak wielkiej coby się utrzymywać w ciałach potomków Slytherina przez setki lat, jakieś to czary musiałaby znać, aby to przebić? Imperius? Wtedy nie byłaby sobą, a tego jej matka chyba nie chciała, a jeżeli chciała, to jakież miała znaczenie dalsza egzystencja - miałaby za córkę jakąś kukłę, a nie człowieka. Równie dobrze mogłaby ją zabić.
Strach.
Poprawiła swoje usadowienie na fotelu, wstrząsnęła się i zapragnęła zakryć oczy rękoma, ostatecznie jednak się przed tym gestem wstrzymała. Nim Loretta uniosła w górę różdżkę, pomyślała tylko tak: że by się chciała znaleźć na takim okręcie, żeby się dało wsiąść na okręt i popłynąć nie wiedząc nawet dokąd, nie dbając o tak przyziemne sprawy jak pieniądze i fundusze na taką trasę - po prostu wsiąść i płynąć, na skraj znanego wszystkim świata, gdzie to wszystko, co ją tu na miejscu gnębiło, nie miało już żadnego znaczenia. Ale tam by nie było rodziny. Ceną za bycie prawdziwą sobą miała być samotność, tam nie będzie tego niczego, co ją w życiu otacza, tam nie będzie...
Upadku.
Wydawało jej się, że spada. Spadała w przepaść widząc te przesycone kolorami obrazy, jakie jej wplotła w umysł wyobraźnia Loretty. Kiedy od tego oprzytomniała, oczy miała załzawione, te palce wciskały się w podłokietniki z całej siły i bolały już od tego, po czole spłynęła jej stróżka potu, a serce waliło jej niemożliwie, bo to było straszne i musiała uszczypnąć się w rękę, żeby przypomnieć sobie o czymś ważnym - to nie było prawdziwe. To. Nie. Było. Prawdziwe.
- Nie lozumiem - powiedziała wreszcie, gorzkim tonem głosu. - Będziesz mi pokazywała, jak mój blat odlywa łapki małym pieskom, aż cię ze złości uderzę?
Prawda okazała się być inna. Nieco bardziej... bolesna.
Ale to nie byłoby nic, czego Sarah Macmillan by nie przetrwała, prawda?
...prawda?
Strach.
Poprawiła swoje usadowienie na fotelu, wstrząsnęła się i zapragnęła zakryć oczy rękoma, ostatecznie jednak się przed tym gestem wstrzymała. Nim Loretta uniosła w górę różdżkę, pomyślała tylko tak: że by się chciała znaleźć na takim okręcie, żeby się dało wsiąść na okręt i popłynąć nie wiedząc nawet dokąd, nie dbając o tak przyziemne sprawy jak pieniądze i fundusze na taką trasę - po prostu wsiąść i płynąć, na skraj znanego wszystkim świata, gdzie to wszystko, co ją tu na miejscu gnębiło, nie miało już żadnego znaczenia. Ale tam by nie było rodziny. Ceną za bycie prawdziwą sobą miała być samotność, tam nie będzie tego niczego, co ją w życiu otacza, tam nie będzie...
Upadku.
Wydawało jej się, że spada. Spadała w przepaść widząc te przesycone kolorami obrazy, jakie jej wplotła w umysł wyobraźnia Loretty. Kiedy od tego oprzytomniała, oczy miała załzawione, te palce wciskały się w podłokietniki z całej siły i bolały już od tego, po czole spłynęła jej stróżka potu, a serce waliło jej niemożliwie, bo to było straszne i musiała uszczypnąć się w rękę, żeby przypomnieć sobie o czymś ważnym - to nie było prawdziwe. To. Nie. Było. Prawdziwe.
- Nie lozumiem - powiedziała wreszcie, gorzkim tonem głosu. - Będziesz mi pokazywała, jak mój blat odlywa łapki małym pieskom, aż cię ze złości uderzę?
Prawda okazała się być inna. Nieco bardziej... bolesna.
Ale to nie byłoby nic, czego Sarah Macmillan by nie przetrwała, prawda?
...prawda?
Koniec sesji
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.